για την Τίνα…

Η ΑΝΕΣΗ
Πολύ απλά, σχεδόν δίχως να τους γνωρίζει, τους κάλεσε βραδιάτικα – κορίτσι πράμα, τρεις μαντράχαλους – στο σπίτι της να τους φιλοξενήσει. Εκεί ανακάλυψαν πως ήταν σπιτωμένοι κι άλλοι δύο. Δεν ήταν σπίτι εκείνο, ήταν θάλαμος στρατώνας. Το ίδιο βράδυ, καθώς είχαν κουτσά στραβά βολευτεί στο σαλονάκι, εκείνη τρύπωσε μέσα πατώντας στα νύχια και κοιμήθηκε με έναν απ’ όλους.
Φυσικά, το άλλο πρωί δεν έτρεχε τίποτε. Είχαν το ελεύθερο να κάνουν ότι θέλουν. Την ώρα του καφέ, που ήταν δυο καφετιέρες ολόγεμες, παρά τα ενδιαφέροντα που έλεγε, κανένας δεν την άκουγε. Όλοι κοιτούσαν εξεταστικά τον κώλο και τα μπούτια της.
Τόση άνεση βλάπτει. Άλλο φιλοξενία κι άλλο παροχή υπηρεσιών.
Ζήσης Σαρίκας, Μακριά απ’ τον κόσμο

Το έλεγα κι αλλιώς.

Υπάρχουν άνθρωποι που δεν κάνουν άλλο από το να υποβιβάζουν διαρκώς τον εαυτό τους, να αυτομαστιγώνονται και να αυτοκλαίγονται. Άνθρωποι με δυο λόγια που είναι τόσο βαθιά χριστανοί που ούτε το καταλαβαίνουν, ο χριστιανισμός είναι κομμάτι του εαυτού τους ακόμα κι αν δηλώνουν άθεοι ή αγνωστικιστές ή παγανιστές ή… Στον άνθρωπο όμως, υπάρχει και η ανάγκη για συνύπαρξη και επιβεβαίωση. Από τους πιο απλούς και διαδεδομένους τρόπους διατήρησης κάποιου στην χριστιανική του κατάσταση και ταυτόχρονα συνύπαρξης και επιβεβαίωσης, είναι η εύρεση κάποιου προς λύπη. Αυτό δεν είναι ανάγκη να είναι συνειδητή προσπάθεια και κίνηση, είναι κάτι που το μαθαίνουμε από πιτσιρίκια. Θέλουμε να είμαστε κομμάτι της παρέας στο σχολείο, γιατί αυτό μας εξασφαλίζει την συνύπαρξή μας με ανθρώπους και ταυτόχρονα αναζητάμε τον “απόβλητο” που θα μας εξασφαλίσει την επιβεβαίωση. Κι όσο περνάν τα χρόνια και δυσκολεύουν τα πράγματα, τόσο περισσότερο στηρίζουμε την επιβεβαίωσή μας που κινδυνεύει από τον χριστιανισμό μας, στην ύπαρξη του άλλου, του προς λύπηση. Από τη στιγμή που έχουμε κάποιον άλλο να λυπηθούμε, καταφέρνουμε να στηρίζουμε τον εαυτό μας που, ο καημένος, πόσα έχει τραβήξει… Το δυστύχημα είναι πως αυτή η κατάσταση μπορεί να τρώει όλη την ενέργεια του ανθρώπου και να τον διατηρεί καθηλωμένο σε αυτή την κατάσταση επ αόριστο. Το ευτύχημα είναι ότι υπάρχουν στιγμές που ο άνθρωπος βλέπει την κατάσταση και μπορεί να επιλέξει να την εγκαταλείψει. Πράγμα που μπορεί να συνεχίσει να επαναλαμβάνεται σπειρωτά, δίνοντας σταδιακά περισσότερο χώρο στην μία ή στην άλλη κατάσταση. Ή να δημιουργηθεί η οριστική ρήξη. Και τότε, υπάρχουν μόνο ψήγματα χριστιανισμού και η επιβεβαίωση χάνει τον αρνητικό της πόλο. Ο άνθρωπος συνυπάρχει πια και επιβεβαιώνεται θετικά με τη δύναμη και όχι την αδυναμία του. Πράγμα που τα αλλάζει όλα.

ΔΕ ΦΟΒΑΜΑΙ
Την περιφορά της εικόνας μου στα άγια Α.Τ.
Τα οπλισμένα σκυλιά και τους γονιδιακούς ελέγχους.
Την παρουσία μου σε εχθρικό έδαφος.
Τους υπαλληλίσκους και τους διευθυντίσκους τους,
Την ιεραρχημένη διάταξη μιας κοινωνίας κλεισμένης σε κάγκελα.
Τους ευυπόληπτους ρουφιάνους, την προσκυνημένη αξιοπρέπεια και την ατάραχη αδιαφορία.
Την πτώση των δεικτών ευημερίας,
Την αύξηση της ανασφάλειας.
Την αβεβαιότητα.
Τη σιωπή.

ΔΕΝ ΠΙΣΤΕΥΩ
Στη δημοκρατική διαμεσολάβηση των μεγάφωνων πυροσβεστών.
Στην αγγελικά πλασμένη κοινωνική ειρήνη.
Στις παραφρασμένες επιλογές.
Στα κεφάλια που έσκυψαν.
Στην εργασία και στη χαρά.

ΔΕΝ ΕΛΠΙΖΩ
Στην αστική ματαιότητα της άμεπτης δικαιοσύνης.
Στον παρασιτισμό και στην ανευθυνότητα των υπευθύνων.
Στις διατάξεις, στα υπομνήματα και στις παραγραφές.
Στο αύριο που κάθε μέρα αναστέλλεται.
Σ’ αυτούς που άκριτα προσπαθούν να κατακτήσουν το κενό.
Στους φίλους που δεν έγιναν σύντροφοι και στους αδιάφορους που δεν τολμούν να γίνουν εχθροί.

ΕΙΜΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ

Δήμητρα Συριανού
Κώστας Χάλαζας
Ηλίας Νικολάου

Αυτοί είναι τρεις. Και γι’ αυτό δεσμευμένοι. Κι όμως ελεύθεροι.
Αλοίμονο στους αδέσμευτους που χορεύουν αγκαλιά με το μηδέν.
Αλοίμονο σ’ όσους λευτεριά λεν το μηδέν.
Αλοίμονο σ’ όσους δεν γνώρισαν ποτέ αυτό το μηδέν.