Η Kατάληψη στο Μπίνειο δεν έχει καμία σχέση με τη χρησιμοποίηση και δημοσιοποίηση του υλικού που ανεβαίνει στο blog της από άλλα εμπορευματικά ή μη μέσα. Αντιθέτως, επιθυμεί η δημοσιοποίηση που τυγχάνουν οι δραστηριότητες και εκδηλώσεις της να γίνεται από μέσα που η ίδια επιλέγει και προάγουν τον κοινωνικό ανταγωνισμό.
Κυριακή, 30 Ιανουαρίου 1972. Η πορεία για την υπεράσπιση των πολιτικών δικαιωμάτων των κατοίκων του χωριού Derry της Βόρειας Ιρλανδίας μετατρέπεται σε πολεμική μάχη μεταξύ των άοπλων διαδηλωτών και του βρετανικού στρατού. Τα συνθήματα για τη διεκδίκηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων χάνονται μέσα στο θόρυβο των σφαιρών των στρατιωτών…
Προβολές Ταινιών με αφορμή τη συμπλήρωση 40 χρόνων από την Ματωμένη Κυριακή. Γεγονός που συνέβη την Κυριακή 30 Ιανουαρίου 1972 στο Ντέρυ της Βορείου Ιρλανδίας, όταν άγγλοι στρατιώτες των ειδικών δυνάμεων άνοιξαν πυρ κατά μιας ειρηνικής πορείας 10.000 που οργανώθηκε από την Ένωση για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα της Βόρειας Ιρλανδίας. 13 άνθρωποι, 6 εκ των οποίων ήταν ανήλικοι, πέθαναν αμέσως, ενώ άλλος ένας πέθανε ύστερα από 4½ μήνες υποκύπτοντας στα τραύματά του…
(από κασέτα ήχου που κυκλοφόρησε το Γενάρη του 1998 στη Θεσσαλονίκη,
από πρωτοβουλία συντρόφων/ισσών)
Κατεβάστε σε pdf το βιβλίο “Αναμνήσεις μιας ζωής στο επαναστατικό κίνημα”
“Πώς σε λένε;”. Είπα το ψευδώνυμό μου – Γιάννης Καζάκος. Αυτός ο χαφιές ο νοματάρχης κρατούσε το πιστόλι, με χτυπάει με την κάνη και μου λέει συγκεκριμένα τη φράση: “Γαμώ τον Στάλιν σου!”. Πού να ήξερε… Εμένα με πήραν τα αίματα. Αυτοί οι δύο ήτανε άνθρωποι του Δάγκουλα, μία συμμορία παρακρατικών που δρούσε εδώ στη Θεσσαλονίκη και συνεργαζόταν με την αστυνομία. “Τι ήρθες εδώ να κάνεις;”. Εγώ είχα κι ένα κουστούμι παλιό και έκανα ότι είχα πάει να το γυρίσω ανάποδα, να μου το διορθώσει ο ράφτης. Τι να πω, ότι είχαμε συνάντηση του πυρήνα; Όλα τα στοιχεία τα είχαμε κρύψει στα κάρβουνα, γιατί παίρναμε μέτρα προφύλαξης – μην ξεχνάμε ότι ήμασταν στην παρανομία. Μας κάνουνε έρευνα και με κατεβάζουν κάτω που ήταν το κατάστημα, κατεβαίνει κι ένας μαζί μου και με φυλάει με το πιστόλι, ήταν και λίγο αλλήθωρος, δεν έβλεπε πολύ καλά…
Από το βιβλίο: «Αναμνήσεις μιας ζωής στο επαναστατικό κίνημα»
Ο μικρός Γιουσούφ ζει με τους γονείς του σε μια ορεινή περιοχή της Τουρκίας. Η ήσυχη καθημερινότητα του, όμως, θα αναστατωθεί όταν μια μέρα ο πατέρας του δεν θα γυρίσει στο σπίτι από το βουνό, όπου είχε πάει για να μαζέψει μέλι. Η απόφαση του νεαρού αγοριού ν’ αναζητήσει τον πατέρα του, θα τον οδηγήσει σε μονοπάτια που έως τότε δεν είχε ποτέ «περπατήσει»…
