Για την Τίνα

Πριν ένα χρόνο και βάλε, ένας φίλος έβαζε στο περιοδικό του ερωτήματα σχετικά με το ταξίδι:

Το Εργαλείο νο5

Δεν του έγραψα κάτι άμεσα, πέρασε αρκετός καιρός. Και δεν του έγραψα δημόσια. Ορισμένα πράγματα τα κρατάμε για λίγους. Όχι ότι έγραψα και τίποτα σπουδαίο δηλαδή, αλλά δεν υπήρχε κανένας λόγος να πάρει κανένας άλλος αυτά που εκείνος μου γέννησε.

Σήμερα, μετά από άλλο ένα ταξίδι, μετά από άλλη μία ματαιότητα κι ένα τέλμα, ξανάσκέφτομαι τα ίδια ζητήματα. “Τί είναι το ταξίδι;” Δεν είναι άλλο ένα παιδί της έλλειψης της πράξης; Ένας χρόνος πήγαινε-έλα στο φόντο αυτής της έλλειψης. Η αναζήτηση της πράξης. Αναζήτηση που “σκοτώνει τη φαντασία”. Αναζήτηση της πράξης και όχι πράξη.

Βλέπω τα τελευταία του νέα.

Αν ήταν

“Ευτυχία=Πράξη

Η ευτυχία δεν υπάρχει. Συμβαίνει.”

Δεν μου αρέσει ο τουρισμός. Πραγματικά πλέον δεν μπορώ να κάνω τον τουρίστα ούτε για μια μέρα Αυτό είναι. Δεν μου άρεσε ένα Παρίσι στο οποίο ήμουν τουρίστας και όχι το Παρίσι. Δεν μου άρεσε ένα Παρίσι χωρίς Πράξη. Ένα Παρίσι Θέαμα. Ένα Παρίσι στο οποίο ήμουν επισκέπτης.

Αλλά, τί είναι χειρότερο τελικά;
Ο τουρισμός ή η καθημερινή απουσία Πράξης;
Να αφήνεις καρδιά και μυαλό πίσω ή να γυρνάς και να μη βρίσκεις που τα άφησες;
Αυτό που συμβαίνει ή η απουσία του;
Το Ταξίδι ή η Πράξη;

Χρειάζονται πολλά,τον κόσμο για να αλλάξεις:
Οργή κι επιμονή.Γνώση κι αγανάκτηση.
Γρήγορη απόφαση,στόχαση βαθιά
Ψυχρή υπομονή,κι ατελείωτη καρτερία.
Κατανόηση της λεπτομέρειας και κατανόηση
του συνόλου.
Μονάχα η πραγματικότητα μπορεί να μας
μάθει πως την πραγματικότητα ν’αλλάξουμε

Μπ. Μπρέχτ

Σήμερα έμαθα πως σ’ έναν χώρο που οι περισσότεροι υποστηριχτές του δουλεύουν, είσαι λίγο out αν κάνεις προβολή για τους εργατικούς αγώνες.

Σήμερα έμαθα πως δεν πα να καίγεται το σύμπαν δίπλα σου, εσύ καλύτερα θα κάνεις να προσπαθήσεις να διατηρήσεις ανέγγιχτο τον μικρόκοσμό σου.

Σήμερα έμαθα πως δεν έχει τόσο σημασία το τί λέει ένα βιβλίο, αλλά το αν αυτός που το βγάζει είναι “σύντροφος” – αντιεμπορευματικός, βεβαίως βεβαίως – ή επιχείρηση.

Σήμερα έμαθα πως δεν πειράζει αν εσύ ξεπουλιέσαι καθημερινά για να επιβιώσεις, μπορείς πάντα να δουλέψεις λίγο παραπάνω για να μείνεις “καθαρός” και ανέγγιχτος από το κέρδος.

Σήμερα έμαθα πως αυτός ο κακός, ο καπιταλισμός, δεν είναι και τόσο τρομερός βρε αδελφέ… Λίγο περισσότερο αν προσπαθήσεις μπορείς να καταφέρεις πολλά πράγματα. Είναι λίγο αυστηρός, πράγματι, αλλά αν κάτσεις λιγάκι παράμερα και προσπαθήσεις ν’ αλλάξεις δυο τρία πράγματα σε σένα, δεν θα σε φάει κιόλας.

