για την Τίνα…

Πριν από πέντε χρόνια σε ένα πόνημα αναφερόταν:

“Ο εμφανιζόμενος πόνος που ενημερώνει τον οργανισμό για μια τέτοια επιβολή, επιβεβαιώνει την πρωτοεπίτευξη της υλοποιητικής ιδεολογικοποίησης των ενστίκτων και αποτελεί τον κύριο τρόπο προώθησης των διαδικασιών για το ξεπέρασμα της επιβίωσης. Η επιμονή σε μια μορφή επιβίωσης όπου επικρατεί ο καταναγκασμός, γίνεται πια ανεπιθύμητη και ο οργανισμός που έχει κατορθώσει να πρωτοεδραιώσει με την πολυπλοκότητά του την υλοποιητική ιδεολογικοποίηση των ενστίκτων επιδιώκει ως όλον να ξεπεράσει αυτή την επιμονή, κατάλοιπο του πρώτερα εθελοδουλικού τρόπου λειτουργίας του.”
Σ.Τ. Υλοποιητική Ιδεολογικοποίηση των Ενστίκτων

Αν ξεφύγουμε απο τις άσκοπα δημιουργημένες λέξεις που κυριαρχούν στο εν λόγω κείμενο, αυτό που λέγεται είναι κάτι πολύ απλό. Το ίδιο το σώμα μας είναι η κινητήρια αρχή αλλαγών στις ετεροκαθοριζόμενες ζωές μας. Ξέρω πως μέσα από τέτοιες απλοϊκές κουβεντούλες κρύβω έννοιες που ο μεταμοντέρνος μεσαίωνας στον οποίο επιβιώνουμε δεν θα έκανε ευχάριστα αποδεκτές. Κι επειδή δεν θέλω να τις κρύβω, τις αναδιατυπώνω. Το ίδιο μας το σώμα, ως μια βιολογική οντότητα, ως ένα εντελώς ετεροκαθοριζόμενο από τις κοινωνικοπεριβαλλοντικές συνθήκες οικοσύστημα, είναι αρκετή αιτία για να οδηγήσει τις ζωές μας σε αλλαγές και ανατροπές.

“Από την άλλη όμως δεν μπορώ να μην εκφράσω τη διαφωνία μου σχετικά με το μέσο της απεργίας πείνας που επιλέχθηκε και θεωρώ χρήσιμο να εκφράσω αυτή την διαφωνία δημόσια και ανοιχτά. Με κανένα τρόπο δε θεωρώ αναγκαίο το να εξοντώσουμε από μόνοι μας τους εαυτούς μας και να προχωρήσουμε σε κινήσεις που σπαταλούν τις δυνάμεις μας, την ίδια ώρα που υπάρχουν πολλοί τρόποι αντίστασης κι αγώνα(τόσο από τους φυλακισμένους όσο κι από τους εκτός των τειχών αλληλέγγυους). Η υγεία μας, το σώμα μας και το μυαλό μας πρέπει να διατηρηθούν υγιέστατα και δυνατά για ΟΛΟΚΛΗΡΗ τη ζωή μας και όχι να φθαρούν εθελοντικά. Η σύγκρουσή μας με την κοινωνία που γεννά την αθλιότητα των φυλακών πρέπει να συνεχιστεί μέχρι να γίνουμε τροφή για τα σκουλήκια και γι΄ αυτό τον σκοπό η πλήρης σωματική και πνευματική μας υγεία πρέπει να διαφυλαχθεί ως κόρη οφθαλμού. Ίσως μια απεργία πείνας να έχει βραχυπρόθεσμα θετικά αποτελέσματα (συσπείρωση, ευαισθητοποίηση), αλλά μεσο-μακροπρόθεσμα λειτουργεί μόνο σαν φθοροποιός δύναμη. Με λίγα λόγια είναι ένα βήμα μπρος και δυο βήματα πίσω…”
Π. Γεωργιάδης, Σχετικά με τις κινητοποιήσεις στις φυλακές και το ζήτημα της απεργίας πείνας

Είμαστε ολοκληρωτικά δωσμένοι στον βολονταρισμό (βουλισιαρχία) μας, είτε μέσα από ενεργητικές είτε μέσα από εθελοδουλικές κινήσεις. Τόσο ως κοινωνία όσο και ως άτομα, η επιδίωξή μας είναι να ΜΗΝ αφεθούμε στις συνθήκες ΑΛΛΑ να τις επιρρεάσουμε και να τις αλλάξουμε. Αυτή είναι η δηλωμένη επιδίωξη του ενεργού βολονταρισμού, της βουλισιαρχίας απέναντι σε κοινωνικά καθορισμένες συνθήκες. Υποστηρίζω όμως, ότι και η εθελοδουλεία δεν είναι παρά μια μορφή βολονταρισμού, βουλισισαρχίας απέναντι σε φυσικοβιολογικά καθορισμένες συνθήκες. Καθότι είναι ξεκάθαρα βουλισιαρχική ενέργεια η απόρριψη του σώματος και όσον αυτό μας λέει, προς όφελος της υποταγής μας σε συνθήκες που το πολεμούν και δεν το ικανοποιούν.

