Για την Τίνα

Ακόμη δεν μπορώ να καταλάβω πώς μπορούν να νομίζουν ότι είναι ελεύθεροι όταν αρνούνται να δουν τους ανθρώπους ανοιχτά, όταν φοβούνται να αντικρίσουν τη φρίκη τους κι αντιδρούν αυτοασφυξιακά απέναντί τους. Μακάρι να ήταν όλα στο μυαλό…

Ο Δούλος που δραπέτευσε
έλεγε προσευχές στους φιλήσυχους πολίτες
γονατίζοντας σε λιγδωμένα προσκέφαλα.
Εγώ δεν ήλπιζα πως μπορεί να σωθεί.
Οι χωροφύλακες έχουν γερή όραση -
δε διαλύονται με αυταπάτες και ψυχοσάββατα.
Τώρα αυτός που επέμενε να ρωτάει
φαίνεται θαταν αποφασισμένος για θάνατο
ή θαταν κατάσκοπος που δε φοβάται.

Εγώ πάντως
εξακολουθώ να βλέπω τον επερχόμενο
μεσαίωνα
με φάλαγγες πιστών
με αργυρά δισκοπότηρα αφρίζοντα αίμα
με σημαιοστολισμούς και παρελάσεις
με ραβδούχους καλοθρεμμένους καλόγερους
εικόνες απο παλιές εκστρατείες
και τυφεκισμούς
ήρωες με αυστηρά βλέμματα
Άμες δε γ’ εσόμεθα
πληρωμένη εκπαίδευση
θεός αγέρας τα στοιχεία της φύσεως
κλειδωμένα στην εποχή σε χάλκινα θησαυροφυλάκια.

Αν άξαφνα σας γεννηθεί το ερώτημα
πως τα κατάφερε αυτός ο θνητός
μέσα σ’ αυτό το βαρύγδουπο διαπασών των ύμνων
να δραπετεύσει με αληθινό λαμπερόν ήλιο
με αληθινές εξαρτήσεις του βίου -
αν δε μπορείτε να καταλάβετε
τι τον οδήγησε σ’ αυτό το τελευταίο διάβημα
που βρήκε την έξοδο αφού γύρω ήταν μπετόν
αφού γύρω τραγουδούσε η φοιτήτρια
ένα τραγούδι ιστορικό παλιών ηρώων
τότε
δε θα’ χετε δεί κάτι κρυφές μικρές πόρτες
όμως ολοφάνερες στα μάτια των ειδικών
δεν θαχετε δεί το ραγισμένο τοίχο
όπου βλασταίνουν κάτι φυτά
πάνω σ’ ασβέστη κίτρινο απ’ την πολυκαιρία.

Το ζήτημα πια έχει τεθεί :

Η θα εξακολουθούμε να γονατίζουμε
όπως αυτός ο δραπέτης
ή θα σηκώσουμε άλλον πύργο ατίθασο
απέναντί τους.

Μιχάλης Κατσαρός

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

… λέει το χνούδι & συνεχίζει:

Αυτά τα λίγα που είμαι – και τα ξέρω – θέλω να σου τα δίνω.

Λοιπόν, ναι, δεν είμαι και πολλά πράγματα. Ιδιαίτερα τελευταία, με τους πάντες υπό το μηδέν, ίσως μόνο η απεγνωσμένη προσπάθεια να γαντζωθείς από κάπου είναι αυτή που σε κάνει κάτι. Πάνε οι μέρες που ήμασταν έτοιμοι για όλα; Επιστροφή στο μηδέν, λοιπόν, και πάλι;

Get the latest Flash Player to see this player.