Αδιαφορείς, γιατί δεν καταλαβαίνεις,
ρίξε όμως μια ματιά σ` εκείνο το υπόγειο,
ο τοίχος γράφει:
ΚΟΥΡΑΣΤΗΚΑ , ΒΑΡΕΘΗΚΑ , ΑΗΔΙΑΣΑ…

Κι αυτοί για την Τίνα παλεύουν. Αλλά από την ανάποδη…

Έστω. Τουλάχιστον μου έγινε ακόμη πιο ξεκάθαρο, πόσο η ουσία της αντίληψης του περιθωρίου είναι ξένη από την πραγματικότητα. Κι όπως ειπώθηκε κι από το περιθώριο, αυτό το δείχνει και η πρόσφατη ιστορία μας…

Ευτυχώς η ιστορία αλλάζει. Και κάποιοι θέλουν ν’ αλλάξουν και την πραγματικότητα. Κι ας έτυχε να βρίσκονται στο περιθώριο που έχουν απέναντί τους.

Πάνε περίπου δύο χρόνια από τότε που είπα πραγματικά με όλη μου τη καρδιά πως “ένα ξερό γαμήσι θα γέμιζε τη νύχτα μου”. Ήταν στην πιο δύσκολη, ίσως, φάση που πέρασα στην τελευταία φορά που δημιούργησα μια ερωτική σχέση με μια γυναίκα. Και όταν έφτασα να το πω και να αντιληφθώ ότι πραγματικά το λέω με όλη μου τη καρδιά, έκανα ταυτόχρονα και την σκέψη του πόσο κρίμα είναι να ξαναγυρνάω σε μια κατάσταση που είχα να τη νιώσω από τότε που πήγαινα σχολείο. Και πράγματι έτσι είναι. Όταν ερωτεύομαι μια γυναίκα, είμαι της τάσης “δώστα όλα” και το one night stand τότε, μου φαίνεται αδιανόητο. Ίσως γι’ αυτό και τον περισσότερο χρόνο της ζωής μου πέρα από συντροφικά μόνος είμαι και ερωτικά μόνος.

Τώρα θα μου πείτε, τί σχέση έχει αυτό με την πολιτική κουβέντα; Ε, ίσως επειδή πολιτικές αιτίες μου έφεραν στο μυαλό και τα παραπάνω, βλέπω κάποια σύνδεση και τα γράφω. Ίσως βλέπω παρόμοιους λόγους που στο μεγαλύτερο κομμάτι της ζωής μου είμαι και πολιτικά μόνος, αν και με τόσους συντρόφους τριγύρω. Γιατί αυτό το one night stand που δεν το χωνεύω στην ερωτική μου ζωή, δεν το χωνεύω και στην πολιτική μου ζωή. Όχι πάντα. Όταν είμαι στα πάνω μου και στο “δώστα όλα” κι εδώ. Κι επειδή κάπως έτσι αισθάνομαι και με σας τον τελευταίο καιρό, αυτό το one night stand αφου με πληγώνει, μετά μου τη βιδώνει. Το one night stand της ροής του χρόνου που παρασύρει προς το “ας κάνουμε κάτι για τον Μάη κι ότι μας κάτσει”. Το one night stand της ιδεολογίας που αρνείται να εξετάσει τις οριζόντιες ή μη σχέσεις και δομές με βάση τη λειτουργία τους. Τα one night stand που αντιμετωπίζουν το γίγνεσθαι νεκρά και μας φέρνουν στην ανάγκη της συνέλευσης για το ξεχορτάριασμα. Κι εντάξει, ο Μάης είναι επέτειος και “ας κάνουμε κάτι, έστω και μικρό” (κι εδώ βλέπω one night stand αντανακλαστικής δρασεολογίας), η Νεφέλη έκανε πλάκα και το ξέρω, αλλά δεν ξέρω αν δεν γνωριζόμασταν αν θα υπήρχε αυτή η πλάκα ή αν το θέμα θα έμπαινε σοβαρά (κι εκεί βλέπω one night stand αντίληψη περί αυτοοργάνωσης και οριζόντιων δομών). Και το ξεχορτάριασμα δεν είναι κανένα σοβαρό θέμα (αλλά γι’ αυτό ακριβώς βλέπω νοοτροπία one night stand στις λειτουργίες μας που θέλουν λίγες ορμόνες συνέλευσης για να κινηθούν, ιδιαίτερα όταν στην πραγματικότητα είναι καταναγκαστικές).