“Θέλω να πω δυο λόγια στους περιφρονητές του σώματος. Κατά τη γνώμη μου, αυτό που πρέπει να κάνουν δεν είναι να αλλάξουν τον τρόπο που μαθαίνουν και τον τρόπο που διδάσκουν, αλλά να πουν αντίο στο σώμα τους – κι έτσι να γίνουν βουβοί.
“Είμαι σώμα και ψυχή”, αυτό λέει το παιδί. Και γιατί να μη μιλούμε σαν τα παιδιά;
Αλλά εκείνος που έχει ξυπνήσει, εκείνος που ξέρει, λέει: “είμαι σώμα πέρα για πέρα, και τίποτε άλλο. Και η ψυχή δεν είναι παρά μια λέξη για κάτι που ανήκει στο σώμα”.
Το σώμα είναι ένα μεγάλο λογικό, μια πολλότητα που έχει ένα νόημα, ένας πόλεμος και μια ειρήνη, ένα κοπάδι και ένας βοσκός.
Το μικρό σου λογικό, αδελφέ μου, το οποίο ονομάζεις “πνεύμα”, είναι κι αυτό ένα μικρό εργαλείο και παιχνίδι του μεγάλου λογικού σου.
“Εγώ” λες και είσαι περήφανος για τη λέξη αυτή. Αλλά το μεγαλύτερο, το οποίο δεν θέλεις να πιστέψεις, είναι το σώμα σου και το μεγάλο λογικό του: αυτό δεν λέει εγώ, αλλά το κάνει.”
Φ.Νίτσε, Για τους περιφρονητές του σώματος, Έτσι μίλησε ο Ζαρατούστρα

Όσο και αν συνειδητά επιλέγουμε να είμαστε στη μία ή στην άλλη πλευρά της βουλισιαρχίας, οι απρόσωπες κοινωνικοπεριβαλλοντικές συνθήκες μπορούν πάντα να μας οδηγούν στην εθελοδουλεία. Κι εκεί έρχεται το σώμα και η υγεία του, ως έσχατο μέσο αναδιάταξης του πλέγματος της ισορροπίας. Αλλά συχνά εμείς είμαστε τόσο τυφλοί απέναντί του που τα μάτια μας δεν ανοίγουν παρά μόνο τη στιγμή του θανάτου.

Μερικοί σύντροφοι μού έχουν θέσει το ακόλουθο ερώτημα: Πώς καταλαβαίνεις την επαναστατική πειθαρχία;

Παίρνω την επαναστατική πειθαρχία για να της δώσω τη σημασία της αυτοπειθαρχίας του μεμονωμένου ατόμου στα πλαίσια μιας αυστηρά καθορισμένης συλλογικής δραστηριότητας εξίσου κατανεμημένης σε όλους, καθώς και τη σημασία της υπεύθυνης πολιτικής γραμμής των μελών εκείνης της συλλογικότητας που οδηγεί στην ακριβή συμφωνία μεταξύ της πράξης και της θεωρίας τους.

Χωρίς πειθαρχία στην οργάνωση – την εμπροσθοφυλακή της επανάστασης – δεν μπορεί κάποιος να σκεφτεί για την ανάληψη οποιασδήποτε σοβαρής δραστηριότητας για την υπόθεση της Επανάστασης. Χωρίς πειθαρχία, η επαναστατική εμπροσθοφυλακή δεν μπορεί να είναι επαναστατική εμπροσθοφυλακή, εφόσον – εάν βρισκόταν σε μια κατάσταση αταξίας και αποδιοργάνωσης – θα ήταν ανίκανη να αναλύσει και να παρέχει την καθοδήγηση όσον αφορά τα σημαντικά θέματα του παρόντος, κάτι που ως εμπροσθοφυλακή θα απαιτούσαν οι μάζες από αυτήν. Βασίζω αυτές μου τις θέσεις στην παρατήρηση και την εμπειρία των ακόλουθων προϋποθέσεων:

Η Ρωσική επανάσταση ανέχτηκε στο εσωτερικό της ένα πρόταγμα που ήταν ουσιαστικά αναρχικό από πολλές απόψεις. Αν οι αναρχικοί είχαν οργανωθεί πολύ καλά και αν με τις ενέργειές τους είχαν τηρήσει αυστηρά μια καθορισμένη και σαφή πειθαρχία, δεν θα είχαν υποστεί ποτέ την συντριπτική ήττα που υπέστησαν.