υγ: δεν άρχισα να ψάχνω video. Απλά τα υπόγεια φιλαράκια, ότι έχουν το μοιράζονται αφιδώς κι εγώ ούτε που τους ευχαρίστησα γι’ αυτό…

Κάνουμε για την επανάσταση κάτι διαφορετικό

απ’ ότι όταν είμαστε ερωτευμένοι;

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Ο όρος “συγκινησιακή πανούκλα” δεν είναι υποτιμητική φράση. Δεν υπονοεί καμιά συνειδητή μοχθηρία, ηθικό ή βιολογικό εκφυλισμό, ανηθικότητα κλπ. Ένας οργανισμός, που η φυσική του κινητικότητα παρεμποδίζεται συνεχώς από τη γέννησή του, αναπτύσσει τεχνητές μορφές κίνησης, κουτσαίνει ή περπατάει με δεκανίκια. Με τον ίδιο τρόπο, ένας άνθρωπος διασχίζει τη ζωή με τα δεκανίκια της συγκινησιακής πανούκλας, όταν οι εκφράσεις της φυσικής αυτορυθμιζόμενης ζωής έχουν κατασταλεί από τη γέννησή του. Ο άνθρωπος που έχει προσβληθεί από την συγκινησιακή πανούκλα χωλαίνει χαρακτηρολογικά. Η συγκινησιακή πανούκλα είναι μια χρόνια βιοπάθεια του οργανισμού. Εισέβαλε στην ανθρώπινη κοινωνία μαζί με την πρώτη μαζική καταπίεση της γενετήσιας σεξουαλικότητας. Έγινε μια ενδημική ασθένεια και έχει τυραννήσει τους ανθρώπους σ’ όλο τον κόσμο για χιλιάδες χρόνια. Δεν υπάρχει βάση για να υποθέσουμε ότι η συγκινησιακή πανούκλα μεταβιβάζεται κληρονομικά από μάνα σε παιδί. Σύμφωνα με τη γνώση μας, εμφυτεύεται στο κάθε παιδί από τις πρώτες μέρες της ζωής του. Είναι μια ενδημική ασθένεια, σαν τη σχιζοφρένεια ή τον καρκίνο, με μια αξιοσημείωτη διαφορά, δηλαδή, το ότι εκδηλώνεται ουσιαστικά στην κοινωνική ζωή. Η σχιζοφρένεια και ο καρκίνος είναι βιοπάθειες, που μπορούν να θεωρηθούν σαν αποτέλεσμα της καταστροφής που φέρνει η συγκινησιακή πανούκλα στην κοινωνία. Οι επιδράσεις της συγκινησιακής πανούκλας φαίνονται στον ανθρώπινο οργανισμό καθώς και στην κοινωνική ζωή. Κάθε τόσο η συγκινησιακή πανούκλα εξελίσσεται σε επιδημία, ακριβώς όπως και κάθε άλλη μεταδοτική ασθένεια, όπως η βουβωνική πανούκλα ή η χολέρα. Τα επιδημικά ξεσπάσματα της συγκινησιακής πανούκλας εκδηλώνονται με πλατιά διαδεδομένη και άγρια έξαρση του σαδισμού και της εγκληματικότητας, σε μικρή και μεγάλη κλίμακα. Μια τέτοια έξαρση ήταν η καθολική ιερά εξέταση του Μεσαίωνα. Ο διεθνής φασισμός του εικοστού αιώνα είναι μια άλλη.

…

Η φύση της συγκινησιακής πανούκλας έχει ανάγκη τη δύναμη της αστυνομίας και αυτός είναι ο τρόπος που διαδίδεται.

…

Κανείς δε θα θεωρήσει προσβολή το ότι πάσχει από μια καρδιοπάθεια ή ότι είναι νευρικός. Κανείς δε θα ‘πρεπε να θεωρήσει προβολή το ότι πάσχει από οξεία προσβολή συγκινησιακής πανούκλας.

…

Ένα ουσιαστικό και βασικό χαρακτηριστικό της αντίδρασης συγκινησιακής πανούκλας είναι ότι η πράξη και το κίνητρο της πράξης δεν συμπίπτουν ποτέ. Το πραγματικό κίνητρο είναι κρυμμένο και σαν αιτία της πράξης παρουσιάζεται ένα πλαστό κίνητρο.

…

Ο υγιής άνθρωπος δεν επιθυμεί να επιβάλλει τον τρόπο ζωής του σε κανέναν, αλλά θα θεραπεύσει και θα βοηθήσει τους άλλους όταν του ζητηθεί και όταν μπορεί. Σε καμιά περίπτωση ένα υγιές άτομο δε θα θέσει νόμο ότι καθένας “πρέπει να είναι υγιής”.

