για την Τίνα…

Πάνε περίπου δύο χρόνια από τότε που είπα πραγματικά με όλη μου τη καρδιά πως “ένα ξερό γαμήσι θα γέμιζε τη νύχτα μου”. Ήταν στην πιο δύσκολη, ίσως, φάση που πέρασα στην τελευταία φορά που δημιούργησα μια ερωτική σχέση με μια γυναίκα. Και όταν έφτασα να το πω και να αντιληφθώ ότι πραγματικά το λέω με όλη μου τη καρδιά, έκανα ταυτόχρονα και την σκέψη του πόσο κρίμα είναι να ξαναγυρνάω σε μια κατάσταση που είχα να τη νιώσω από τότε που πήγαινα σχολείο. Και πράγματι έτσι είναι. Όταν ερωτεύομαι μια γυναίκα, είμαι της τάσης “δώστα όλα” και το one night stand τότε, μου φαίνεται αδιανόητο. Ίσως γι’ αυτό και τον περισσότερο χρόνο της ζωής μου πέρα από συντροφικά μόνος είμαι και ερωτικά μόνος.

Τώρα θα μου πείτε, τί σχέση έχει αυτό με την πολιτική κουβέντα; Ε, ίσως επειδή πολιτικές αιτίες μου έφεραν στο μυαλό και τα παραπάνω, βλέπω κάποια σύνδεση και τα γράφω. Ίσως βλέπω παρόμοιους λόγους που στο μεγαλύτερο κομμάτι της ζωής μου είμαι και πολιτικά μόνος, αν και με τόσους συντρόφους τριγύρω. Γιατί αυτό το one night stand που δεν το χωνεύω στην ερωτική μου ζωή, δεν το χωνεύω και στην πολιτική μου ζωή. Όχι πάντα. Όταν είμαι στα πάνω μου και στο “δώστα όλα” κι εδώ. Κι επειδή κάπως έτσι αισθάνομαι και με σας τον τελευταίο καιρό, αυτό το one night stand αφου με πληγώνει, μετά μου τη βιδώνει. Το one night stand της ροής του χρόνου που παρασύρει προς το “ας κάνουμε κάτι για τον Μάη κι ότι μας κάτσει”. Το one night stand της ιδεολογίας που αρνείται να εξετάσει τις οριζόντιες ή μη σχέσεις και δομές με βάση τη λειτουργία τους. Τα one night stand που αντιμετωπίζουν το γίγνεσθαι νεκρά και μας φέρνουν στην ανάγκη της συνέλευσης για το ξεχορτάριασμα. Κι εντάξει, ο Μάης είναι επέτειος και “ας κάνουμε κάτι, έστω και μικρό” (κι εδώ βλέπω one night stand αντανακλαστικής δρασεολογίας), η Νεφέλη έκανε πλάκα και το ξέρω, αλλά δεν ξέρω αν δεν γνωριζόμασταν αν θα υπήρχε αυτή η πλάκα ή αν το θέμα θα έμπαινε σοβαρά (κι εκεί βλέπω one night stand αντίληψη περί αυτοοργάνωσης και οριζόντιων δομών). Και το ξεχορτάριασμα δεν είναι κανένα σοβαρό θέμα (αλλά γι’ αυτό ακριβώς βλέπω νοοτροπία one night stand στις λειτουργίες μας που θέλουν λίγες ορμόνες συνέλευσης για να κινηθούν, ιδιαίτερα όταν στην πραγματικότητα είναι καταναγκαστικές).

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Αυτές λοιπόν οι μπερδεμένες ερωτικοπολιτικές σκέψεις της βραδιάς. Ούτως ή άλλος όλα μου περνάνε με τον χρόνο και άλλη μια βραδιά με την ευχαρίστηση, τουλάχιστον, ότι δεν ενέδωσα στο one night stand της αποψινής μας συνεύρεσης, θα με κάνει μέχρι αύριο να έρθω και πάλι ανοιχτός πλάι σας. Ούτως ή άλλος, η ερωτική μοναξιά χαρίζει νευρώσεις εκεί που η πολιτική είναι ανίκανη.