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Αυτές λοιπόν οι μπερδεμένες ερωτικοπολιτικές σκέψεις της βραδιάς. Ούτως ή άλλος όλα μου περνάνε με τον χρόνο και άλλη μια βραδιά με την ευχαρίστηση, τουλάχιστον, ότι δεν ενέδωσα στο one night stand της αποψινής μας συνεύρεσης, θα με κάνει μέχρι αύριο να έρθω και πάλι ανοιχτός πλάι σας. Ούτως ή άλλος, η ερωτική μοναξιά χαρίζει νευρώσεις εκεί που η πολιτική είναι ανίκανη.

Πάνε αρκετοί μήνες τώρα που ερωτεύτηκα τη συντρόφισσα. Μετά από κάποιο διάστημα δισταγμών, εξομολογήθηκα αυτόν τον έρωτά μου και γέμισα το στομάχι μου με μια ευγενική χιλόπιτα. Μπορεί να είπα κάτι πολύ απλό και φυσικό, αλλά αυτό φαίνεται παράξενο. Ένα κομμάτι της είναι εδώ, ένα άλλο είναι εκεί δίπλα, ένα τρίτο είναι πότε εδώ και πότε εκεί, αλλά η συνισταμένη που βγαίνει είναι “θέλω την ελευθερία μου, καλύτερα κρατήσου σε απόσταση”. Φυσικά δεν υπάρχει θέμα αμφισβήτησης αυτής της ελευθερίας. Είναι μάλιστα αδιαχώριστο κομμάτι του έρωτά μου. Κάτι που βέβαια δεν αρκεί να το υποστηρίξω στα λόγια. Όπως και με καθετί, κριτήριο της αλήθειας είναι η πράξη. Έτσι λοιπόν, παραμένοντας ερωτευμένος, δεν μπορώ να κάνω τίποτα περισσότερο από το να περιμένω. Τί όμως είναι αυτό που περιμένω;

Ο έρωτας θεωρείται ένα παιχνίδι εξουσίας. Παραμένοντας αντιεξουσιαστής στο συγκεκριμένο ζήτημα, δεν μπορώ να περιμένω τίποτα. Επειδή πιστεύω ότι είναι αδύνατο για κάποιον άνθρωπο να ζήσει χωρίς τον έρωτα και μόνο οι ερημίτες καταφέρνουν κάτι τέτοιο (για ποιο λόγο τέτοια θυσία;), επειδή δεν πιστεύω (και απεύχομαι) να γίνει ερημίτης, το μόνο που μπορώ να περιμένω είναι κάποια εξουσία που θα την γοητεύσει και θα την κάνει να την ερωτευτεί. Καθότι, η εξουσία είναι γοητευτικότατη. Κι έτσι, βρίσκομαι εξουσιασμένος από τον έρωτά μου, χωρίς καμία ελπίδα πέρα από την χρήση εξουσίας. Κι έτσι, για πάντα χαμένος.