…

Το υγιές άτομο δεν έχει καμιά τάση για να επιβάλλει με τη βία τον τρόπο ζωής του στους άλλους, γιατί τα κίνητρα της συμπεριφοράς του συνδέονται συγκεκριμένα με τη δική του ζωή και όχι με οποιουδήποτε άλλου. Ο άνθρωπος που έχει προσβληθεί από συγκινησιακή πανούκλα, ξεχωρίζει από το υγιές άτομο από το γεγονός ότι προβάλλει τις απαιτήσεις του όχι μόνον στον εαυτό του αλλά, πάνω απ’ όλα, στο περιβάλλον του. Σε περιστάσεις που το υγιές άτομο κάνει προτάσεις και βοηθάει, που χρησιμοποιεί τις δικές του εμπειρίες σαν παράδειγμα για τους άλλους, αφήνοντάς τους ν’ αποφασίσουν αν θα τις ακολουθήσουν, το άτομο που έχει προσβληθεί από συγκινησιακή πανούκλα επιβάλλει τους τρόπους ζωής του στους άλλους με τη βία. Άτομα που έχουν προσβληθεί από συγκινησιακή πανούκλα δεν ανέχονται απόψεις που απειλούν τη θωράκισή τους ή ξεσκεπάζουν τα παράλογα κίνητρά τους. Το υγιές άτομο χαίρεται όταν φωτίζονται τα κίνητρά του. Το πανουκλιασμένο άτομο κυριεύεται από φρενίτιδα. Όταν απόψεις αντίθετες προς τις δικές του παρεμποδίζουν τη ζωή του και την εργασία του, το υγιές άτομο ρίχνεται σε μια λογική μάχη για τη διατήρηση του δικού του τρόπου ζωής. Το πανουκλιασμένο άτομο μάχεται ενάντια σ’ άλλους τρόπους ζωής, ακόμα κι αν δεν τον αφορούν με κανένα τρόπο. Εξαναγκάζεται να πολεμήσει, επειδή νιώθει την ύπαρξη άλλων τρόπων ζωής σαν πρόκληση.

…

Η ροπή στη συγκινησιακή πανούκλα είναι παγκόσμια. Δεν υπάρχει ξεκάθαρος διαχωρισμός ανάμεσα σ’ εκείνους που προσβλήθηκαν και σ’ εκείνους που έμειναν αμόλυντοι από την πανούκλα. Όπως κάθε άνθρωπος, κάπου στο βάθος, είναι επιρρεπής στον καρκίνο, τη σχιζοφρένεια ή τον αλκοολισμό, έτσι ακόμα και ο πιο υγιής και πιο καταφατικός στη ζωή ανάμεσά μας είναι επιρρεπής σε παράλογες αντιδράσεις πανούκλας.

…

Η περιφέρεια της συγκινησιακής πανούκλας συμπίπτει περίπου με την πλατιά περιφέρεια της κοινωνικής κατάχρησης, που πάντα πολεμούσε και ακόμα πολεμάει κάθε κίνημα κοινωνικής ανεξαρτησίας. Με μερικούς περιορισμούς, μπορεί να ειπωθεί ότι η σφαίρα της συγκινησιακής πανούκλας συμπίπτει με την σφαίρα της “πολιτικής αντίδρασης” και ίσως ακόμη με την αρχή της πολιτικής γενικότερα.

