Ένας ερωτικός παραλληλισμός σχετικά με τη διαμόρφωση μιας ομάδας
Πάνε αρκετοί μήνες τώρα που ερωτεύτηκα τη συντρόφισσα. Μετά από κάποιο διάστημα δισταγμών, εξομολογήθηκα αυτόν τον έρωτά μου και γέμισα το στομάχι μου με μια ευγενική χιλόπιτα. Μπορεί να είπα κάτι πολύ απλό και φυσικό, αλλά αυτό φαίνεται παράξενο. Ένα κομμάτι της είναι εδώ, ένα άλλο είναι εκεί δίπλα, ένα τρίτο είναι πότε εδώ και πότε εκεί, αλλά η συνισταμένη που βγαίνει είναι “θέλω την ελευθερία μου, καλύτερα κρατήσου σε απόσταση”. Φυσικά δεν υπάρχει θέμα αμφισβήτησης αυτής της ελευθερίας. Είναι μάλιστα αδιαχώριστο κομμάτι του έρωτά μου. Κάτι που βέβαια δεν αρκεί να το υποστηρίξω στα λόγια. Όπως και με καθετί, κριτήριο της αλήθειας είναι η πράξη. Έτσι λοιπόν, παραμένοντας ερωτευμένος, δεν μπορώ να κάνω τίποτα περισσότερο από το να περιμένω. Τί όμως είναι αυτό που περιμένω;
Ο έρωτας θεωρείται ένα παιχνίδι εξουσίας. Παραμένοντας αντιεξουσιαστής στο συγκεκριμένο ζήτημα, δεν μπορώ να περιμένω τίποτα. Επειδή πιστεύω ότι είναι αδύνατο για κάποιον άνθρωπο να ζήσει χωρίς τον έρωτα και μόνο οι ερημίτες καταφέρνουν κάτι τέτοιο (για ποιο λόγο τέτοια θυσία;), επειδή δεν πιστεύω (και απεύχομαι) να γίνει ερημίτης, το μόνο που μπορώ να περιμένω είναι κάποια εξουσία που θα την γοητεύσει και θα την κάνει να την ερωτευτεί. Καθότι, η εξουσία είναι γοητευτικότατη. Κι έτσι, βρίσκομαι εξουσιασμένος από τον έρωτά μου, χωρίς καμία ελπίδα πέρα από την χρήση εξουσίας. Κι έτσι, για πάντα χαμένος.
Πάνε αρκετοί μήνες τώρα που προσκολλήθηκα πολιτικά στα άτομα αυτής της ομάδας. Μετά από κάποιο διάστημα δισταγμών, εξομολογήθηκα τις επιθυμίες και τις απόψεις μου και γέμισα το στομάχι μου με μια ευγενική χιλόπιτα. Μπορεί να είπα κάτι πολύ απλό και φυσικό, αλλά αυτό φαίνεται παράξενο. Ένα κομμάτι της ομάδας είναι εδώ, ένα άλλο είναι εκεί δίπλα, ένα τρίτο είναι πότε εδώ και πότε εκεί, αλλά η συνισταμένη που βγαίνει είναι “θέλω την ελευθερία μου, καλύτερα κρατήσου σε απόσταση”. Φυσικά δεν υπάρχει θέμα αμφισβήτησης αυτής της ελευθερίας. Είναι μάλιστα αδιαχώριστο κομμάτι της επιθυμίας μου. Κάτι που βέβαια δεν αρκεί να το υποστηρίξω στα λόγια. Όπως και με καθετί, κριτήριο της αλήθειας είναι η πράξη. Έτσι λοιπόν, παραμένοντας προσκολλημένος, δεν μπορώ να κάνω τίποτα περισσότερο από το να περιμένω. Τί όμως είναι αυτό που περιμένω;
Η πολιτική θεωρείται ένα παιχνίδι εξουσίας. Παραμένοντας αντιεξουσιαστής στο συγκεκριμένο ζήτημα, δεν μπορώ να περιμένω τίποτα. Επειδή πιστεύω ότι είναι αδύνατο για κάποιον άνθρωπο να ζήσει χωρίς μια συλλογικότητα και μόνο οι ερημίτες καταφέρνουν κάτι τέτοιο (για ποιο λόγο τέτοια θυσία;), επειδή δεν πιστεύω (και απεύχομαι) η ομάδα να μας κάνει ερημίτες, το μόνο που μπορώ να περιμένω είναι κάποια εξουσία που θα την γοητεύσει και θα την κάνει να ξεκουνηθεί. Καθότι, η εξουσία είναι γοητευτικότατη. Κι έτσι, βρίσκομαι εξουσιασμένος από την προσκόλησή μου στην ομάδα, χωρίς καμία ελπίδα πέρα από την χρήση εξουσίας. Κι έτσι, για πάντα χαμένος.