Πριν ένα χρόνο και βάλε, ένας φίλος έβαζε στο περιοδικό του ερωτήματα σχετικά με το ταξίδι:
Δεν του έγραψα κάτι άμεσα, πέρασε αρκετός καιρός. Και δεν του έγραψα δημόσια. Ορισμένα πράγματα τα κρατάμε για λίγους. Όχι ότι έγραψα και τίποτα σπουδαίο δηλαδή, αλλά δεν υπήρχε κανένας λόγος να πάρει κανένας άλλος αυτά που εκείνος μου γέννησε.
Σήμερα, μετά από άλλο ένα ταξίδι, μετά από άλλη μία ματαιότητα κι ένα τέλμα, ξανάσκέφτομαι τα ίδια ζητήματα. “Τί είναι το ταξίδι;” Δεν είναι άλλο ένα παιδί της έλλειψης της πράξης; Ένας χρόνος πήγαινε-έλα στο φόντο αυτής της έλλειψης. Η αναζήτηση της πράξης. Αναζήτηση που “σκοτώνει τη φαντασία”. Αναζήτηση της πράξης και όχι πράξη.
Βλέπω τα τελευταία του νέα.
“Ευτυχία=Πράξη
Η ευτυχία δεν υπάρχει. Συμβαίνει.”
Δεν μου αρέσει ο τουρισμός. Πραγματικά πλέον δεν μπορώ να κάνω τον τουρίστα ούτε για μια μέρα Αυτό είναι. Δεν μου άρεσε ένα Παρίσι στο οποίο ήμουν τουρίστας και όχι το Παρίσι. Δεν μου άρεσε ένα Παρίσι χωρίς Πράξη. Ένα Παρίσι Θέαμα. Ένα Παρίσι στο οποίο ήμουν επισκέπτης.
Αλλά, τί είναι χειρότερο τελικά;
Ο τουρισμός ή η καθημερινή απουσία Πράξης;
Να αφήνεις καρδιά και μυαλό πίσω ή να γυρνάς και να μη βρίσκεις που τα άφησες;
Αυτό που συμβαίνει ή η απουσία του;
Το Ταξίδι ή η Πράξη;