…

Δεν είναι εκπληκτικό το ότι η ειλικρίνεια και η ευθύτητα, αν και τόσο εγκωμιασμένοι τρόποι συμπεριφοράς, σπάνια συμπεριλαμβάνονται στις ανθρώπινες συναλλαγές. Είναι πραγματικά τόσο σπάνιες, που οι περισσότεροι άνθρωποι ξαφνιάζονται όταν περιστασιακά εμφανίζονται. Αν κρίνει κανείς από τα “πολιτιστικά” μας ιδεώδη, θα περίμενε την ειλικρίνεια και την ευθύτητα να είναι καθημερινές, αυτονόητες στάσεις. Το γεγονός ότι δεν είναι, ότι αντιμετωπίζονται με κατάπληξη, ότι οι ειλικρινείς και ευθείς άντρες και γυναίκες θεωρούνται τέρατα, λίγο “τρελούτσικοι στο μυαλό”, ότι, πράγματι, το να είσαι τίμιος και ειλικρινής συνεπάγεται ισχυρούς κοινωνικούς κινδύνους…

Βίλχελμ Ράιχ
Η ανάλυση του χαρακτήρα

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Αναρχίζω παρεπιπτώντος,

αδιάφορα εκτεθιμένοις στον καρνάβαλο

του αγωνιστικού γίγνεσθαι.

Στηριγμένος κατά βάση σε αυτοτρομοκρατικές

διακυρήξεις αμετοχής

Δεν προσκυνώ άτσαλα ανατυπωμένες ορμές

Δεν συνουσιάζομαι πάνω σε ματωμένες σημαίες

Η πολιτική μου στοχεύει μόνο στην απαγχόνηση

του καπιταλιστή εαυτού μου.

Κ.Χ.

Τις τελευταίες μέρες ξαναθυμήθηκα τους Γκούλαγκ. Με το δημοσιευμένο σε προηγούμενο post κομμάτι τους “Τα παιδιά μόνο…” από τον δίσκο “Πάτα Γερά” να συμπυκνώνει για μένα ότι υπάρχει στο punk που αξίζει να ζήσει. Γιατί ως γνωστών το punk είναι νεκρό. Το rip που δίνω εδώ είναι ψηφιοποιημένο από βινύλιο με σκρατς και σκρουτς.

Je suis comme je suis
Je suis faite comme ça
Quand j’ai envie de rire
Oui je ris aux éclats
J’aime celui qui m’aime
Est-ce ma faute à moi
Si ce n’est pas le même
Que j’aime à chaque fois
Je suis comme je suis
Je suis faite comme ça
Que voulez-vous de plus
Que voulez-vous de moi

Je suis faite pour plaire
Et n’y puis rien changer
Mes talons sont trop hauts
Ma taille trop cambrée
Mes seins beaucoup trop durs
Et mes yeux trop cernés
Et puis après
Qu’est-ce que ça peut vous faire
Je suis comme je suis
Je plais à qui je plais
Qu’est-ce que ça peut vous faire
Ce qui m’est arrivé
Oui j’ai aimé quelqu’un
Oui quelqu’un m’a aimée
Comme les enfants qui s’aiment
Simplement savent aimer
Aimer aimer…
Pourquoi me questionner
Je suis là pour vous plaire
Et n’y puis rien changer.

Jacques Prévert

Είμαι όπως είμαι
Είμ’ έτσι φτιαγμένη
Όταν μου ‘ρθει η όρεξη να γελάσω
Ναι σκάω στα γέλια
Αγαπάω όποιον μ’ αγαπάει
Κ’ εγώ τί φταίω
Αν δεν είναι ο ίδιος
Που αγαπώ κάθε φορά
Είμαι όπως είμαι
Ειμ’ έτσι φτιαγμένη
Τί άλλο θέλετε
Τί θέλετε από μένα

Είμαι φτιαγμένη ν’ αρέσω
Και δεν μπορώ να κάνω αλλιώς
Τα τακούνια μου είναι πολύ ψηλα
Η κορμοστασιά μου πολύ λυγερή
Τα στήθη μου πολύ σκληρά
Και τα μάτια μου πολύ κομμένα
Και λοιπόν
Τί σας κόφτει
Είμαι όπως είμαι
Αρέσω σ’ όποιον αρέσω
Τί σας κόφτει
Αυτό που μου έτυχε
Ναι αγάπησα κάποιον
Ναι κάποιος μ’ αγάπησε
Όπως τα παιδιά που αγαπιούνται
Απλώς ξέρουν ν’ αγαπάν
Ν’ αγαπάν ν’ αγαπάν…
Γιατί με ρωτάτε
Ειμ’ εδώ να σας αρέσω
Και δεν μπορώ να κάνω αλλιώς.

