Η σωματική κούραση είναι ο μεγαλύτερος εχθρός της σκέψης και του έρωτα.
Κι εμείς ακόμα περιμένουμε την επανάσταση των κουρασμένων;
Εκείνοι που διακατέχονται από φόβο να «εμπλακούν συναισθηματικά» ως μια μορφή άμυνας απέναντι στη φυσική ανησυχία ότι θα πονέσουν ή θα παγιδευτούν βλέπουν μονάχα το ψεύτικο δίλημμα ανάμεσα στη νευρωτική κτητικότητα και την ανάγκη από τη μια πλευρά και τις αποστασιοποιημένες σχέσεις από την άλλη. Αλλά όσο πιο πολύ φυλάγεται κάποιος από τον πόνο, τόσο περισσότερο φυλάγεται από την ευχαρίστηση. Το ζήτημα είναι να είσαι καθολικά δεσμευμένος σε σχέσεις όπου ο πόνος και η κτητικότητα αντιπαλεύονται και γίνονται αντικείμενα επεξεργασίας αντί να καταπνίγονται μαζί με την αγάπη.
L. Michaelson
March 31st, 2009 at 12:27 am
Γεια! Κρυφακούω τις σκέψεις σου εδώ και λίγο καιρό και μου αρέσουν πολύ. Το απόσπασμα τoυ Michaelson (ο ίδιος με το “τελευταίο καταφύγιο”?) έρχεται σαν όαση για σκέψεις που με βασάνιζαν αυτό τον καιρό και για αποφάσεις που ήθελα να πάρω. Ήθελα να σε ρωτήσω αν είναι μέρος μεγαλύτερου κειμένου και αν ναι, το υπόλοιπο κείμενο καταπιάνεται μ’ αυτό το ζήτημα γενικά? thanx. τα ξαναλέμε
March 31st, 2009 at 12:51 am
Γειά σου φίλε! Ναι, το κείμενο είναι απόσπασμα ενός μεγαλύτερου κειμένου, που έχει δημοσιευτεί στο indymedia μεταφρασμένο από το Πριονιστήριο το Χρυσό Χέρι! Δηλαδή του κειμένου που λες, Το τελευταίο καταφύγιο της επιθυμίας. Αυτού του Michaelson των forourselves που έγραψαν και το Δικαίωμα στην απληστία.
Εγώ ευχαριστώ για τις κρυφές ματιές, καλές αποφάσεις, αν και σε προειδοποιώ πως συνήθως οι αποφάσεις που με λαμβάνουν κάπου υπόψιν, σπάνια καταλήγουν ευχάριστες…