Dr. Strangelove: S.O.S. Πεντάγωνο καλεί Μόσχα του Stanley Kubrick
Στο απόγειο του Ψυχρού Πολέμου ένας στρατιωτικός αποφασίζει ξαφνικά να ρίξει ατομικές βόμβες στη Σοβιετική Ένωση. Ο λόγος; Οι κομμουνιστές είναι πολύ επικίνδυνοι και οι πολιτικοί δεν είναι πλέον άξιοι εμπιστοσύνης…
Sweeney Todd: Ο φονικός κουρέας της οδού Φλιτ (2007)
του Tim Burton
Ο γνωστός με το όνομα Benjamin Barker (Johnny Depp) ήταν κάποτε ένας ευτυχισμένος οικογενειάρχης που καταδικάστηκε άδικα σε εξορία. Επιστρέφοντας πλέον ως Sweeney Todd μαθαίνει πως η γυναίκα του είναι νεκρή κι η κόρη του βρίσκεται στα χέρια του δικαστή που τον εξόρισε, του Turpin (Alan Rickman). Διψώντας για εκδίκηση, στήνει ένα μπαρμπέρικο θανάτου με συνεργό την κυρία Lovett (Helena Bonham Carter), η οποία κρατά ένα μαγαζί με τις χειρότερες πίτες του Λονδίνου.
Το έτος 2054, το Παρίσι είναι μία μητρόπολη-λαβύρινθος όπου όλα καταγράφονται. Αυτό που απλώνει ένα πέπλο σκιάς επάνω στα πάντα είναι η μεγαλύτερη εταιρία της πόλης, η Avalon, που διεισδύει ύπουλα σε κάθε πτυχή της σύγχρονης ζωής για να πουλήσει το πρωταρχικό/θεμελιώδες της προϊόν – νιάτα και ομορφιά. Σε αυτόν τον κόσμο των άκαμπτων αντιθέσεων και των δογματικών νόμων, ο απλός λαός συνεχώς επιτηρείται και νοηματοδοτείται.
1) Συζήτηση πολιτικού καφενείου: “Η μαύρη αφήγηση στο βιβλίο και στο σινεμά”
2) Προβολή ταινίας: Delivery του Νίκου Παναγιωτόπουλου (2004)
Ένας νεαρός διανομέας πίτσας ερχόμενος από το πουθενά, κυκλοφορείστην Αθήνα του σήμερα μοιράζοντας τις παραγγελίες του. Δεν μαθαίνουμε ποτέτο όνομά του. Μέσα από τις διαδρομές και τις συναντήσεις του, ο ήρωας μαςπροσφέρει μια «λοξή» ματιά πάνω στο περιθώριο της μητρόπολης.
O Φρανκ Μασίν μετά από εξάμηνη θεραπεία αποτοξίνωσης από τα ναρκωτικά, επιστρέφει στη γειτονιά όπου διέμενε, για να συναντήσει τον πιστό του φίλο Σπουργίτι, την ανάπηρη γυναίκα του Ζας και την αγαπημένη του Μόλλυ. Θα προσπαθήσει να αλλάξει ζωή διεκδικώντας μία καινούρια δουλειά ως ντράμερ, αλλά οι συναισθηματικές πιέσεις της Ζας και οι παλιές παρέες τον θέλουν πάλι πίσω, ως κρουπιέρη σε λέσχες και εξαρτημένο από τα ναρκωτικά.
«Κάποιοι υποστηρίζουν πως το κάψιμο ενός περιπολικού δεν είναι πολιτική πράξη, πως το να λεηλατείς ένα κατάστημα είναι ατομισμός και καγκουριά, πως το να σπας τζαμαρίες είναι ανεύθυνο. Όσοι λένε πως όλα αυτά είναι απολίτικα ζουν σʼ αυτήν την πόλη με τα μάτια κλειστά, δεν βλέπουν την τεράστια και αυξανόμενη ανισότητα και την κοινωνική και πολιτική καταπίεση»