“Κοίταξες ποτέ στον καθρέφτη το μέτωπό σου, τους ώμους, τα νύχια στα δάχτυλά σου, τα γόνατα; Έχεις προσέξει πόσο ταιριαστά και αρμονικά είναι όλα, πως είναι χυμένα στο ίδιο καλούπι, πως έχουν το ίδιο μακρύ, απαλό και πολύ λεπτό σχήμα; Το έχεις προσέξει;”

“Τι όμορφα που μιλάς: Δεν το είχα προσέξει, μα τώρα που το λες, καταλαβαίνω τι θέλεις να πεις. Αλλά πάψε τις κολακείες, δεν μπορείς να με ξελογιάσεις έτσι.”

“Τι κρίμα. Γιατί νομίζεις ότι προσπαθώ να σε κολακέψω; Το μόνο που θέλω είναι να φανερώσω την ευγνωμοσύνη μου για την ομορφιά σου. Εσύ με αναγκάζεις να το λέω με λόγια. Υπάρχουν όμως χίλιοι άλλοι τρόποι καλύτεροι απ’ τα λόγια. Με τα λόγια δεν μπορώ να σου προσφέρω τίποτα! Με τα λόγια ούτε εγώ μπορώ να μάθω κάτι από σένα, ούτε εσύ από μένα.”

Hermann Hesse, Νάρκισσος & Χρυσόστομος

«Ξέρω πως νιώθεις. Είναι σαν να βρίσκεσαι πίσω από ένα τζάμι, δεν μπορείς ν’ αγγίξεις τίποτε απ’ όσα βλέπεις. Πέρασα τα τρία τέταρτα της ζωής μου κλεισμένος απ’ έξω, μέχρι που κατάλαβα πως η μοναδική λύση είναι να το σπάσεις. Κι αν φοβάσαι μήπως τραυματιστείς, προσπάθησε να φανταστείς πως είσαι κιόλας γέρος, νεκρός σχεδόν, γεμάτος μεταμέλεια για όλα όσα χάθηκαν για πάντα.»

Αντρέα ντε Κάρλο
Δύο από Δύο

δεν κλείνω τα φτερά στη μπόρα κι ας πλαντάξω,
ποτέ μου δεν εδιάλεξα καιρό για να πετάξω

“Τα πάντα φαίνεται να συγκλίνουν σ’ ένα απλό γεγονός: Υπάρχει κάποιο θεμελιώδες και κρίσιμο λάθος στην όλη δομή της διαδικασίας, που χρησιμοποιεί ο άνθρωπος για να γνωρίσει τον εαυτό του. Η μηχανοορθολογιστική άποψη έχει καταρρεύσει εντελώς.

…

Όπου κι αν πάμε, βρίσκουμε τον άνθρωπο να τρέχει ολόγυρα σε κύκλους, σαν να είναι παγιδευμένος και ψάχνει μάταια κι απεγνωσμένα να βρει κάποια έξοδο.

ΕΙΝΑΙ πιθανό, ένας παγιδευμένος να βγει από την παγίδα του. Όμως για να δραπετεύσει κάποιος από μια φυλακή, πρέπει πρώτα να παραδεχτεί ότι βρίσκεται στη φυλακή. Η παγίδα είναι η συναισθηματική δομή του ανθρώπου, η δομή του χαρακτήρα του. Είναι άσκοπη η επινόηση φιλοσοφικών συστημάτων γύρω από τη φύση της παγίδας, τη στιγμή που το μόνο πράγμα που ‘χει κάποιος για να βγει από την παγίδα αυτή, είναι να γνωρίσει την παγίδα και να βρει την έξοδο. Όλα τ’ άλλα του είναι εντελώς άχρηστα.

…

Το πρώτο πράγμα που πρέπει να γίνει είναι να βρεθεί η έξοδος απ’ την παγίδα.

