Πριν ενάμιση, περίπου, μήνα, σε άρθρο με τίτλο “Τι είναι η στρατηγική της έντασης; ή γιατί το ΚΡΑΤΟΣ πυροβολεί τα σκυλιά του” ο Ιταλός έλεγε πως οι δύο ενέργειες για τις οποίες στη συνέχεια ανέλαβε την ευθύνη ο “Επαναστατικός Αγώνας” είναι κρατική δουλειά. Μέσα σε ένα μετεξεγερσιακό κλίμα παγώματος για τις ενέργειες, όταν το σύνολο σχεδόν του χώρου, με λιγοστές φωτεινές εξαιρέσεις, δεν μπορούσε να ψελλίσει λέξη αν δεν έβλεπε προκήρυξη. Τότε που αυτό που ακουγόταν ήταν πως είτε πρόκειται για ηλίθιους είτε για προβοκάτορες.
Λίγο μετά δημοσιεύτηκε στο Ποντίκι η άθλια προκήρυξη του “Ε.Α.” και όλοι ήταν ευχαριστημένοι… Η απίστευτη ανοησία που κατατρέχει τον χώρο δεν μπορούσε παρά να βγάλει το συμπέρασμα πως αφού υπάρχει κείμενο που υπογράφει ο “Ε.Α.” δεν μπορούμε πια να μιλάμε για ΚΥΠατζίδες. Καθότι οι κρατικοί δεν έχουν, όπως φαίνεται σύμφωνα με τις ζητωκραυγές, τη στοιχειώδη νοημοσύνη να βγάλουν προκήρυξη.
Ο Ιταλός που λέγαμε, έχει πλέον την άποψη πως ο ίδιος ο “Ε.Α.” είτε είναι μια οργάνωση που δεν υπάρχει παρά μόνο στα γραφεία της ασφάλειας είτε είναι μια οργάνωση την οποία με θύματα του χώρου έστησε η ασφάλεια. Πράγμα που κάνει το ίδιο. Η μετατόπιση κατά πως τους ταιριάζει από τον αντί-ιμπεριαλισμό των πρώτων προκηρύξεων στον μπάχαλο-λενινισμό με τις γενικές κοινοτοπίες της τελευταίας, σε συνδυασμό με μια επανεξέταση όλων των αποτυχημένων ενεργειών αυτής της οργάνωσης και κυρίως με τις ξεκάθαρα προβοκατόρικες δύο τελευταίες, είναι το γενικό πλαίσιο που τον οδηγεί σε αυτό το συμπέρασμα.
Εν τω μεταξύ, η στρατηγική της έντασης που έλεγε, φαίνεται να έχει πετύχει αυτό που επιδίωκε. Το επίπεδο της βίας έχει ανέβει σε δυσθεώρητα ύψη το τελευταίο μήνα. Ταυτόχρονα έχει χαθεί οποιαδήποτε επαναστατική στόχευση. Ο χώρος ολόκληρος μοιάζει να έχει βρεθεί με τόση εξουσία στα χέρια του, την οποία δεν ξέρει πως να χειριστεί και, κυρίως, δεν ξέρει γιατί να τη χρησιμοποιήσει. “Ψημένες” εφεδρείες του κινήματος σε συνδυασμό με κρατικές παρεμβάσεις, έχουν φέρει μια κατάσταση στην οποίο κυριαρχεί ο φόβος. Και αν αυτό είναι ένα παιχνίδι στο οποίο δεν μπορείς να ξέρεις ποιος θα βγει νικητής, τουλάχιστον μπορείς να ξέρεις πως το κράτος, σε αντίθεση με το κίνημα, έχει στόχευση. Γι’ αυτό και επιδίωκε την στρατηγική της έντασης.
Και μέσα σ’ όλα, μας προέκυψαν και αναρχοσταλινίσκοι οι οποίοι ψάχνουν να βρουν ποιος είναι ο Ιταλός και του ζητάνε να γράψει και να αναθεωρήσει τις απόψεις του, γιατί είναι, λέει, εχθρικές!
από τα βουνά του Ιταλικού νότου
ΤΙΝΑ
υγ: πιθανότατα μιλάμε για τη πιο βαθιά οικονομική κρίση του καπιταλιστικού συστήματος, η οποία προβλέπεται μακρόχρονη και η οποία σίγουρα αλλάζει τον κόσμο που έχουμε γνωρίσει. Αλλά που να ασχολούμαστε με τέτοιες λεπτομέρειες… εμείς έχουμε και όπλα!