Πάνε αρκετοί μήνες τώρα που προσκολλήθηκα πολιτικά στα άτομα αυτής της ομάδας. Μετά από κάποιο διάστημα δισταγμών, εξομολογήθηκα τις επιθυμίες και τις απόψεις μου και γέμισα το στομάχι μου με μια ευγενική χιλόπιτα. Μπορεί να είπα κάτι πολύ απλό και φυσικό, αλλά αυτό φαίνεται παράξενο. Ένα κομμάτι της ομάδας είναι εδώ, ένα άλλο είναι εκεί δίπλα, ένα τρίτο είναι πότε εδώ και πότε εκεί, αλλά η συνισταμένη που βγαίνει είναι “θέλω την ελευθερία μου, καλύτερα κρατήσου σε απόσταση”. Φυσικά δεν υπάρχει θέμα αμφισβήτησης αυτής της ελευθερίας. Είναι μάλιστα αδιαχώριστο κομμάτι της επιθυμίας μου. Κάτι που βέβαια δεν αρκεί να το υποστηρίξω στα λόγια. Όπως και με καθετί, κριτήριο της αλήθειας είναι η πράξη. Έτσι λοιπόν, παραμένοντας προσκολλημένος, δεν μπορώ να κάνω τίποτα περισσότερο από το να περιμένω. Τί όμως είναι αυτό που περιμένω;

Η πολιτική θεωρείται ένα παιχνίδι εξουσίας. Παραμένοντας αντιεξουσιαστής στο συγκεκριμένο ζήτημα, δεν μπορώ να περιμένω τίποτα. Επειδή πιστεύω ότι είναι αδύνατο για κάποιον άνθρωπο να ζήσει χωρίς μια συλλογικότητα και μόνο οι ερημίτες καταφέρνουν κάτι τέτοιο (για ποιο λόγο τέτοια θυσία;), επειδή δεν πιστεύω (και απεύχομαι) η ομάδα να μας κάνει ερημίτες, το μόνο που μπορώ να περιμένω είναι κάποια εξουσία που θα την γοητεύσει και θα την κάνει να ξεκουνηθεί. Καθότι, η εξουσία είναι γοητευτικότατη. Κι έτσι, βρίσκομαι εξουσιασμένος από την προσκόλησή μου στην ομάδα, χωρίς καμία ελπίδα πέρα από την χρήση εξουσίας. Κι έτσι, για πάντα χαμένος.

Η ΑΝΕΣΗ
Πολύ απλά, σχεδόν δίχως να τους γνωρίζει, τους κάλεσε βραδιάτικα – κορίτσι πράμα, τρεις μαντράχαλους – στο σπίτι της να τους φιλοξενήσει. Εκεί ανακάλυψαν πως ήταν σπιτωμένοι κι άλλοι δύο. Δεν ήταν σπίτι εκείνο, ήταν θάλαμος στρατώνας. Το ίδιο βράδυ, καθώς είχαν κουτσά στραβά βολευτεί στο σαλονάκι, εκείνη τρύπωσε μέσα πατώντας στα νύχια και κοιμήθηκε με έναν απ’ όλους.
Φυσικά, το άλλο πρωί δεν έτρεχε τίποτε. Είχαν το ελεύθερο να κάνουν ότι θέλουν. Την ώρα του καφέ, που ήταν δυο καφετιέρες ολόγεμες, παρά τα ενδιαφέροντα που έλεγε, κανένας δεν την άκουγε. Όλοι κοιτούσαν εξεταστικά τον κώλο και τα μπούτια της.
Τόση άνεση βλάπτει. Άλλο φιλοξενία κι άλλο παροχή υπηρεσιών.
Ζήσης Σαρίκας, Μακριά απ’ τον κόσμο

Το έλεγα κι αλλιώς.

