Tώρα πάλι ακούγονται
οι συνηθισμένες φωνές του δρόμου
πόσο μεγάλη πρέπει να ΄ναι η σιωπή
για ν’ ακούγονται πάλι όλα αυτά.
Νικόλας Κάλας

Έχουμε και λέμε πως σε δημόσιο χώρο θέλουμε να βγαίνουμε για ένα ρήγμα σ’ αυτή τη σιωπή «μετά τη διαδήλωση».

Μας ενδιαφέρουν: η αντι-πληροφόρηση που δε μυρίζει το σερβιρισμένο μενού των κυρίαρχων ΜΜΕ, η πολιτική συζήτηση που θα στερεώσει την αμφιβολία και τον αριστερό λόγο και η διασκέδαση που δεν κρεμιέται από την αγορά για να επιβεβαιωθεί.

Είτε το χαρτί κρατήσει τα λόγια είτε τα σκορπίσει, δοκιμάζουμε έναν χώρο επικοινωνίας. Για να μη μας βρίσκει απροετοίμαστους/-ες κάθε νέα επίθεση στα δικαιώματά μας και αμήχανους/-ες κάθε ξέσπασμα και αντίδραση. Για να συγκεντρώνουμε εμπειρίες αυτό-οργάνωσης και θέσεις αλληλεγγύης ενάντια στην απαισιοδοξία και το μηδενισμό που μας διδάσκουν.

Στο μεταξύ, ζούμε κατά του μνημονίου και υπέρ της μνήμης, με ελάχιστες βεβαιότητες. Που όμως, θέλουμε να τις μοιραζόμαστε.