Αλλά επειδή οι αναρχικοί «όλων των πεποιθήσεων και τάσεων» δεν αντιπροσώπευαν (ούτε καν στις συγκεκριμένες ομάδες τους) μια ομοιογενή συλλογικότητα με μια πειθαρχημένη γραμμή δράσης, ήταν ανίκανοι να αντισταθούν στην πολιτική και στρατηγική διερεύνηση που τους επέβαλαν οι επαναστατικές περιστάσεις. Η αποδιοργάνωσή τους τούς καθήλωσε σε μια πολιτική ανικανότητα, με αποτέλεσμα τη γέννηση δύο κατηγοριών αναρχικού.

Η μια κατηγορία αποτελέστηκε από εκείνους που επιδόθηκαν στη συστηματική κατάληψη σπιτιών αστών, όπου αναδιοργάνωσαν αυτά τα σπίτια και έζησαν με ανέσεις. Αυτοί είναι εκείνοι που τους έχω ονομάσει «αναρχικοί τουρίστες», οι οποίοι αφού περιπλανήθηκαν από πόλη σε πόλη, με την ελπίδα να βρουν κάποιο μέρος να ζήσουν εκεί για ένα χρονικό διάστημα, ξόδευαν τον ελεύθερο χρόνο τους χαζεύοντας τριγύρω όσο το δυνατόν περισσότερο για να ζουν σε άνεση και ευκολία.

Η άλλη κατηγορία αποτελέστηκε από εκείνους που έκοψαν όλες τις πραγματικές συνδέσεις με τον αναρχισμό (αν και μερικοί απ’ αυτούς περνιούνται τώρα στο εσωτερικό της ΕΣΣΔ ως οι μόνοι αντιπρόσωποι του ρωσικού αναρχισμού) και οι οποίοι εφόρμησαν για να καθίσουν στις θέσεις που τους προσφέρθηκαν από τους μπολσεβίκους, ακόμα και όταν η εξουσία εκτελούσε αναρχικούς που παρέμειναν πιστοί στα επαναστατικά τους πιστεύω καταγγέλλοντας την προδοσία των μπολσεβίκων.

Λαμβάνοντας υπόψη αυτά τα αξιοθρήνητα γεγονότα, γίνεται εύκολα κατανοητό το γιατί δεν μπορώ να παραμείνω αδιάφορος στην αδιαφορία και την αμέλεια που επικρατούν αυτή την περίοδο στους αναρχικούς κύκλους. Τους αποτρέπει (η κατάσταση αυτή) από τη δημιουργία μιας συλλογικότητας, γιατί είναι αντιμέτωποι με όλους αυτούς τους ανθρώπους που αρπάζονται από τον αναρχισμό ή που η υπόθεση του αναρχισμού είναι εδώ και πολύ καιρό νεκρή μέσα τους ή που χαρακτηρίζονται ακριβώς από μια πολυλογία για τον αναρχισμό και των οποίων την ενότητα και τις ενέργειές τους ενάντια στον εχθρό (αλλά που, όταν ερχόμαστε στη δράση, τορπιλίζουν αυτήν την ενότητα), θα την έβλεπαν με ένα διαφορετικό φως και θα εξοβελίζονταν στη θέση όπου ανήκουν.

Γι’ αυτό μιλώ για μια οργάνωση αναρχικών που να στηρίζεται πάνω στην αρχή της συντροφικής πειθαρχίας. Μια τέτοια οργάνωση θα οδηγούσε στον απαραίτητο εκείνο συντονισμό όλων των ζωντανών δυνάμεων του αναρχισμού στη χώρα και θα βοηθούσε τους αναρχικούς να καταλάβουν τη θέση που τους ανήκει στον σπουδαίο αγώνα της εργασίας ενάντια στο κεφάλαιο. Μόνο κατ’ αυτό τον τρόπο μπορεί η ιδέα του αναρχισμού να κερδίσει μαζική υπόσταση και να μην παραμένει αποδυναμωμένη. Οι μόνοι που θα μπορούσαν να εμποδίσουν μια τέτοια οργανωτική συγκρότηση είναι οι ανεύθυνοι και οι κουφιοκέφαλοι φλύαροι οι οποίοι μέχρι τώρα έχουν σχεδόν κυριαρχήσει στο κίνημά μας εξαιτίας των δικών μας λαθών.

Η υπευθυνότητα και η πειθαρχία δεν πρέπει να φοβίζουν τον επαναστάτη. Είναι οι ταξιδευτές σύντροφοι της πρακτικής του κοινωνικού αναρχισμού.

Nestor Makhno Archive