Περίεργες ώρες, περίεργες μέρες…
Κι αν δεν ήταν η πίστη πως ΤΩΡΑ δεν σηκώνει καμμία υποχώρηση, θα προτιμούσα να “κάτσω σπίτι” για να μην αντικρίζω την εσωτερική μιζέρια αυτών που χρόνια τώρα είναι οι περίεργοι του περιθωρίου και το θεωρούν τιμή τους. Όλων αυτών που ούτε τώρα κατάλαβαν τίποτα. Κι επιμένουν προσκολλημένοι στις νευρώσεις τους.
Ας είναι καλά τα όμορφα μουτράκια που δεν τους κάνουν τη χάρη…
Απόσπασμα σχετικά με την οργάνωση από το βιβλίο του Β. Ράιχ Άνθρωποι σε μπελάδες:
{…} μια υπόθεση που απαιτούσε ντομπροσύνη, προθυμία να ριψοκινδυνεύεις και υπερανεπτυγμένη ελευθερία από προσωπικές και οργανωτικές δεσμεύσεις. Αυτά είναι ζητήματα καθολικής σημασίας και διέπουν την αναπτυξιακή πορεία τής κάθε οργάνωσης. Μια οργάνωση διαμορφώνεται γύρω από μια υπόθεση με σκοπό να την προστατέψει, να της δώσει την ευκαιρία να διαδοθεί, και, παραπέρα, να της εξασφαλίσει μια στέγη. Αυτό όμως δημιουργεί ταυτόχρονα μια αντίφαση. Μια νέα υπόθεση είναι ζωτική και συνεχίζει ν’ αναπτύσσεται όσο μένει ανεξάρτητη – ανεξάρτητη και από τις προσωπικές δεσμεύσεις των υποστηρικτών της. Αν έχει μεγάλο αριθμό υποστηριχτών, τότε αυξάνει η παρεμβολή των προσωπικών αναστολών – κι αυτό, με τη σειρά του, αναστέλλει την ελεύθερη αναπτυξιακή της πορεία. Στην αρχή εμφανίζεται καθυστέρηση, μετά ευγενικός αποκλεισμός των ριζοσπαστικών, οργισμένων στοιχείων, και τέλος αντιστροφή των κατευθύνσεων της και προσαρμογή της σ’ αυτά τα ίδια πράγματα, ενάντια στα όποια δημιουργήθηκε αρχικά. Αν η οργάνωση εμφανισθεί πολύ αργά, τότε χάνονται αξιόλογοι συνεργάτες, που το μόνο τους λάθος είναι ότι δεν μπορούν να δουλέψουν δίχως εξάρτηση από κάποια στέγη, δεν μπορούν να μείνουν ολομόναχοι. Αν η οργάνωση εμφανιστεί πολύ νωρίς, τότε και η καθυστέρηση και η αντιστροφή αρχίζουν πολύ νωρίς – δηλ. προτού να ‘χει η υπόθεση αρκετό καιρό στη διάθεση της, ώστε να περάσει τη φάση των πειραματισμών. Στην αντιπολίτευση, όλες οι δυνάμεις πού βλέπουν κριτικά την καθεστηκυία τάξη πρέπει πρώτα να δουλέψουν γερά τις θεωρίες τους, να διαμορφώσουν νέες παραγωγικές αντιλήψεις, προτού να ‘ναι έτοιμη μια καινοτομία να ρισκάρει τη δοκιμασία της αντικατάστασης του παλιού. Πάντοτε του παλιού η άρνηση γίνεται στα σημεία, όπου είναι λάθος. Ταυτόχρονα όμως, μια τίμια αντιπολίτευση ξέρει ακριβώς τι επιθυμεί – ή είναι υποχρεωμένη – να κρατήσει από το παλιό, και φροντίζει αυτό να τ’ αναπτύξει παραπέρα. Δεν υπάρχουν αξίες που να θεωρούνται μονοσήμαντα σωστές ή λαθεμένες. Ο καιρός αλλάζει πολλά σχετικά με το «σωστό» και το «λάθος». Το «σωστό» σήμερα μπορεί αύριο να γίνει «λάθος», κι αντίστροφα. Από την άλλη, μια νέα αντίληψη, που λειτουργεί σαν κριτική δεν μπορεί να δώσει απάντηση στα πάντα κι αμέσως, εξαιτίας της δυσκολίας των ζητημάτων πού αντιμετωπίζει. Δεν πρέπει μάλιστα μήτε καν ν’ αποπειραθεί ν’ απαντήσει τα πάντα, γιατί αυτό θα την παρέλυε απεξαρχής. Έτσι, π.