Πάνε αρκετοί μήνες τώρα που ερωτεύτηκα τη συντρόφισσα. Μετά από κάποιο διάστημα δισταγμών, εξομολογήθηκα αυτόν τον έρωτά μου και γέμισα το στομάχι μου με μια ευγενική χιλόπιτα. Μπορεί να είπα κάτι πολύ απλό και φυσικό, αλλά αυτό φαίνεται παράξενο. Ένα κομμάτι της είναι εδώ, ένα άλλο είναι εκεί δίπλα, ένα τρίτο είναι πότε εδώ και πότε εκεί, αλλά η συνισταμένη που βγαίνει είναι “θέλω την ελευθερία μου, καλύτερα κρατήσου σε απόσταση”. Φυσικά δεν υπάρχει θέμα αμφισβήτησης αυτής της ελευθερίας. Είναι μάλιστα αδιαχώριστο κομμάτι του έρωτά μου. Κάτι που βέβαια δεν αρκεί να το υποστηρίξω στα λόγια. Όπως και με καθετί, κριτήριο της αλήθειας είναι η πράξη. Έτσι λοιπόν, παραμένοντας ερωτευμένος, δεν μπορώ να κάνω τίποτα περισσότερο από το να περιμένω. Τί όμως είναι αυτό που περιμένω;

Ο έρωτας θεωρείται ένα παιχνίδι εξουσίας. Παραμένοντας αντιεξουσιαστής στο συγκεκριμένο ζήτημα, δεν μπορώ να περιμένω τίποτα. Επειδή πιστεύω ότι είναι αδύνατο για κάποιον άνθρωπο να ζήσει χωρίς τον έρωτα και μόνο οι ερημίτες καταφέρνουν κάτι τέτοιο (για ποιο λόγο τέτοια θυσία;), επειδή δεν πιστεύω (και απεύχομαι) να γίνει ερημίτης, το μόνο που μπορώ να περιμένω είναι κάποια εξουσία που θα την γοητεύσει και θα την κάνει να την ερωτευτεί. Καθότι, η εξουσία είναι γοητευτικότατη. Κι έτσι, βρίσκομαι εξουσιασμένος από τον έρωτά μου, χωρίς καμία ελπίδα πέρα από την χρήση εξουσίας. Κι έτσι, για πάντα χαμένος.

Πάνε αρκετοί μήνες τώρα που προσκολλήθηκα πολιτικά στα άτομα αυτής της ομάδας. Μετά από κάποιο διάστημα δισταγμών, εξομολογήθηκα τις επιθυμίες και τις απόψεις μου και γέμισα το στομάχι μου με μια ευγενική χιλόπιτα. Μπορεί να είπα κάτι πολύ απλό και φυσικό, αλλά αυτό φαίνεται παράξενο. Ένα κομμάτι της ομάδας είναι εδώ, ένα άλλο είναι εκεί δίπλα, ένα τρίτο είναι πότε εδώ και πότε εκεί, αλλά η συνισταμένη που βγαίνει είναι “θέλω την ελευθερία μου, καλύτερα κρατήσου σε απόσταση”. Φυσικά δεν υπάρχει θέμα αμφισβήτησης αυτής της ελευθερίας. Είναι μάλιστα αδιαχώριστο κομμάτι της επιθυμίας μου. Κάτι που βέβαια δεν αρκεί να το υποστηρίξω στα λόγια. Όπως και με καθετί, κριτήριο της αλήθειας είναι η πράξη. Έτσι λοιπόν, παραμένοντας προσκολλημένος, δεν μπορώ να κάνω τίποτα περισσότερο από το να περιμένω. Τί όμως είναι αυτό που περιμένω;

Η πολιτική θεωρείται ένα παιχνίδι εξουσίας. Παραμένοντας αντιεξουσιαστής στο συγκεκριμένο ζήτημα, δεν μπορώ να περιμένω τίποτα. Επειδή πιστεύω ότι είναι αδύνατο για κάποιον άνθρωπο να ζήσει χωρίς μια συλλογικότητα και μόνο οι ερημίτες καταφέρνουν κάτι τέτοιο (για ποιο λόγο τέτοια θυσία;), επειδή δεν πιστεύω (και απεύχομαι) η ομάδα να μας κάνει ερημίτες, το μόνο που μπορώ να περιμένω είναι κάποια εξουσία που θα την γοητεύσει και θα την κάνει να ξεκουνηθεί. Καθότι, η εξουσία είναι γοητευτικότατη. Κι έτσι, βρίσκομαι εξουσιασμένος από την προσκόλησή μου στην ομάδα, χωρίς καμία ελπίδα πέρα από την χρήση εξουσίας. Κι έτσι, για πάντα χαμένος.