Η παγίδα δεν παρουσιάζει κανένα άλλο ενδιαφέρον, εκτός απ’ αυτό το κρίσιμο σημείο: ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Η ΕΞΟΔΟΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΓΙΔΑ;

Μπορεί κάποιος να διακοσμήσει την παγίδα ώστε η ζωή σ’ αυτήν να γίνει πιο άνετη. Αυτό κάνουν οι Μιχαήλ Άγγελοι, οι Σαίξπηρ και οι Γκαίτε. Μπορεί κάποιος να εφεύρει προσωρινά τεχνάσματα για να επιτύχει μακροζωία μέσα στην παγίδα. Αυτό κάνουν οι μεγάλοι επιστήμονες και γιατροί, οι Μέγιερ, οι Παστέρ και οι Φλέμινγκ. Μπορεί τέλος κάποιος να γίνει δεξιοτέχνης στη θεραπεία των σπασμένων κοκάλων, που προέρχονται από πτώση μέσα στην παγίδα.

Το κρίσιμο θέμα υπάρχει και παραμένει: να βρεθεί η έξοδος από την παγίδα. ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Η ΕΞΟΔΟΣ ΠΟΥ ΒΓΑΖΕΙ ΣΤΟΝ ΑΠΕΡΑΝΤΟ ΑΝΟΙΧΤΟ ΧΩΡΟ;

Η έξοδος παραμένει κρυμμένη. Είναι το μεγαλύτερο απ’ όλα τα αινίγματα. Το πιο γελοίο και ταυτόχρονα το πιο τραγικό πράγμα είναι τούτο:

Η ΕΞΟΔΟΣ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟΛΥΤΑ ΟΡΑΤΗ ΑΠ’ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΠΑΓΙΔΕΥΜΕΝΟΥΣ. ΜΑ ΚΑΝΕΙΣ ΔΕ ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΝΑ ΤΗ ΒΛΕΠΕΙ. ΟΛΟΙ ΞΕΡΟΥΝ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Η ΕΞΟΔΟΣ. ΜΑ ΚΑΝΕΝΑΣ ΔΕ ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΝΑ ΠΡΟΧΩΡΕΙ ΠΡΟΣ ΑΥΤΗ. ΚΙ ΑΚΟΜΑ: ΟΠΟΙΟΣΔΗΠΟΤΕ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙ ΝΑ ΤΗ ΦΤΑΣΕΙ Ή ΔΕΙΧΝΕΙ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΚΑΤΕΥΘΥΝΣΗ ΤΗΣ, ΑΠΟΚΑΛΕΙΤΑΙ ΤΡΕΛΟΣ Ή ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΑΣ, Ή ΑΜΑΡΤΩΛΟΣ, ΓΙΑ ΝΑ ΚΑΕΙ ΣΤΗΝ ΚΟΛΑΣΗ.

Φαίνεται καθαρά λοιπόν, πως η δυσκολία δεν έγκειται ούτε στην παγίδα ούτε στο πώς θα βρεθεί η έξοδος. Η δυσκολία έγκειται ΣΤΟΥΣ ΙΔΙΟΥΣ ΤΟΥΘΣ ΠΑΓΙΔΕΥΜΕΝΟΥΣ.

Όλα τούτα φαίνονται ακατανόητα σ’ έναν απλό νου, έξω από την παγίδα. Είναι και κάπως παράλογα. Γιατί δε βλέπουν και γιατί δεν προχωρούν προς την ολοφάνερη έξοδο; Μόλις πλησιάσουν την έξοδο, αρχίζουν να στριγκλίζουν και φεύγουν τρέχοντας μακριά της. Μόλις κάποιος ετοιμάζεται να βγει έξω, τον σκοτώνουν. Ελάχιστοι μόνο γλιστρούν έξω από την παγίδα, κάποια σκοτεινή νύχτα, όταν όλοι κοιμούνται.

…

Η λειτουργία της αληθινής Ζωής υπάρχει γύρω μας, μέσα μας, στις αισθήσεις μας, μπροστά στα μάτια μας, φαίνεται ξεκάθαρα σε κάθε ζώο, δέντρο ή λουλούδι. Τη νιώθουμε στο σώμα μας και στο αίμα μας. Παρ’ όλ, αυτά, παρέμεινε για τους παγιδευμένους το πιο μεγάλο, το πιο απρόσιτο αίνιγμα.