χ., είναι αδύνατο για κάποιον, πού θέλει να καταπολεμήσει το φασισμό, να ‘χει έτοιμα στην τσέπη όλα τα πρακτικά μέτρα, με τα όποια θ’ αντικατασταθεί ο φασισμός. Το κύριο σημείο είναι ότι η κριτική πρέπει ν’ ανταποκρίνεται στα πράγματα κι ότι οι θετικές προτάσεις δεν πρέπει να ‘ναι ουτοπικές. Όμως δεν αρκεί ν’ ανταποκρίνεται η κριτική στις πραγματικές διαδικασίες του κόσμου – δεν πρέπει να στηρίζεται μόνο στο προχώρημα προς τα μπρος. Το αντιπολιτευτικό κίνημα μιας ομάδας, μέσα σε μια λιμνάζουσα ή ξεπερασμένη οργάνωση, πρέπει να κάνει κι άλλα ακόμη. Πρέπει ν’ αναζητήσει, να βρει και να γνωρίσει επακριβώς ποιες άλλες δυνάμεις στον κόσμο αγωνίζονται ανεξάρτητα για τους ίδιους σκοπούς. Μόνο τότε υπάρχει ελπίδα ενσωμάτωσης του κινήματος της ομάδας μέσα στην όλη κοινωνική διαδικασία. Σ’ αυτό το στάδιο, ο σημαντικότερος στόχος είναι να επεξεργαστεί κανείς τη δικιά του σκοπιά, σ’ αντιπαράθεση προς τη σκοπιά της λιμνάζουσας οργάνωσης. Μια και κάθε καινοτομία δεν είναι μόνο άρνηση του παλιού, αλλά και συνέχιση του παλιού σ’ ορισμένους τομείς, τα κοινά στοιχεία απαιτούν πάντοτε ιδιαίτερη προσοχή. ‘Οποιοσδήποτε όμως αντιτίθεται σε μια υπόθεση, και ισχυρίζεται ότι το μόνο πού επιθυμεί είναι να προωθήσει τα κοινά στοιχεία με τρόπο πιο αποτελεσματικό, αυτός είναι τρελός, γιατί δεν μπορεί να το κάνει αυτό καλύτερα απ’ την προηγούμενη οργάνωση. Αν δε βλέπει παρά μόνο κοινά σημεία μέσα στο κίνημα που κριτικάρει, καλύτερο θα ‘ταν να σώπαινε, γιατί αυτό είναι ισχυρότερο άπ’ αυτόν. Η τέχνη βρίσκεται στη διατύπωση και προώθηση της αντιπαράθεσης με τρόπο, που να εξασφαλίζει τη συμπάθεια των καλύτερων δυνάμεων μες στην οργάνωση. Αυτό δεν μπορεί να το αντικαταστήσει η τακτική, γιατί βασίζεται στην απόλυτη ειλικρίνεια και συνέπεια, παρά τον κίνδυνο προσωρινής αποτυχίας. Μ’ άλλα λόγια, πρέπει να ‘χει κανείς τη δύναμη να μείνει και μόνος, χωρίς να ξεχνά ποτέ ότι τα μέλη των ξεπερασμένων οργανώσεων ζουν μέσα σε μια σοβαρή σύγκρουση. Αγαπούν την οργάνωση, στην οποία ανήκουν, και ταυτίζονται μ’ αυτήν. Η οργάνωση πάλι τους προσφέρει προστασία και ασφάλεια. Κι οι ίδιοι λίγο-πολύ αντιπολιτεύονται, με διάφορο βαθμό σαφήνειας. Έτσι λοιπόν αυτόματα συμπαθούν το άτομο, που γνωρίζει την οργάνωση τους κι επισημαίνει που είναι αναποτελεσματική και πως θα μπορούσαν ν’ αντιμετωπιστούν καλύτερα τα ζητήματα. Αν όμως αυτό το άτομο δείχνει και την παραμικρή αδυναμία, παίζονται αντιπολιτευτικά παιχνίδια, άλλα δε δημιουργείται κανένα σοβαρό κίνημα υπέρβασης της οργάνωσης. Τα μέλη μιας οργάνωσης τρέφουν ανοικτή ή συγκαλυμμένη συμπάθεια μόνο για τον αντιπολιτευόμενο ηγέτη, πού δείχνει ότι είναι έτοιμος και για την απόλυτη ρήξη κι εχθρότητα. {…} το ζήτημα δεν ήταν μερικοί φίλοι, που δημιούργησαν από κοινού ένα αντιπολιτευτικό κίνημα, κι ότι ο στόχος δεν ήταν να κερδίσουν κύρος μερικά άτομα, άλλα να διατυπωθούν με σαφήνεια ορισμένες αποφασιστικές αρχές.