Υπάρχουν άνθρωποι που δεν κάνουν άλλο από το να υποβιβάζουν διαρκώς τον εαυτό τους, να αυτομαστιγώνονται και να αυτοκλαίγονται. Άνθρωποι με δυο λόγια που είναι τόσο βαθιά χριστανοί που ούτε το καταλαβαίνουν, ο χριστιανισμός είναι κομμάτι του εαυτού τους ακόμα κι αν δηλώνουν άθεοι ή αγνωστικιστές ή παγανιστές ή… Στον άνθρωπο όμως, υπάρχει και η ανάγκη για συνύπαρξη και επιβεβαίωση. Από τους πιο απλούς και διαδεδομένους τρόπους διατήρησης κάποιου στην χριστιανική του κατάσταση και ταυτόχρονα συνύπαρξης και επιβεβαίωσης, είναι η εύρεση κάποιου προς λύπη. Αυτό δεν είναι ανάγκη να είναι συνειδητή προσπάθεια και κίνηση, είναι κάτι που το μαθαίνουμε από πιτσιρίκια. Θέλουμε να είμαστε κομμάτι της παρέας στο σχολείο, γιατί αυτό μας εξασφαλίζει την συνύπαρξή μας με ανθρώπους και ταυτόχρονα αναζητάμε τον “απόβλητο” που θα μας εξασφαλίσει την επιβεβαίωση. Κι όσο περνάν τα χρόνια και δυσκολεύουν τα πράγματα, τόσο περισσότερο στηρίζουμε την επιβεβαίωσή μας που κινδυνεύει από τον χριστιανισμό μας, στην ύπαρξη του άλλου, του προς λύπηση. Από τη στιγμή που έχουμε κάποιον άλλο να λυπηθούμε, καταφέρνουμε να στηρίζουμε τον εαυτό μας που, ο καημένος, πόσα έχει τραβήξει… Το δυστύχημα είναι πως αυτή η κατάσταση μπορεί να τρώει όλη την ενέργεια του ανθρώπου και να τον διατηρεί καθηλωμένο σε αυτή την κατάσταση επ αόριστο. Το ευτύχημα είναι ότι υπάρχουν στιγμές που ο άνθρωπος βλέπει την κατάσταση και μπορεί να επιλέξει να την εγκαταλείψει. Πράγμα που μπορεί να συνεχίσει να επαναλαμβάνεται σπειρωτά, δίνοντας σταδιακά περισσότερο χώρο στην μία ή στην άλλη κατάσταση. Ή να δημιουργηθεί η οριστική ρήξη. Και τότε, υπάρχουν μόνο ψήγματα χριστιανισμού και η επιβεβαίωση χάνει τον αρνητικό της πόλο. Ο άνθρωπος συνυπάρχει πια και επιβεβαιώνεται θετικά με τη δύναμη και όχι την αδυναμία του. Πράγμα που τα αλλάζει όλα.

ΔΕ ΦΟΒΑΜΑΙ
Την περιφορά της εικόνας μου στα άγια Α.Τ.
Τα οπλισμένα σκυλιά και τους γονιδιακούς ελέγχους.
Την παρουσία μου σε εχθρικό έδαφος.
Τους υπαλληλίσκους και τους διευθυντίσκους τους,
Την ιεραρχημένη διάταξη μιας κοινωνίας κλεισμένης σε κάγκελα.
Τους ευυπόληπτους ρουφιάνους, την προσκυνημένη αξιοπρέπεια και την ατάραχη αδιαφορία.
Την πτώση των δεικτών ευημερίας,
Την αύξηση της ανασφάλειας.
Την αβεβαιότητα.
Τη σιωπή.

ΔΕΝ ΠΙΣΤΕΥΩ
Στη δημοκρατική διαμεσολάβηση των μεγάφωνων πυροσβεστών.
Στην αγγελικά πλασμένη κοινωνική ειρήνη.
Στις παραφρασμένες επιλογές.
Στα κεφάλια που έσκυψαν.
Στην εργασία και στη χαρά.

ΔΕΝ ΕΛΠΙΖΩ
Στην αστική ματαιότητα της άμεπτης δικαιοσύνης.
Στον παρασιτισμό και στην ανευθυνότητα των υπευθύνων.
Στις διατάξεις, στα υπομνήματα και στις παραγραφές.
Στο αύριο που κάθε μέρα αναστέλλεται.
Σ’ αυτούς που άκριτα προσπαθούν να κατακτήσουν το κενό.
Στους φίλους που δεν έγιναν σύντροφοι και στους αδιάφορους που δεν τολμούν να γίνουν εχθροί.

ΕΙΜΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ

Δήμητρα Συριανού
Κώστας Χάλαζας
Ηλίας Νικολάου

Αυτοί είναι τρεις. Και γι’ αυτό δεσμευμένοι. Κι όμως ελεύθεροι.
Αλοίμονο στους αδέσμευτους που χορεύουν αγκαλιά με το μηδέν.
Αλοίμονο σ’ όσους λευτεριά λεν το μηδέν.
Αλοίμονο σ’ όσους δεν γνώρισαν ποτέ αυτό το μηδέν.