Ο καθένας έχει τον δικό του τρόπο να έρχεται σε επαφή με το παράλογο, το κενό. Μπορεί να χρειαστεί να πάς στην άκρη του κόσμου, μπορεί να χρειαστεί να είσαι σκιμμένος πολλά χρόνια πάνω από βιβλία, μπορεί να το κάνεις ζώντας έναν έντονο έρωτα. Μπορεί όλα μαζί ή τίποτα από όλα αυτά.

Υπάρχει μία διπλή διάσταση σε αυτές τις πράξεις. 1) Η ομορφιά της αναζήτησης, η ενεργητικότητα του νοήματος. 2) η συνειδητοποίηση ότι δεν υπάρχει μία αλήθεια, ότι τίποτα δεν έχει νόημα από μόνο του. Το κενό. Όμως βέβαια για να φτάσεις στο δεύτερο πρέπει να περάσεις από το πρώτο.

Και δεν ξέρω καν αν όντως μπορείς να φτάσεις στο δεύτερο. Φαύλος κύκλος; Δεν ξέρω. Μάλλον και να το ήξερα δεν θα είχε νόημα να απαντήσω.

Αυτό που έχω να σου πω είναι να μην εγκλωβίζεσαι σε δίπολα. Μπορεί να χρειαστεί να περάσεις από το ταξίδι για να φτάσεις στην πράξη. Μπορεί και όχι. Πάντως σε κάθε περίπτωση μην καταπιέζεις την χαρούμενη δύναμη της επιθυμία σου.

Υ.Γ. Όντως ο τουρισμός είναι μία βλακεία και μισή