Το αίνιγμα όμως δεν είναι η ίδια η Ζωή. Το αίνιγμα είναι πως είναι δυνατόν να ‘χει μείνει ακατάληπτη για τόσον πολύ καιρό.

…

Η ΕΠΙΜΟΝΗ ΑΠΟΦΥΓΗ ΤΩΝ ΟΥΣΙΩΔΩΝ ΠΡΑΓΜΑΤΩΝ είναι το πρόβλημα του ανθρώπου. Η αποφυγή τούτη αποτελεί μέρος της βαθύτερης δομής των ανθρώπων. Το γεγονός ότι φεύγουν τρέχοντας, μακριά από την έξοδο της παγίδας, είναι αποτέλεσμα αυτής της δομής. Ο άνθρωπος φοβάται και μισεί την έξοδο από την παγίδα. Με θηριωδία, ματαιώνει κάθε προσπάθεια για ανεύρεση της εξόδου. Αυτό είναι το μεγάλο μυστήριο.

…

Έξω από την παγίδα, πολύ κοντά της, υπάρχει διάχυτη η αληθινή Ζωή, σ’ οτιδήποτε το μάτι βλέπει, σ’ οτιδήποτε το αυτί ακούει, σ’ οτιδήποτε η μύτη οσφραίνεται. Τούτο το πράγμα προκαλεί αιώνια οδύνη στα παγιδευμένα θύματα, έναν πειρασμό σαν του Ταντάλου. Τη βλέπουν, τη νιώθουν, την οσφραίνονται, παντοτινά τη ζητούν, μα ποτέ, ποτέ δεν την φτάνουν. Η έξοδος έγινε κάτι το αδύνατο. Γίνεται στα όνειρα, στα ποιήματα, σταμεγάλα έργα της μουσικής και της ζωγραφικής, μα όχι στην πραγματικότητα. Τα κλειδιά της πόρτας έχουν συγχωνευτεί μέσα στον θώρακα του χαρακτήρα τους, μέσα στη μηχανική ακαμψία του σώματος και της ψυχής τους.

…

Αν κάποιος ζήσει για πολύν καιρό σ’ ένα σκοτεινό κελί θα μισήσει το φως του ήλιου. Μπορεί, ακόμα, το μάτι του να χάσει την ικανότητά του να ανέχεται το φως. Από το γεγονός αυτό πηγάζει το μίσος του για το φως του ήλιου.”

Β. Ράιχ, Η Δολοφονία του Χριστού

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

ΓΚΟΥΛΑΓΚ: Τα παιδιά μόνο...

Μα είναι τόσο λίγα αυτά που πρέπει να ψάξουμε στα τυφλά…

…κι όλο κάνουμε τα ίδια λάθη…

Get the latest Flash Player to see this player.

“… Γινόταν ολοένα και πιο δύσκολο να διακρίνει κανείς ανάμεσα στην επανάσταση και την αντίδραση, ανάμεσα στην ψεύτικη θελκτική δημοκρατία και τον ανομολόγητο φασισμό, ανάμεσα στον εμφύλιο πόλεμο και τον πόλεμο των κρατών, ανάμεσα στην παρέμβαση και τη μη-παρέμβαση, ανάμεσα στους αντίπαλους ολοκληρωτισμούς, στους συμμαχικούς, στους καμουφλαρισμένους, ανάμεσα στις πιο εγκληματικές απάτες και την απλή αλήθεια. Η σύγχυση γεννούσε την ανημπόρια των ανθρώπων που ήταν στρατευμένοι στη δίνη των κατακλυσμών, και η σύγχυση αύξαινε με τη σειρά της την ανημπόρια τους.

Ακολούθησε η εποχή των μεγάλων καταρρεύσεων… Καμία ανθρώπινη αξία δεν φαινόταν ότι έπρεπε να διασωθεί, εκτός από την αξία των τρομερών μηχανών που έκαναν τον πόλεμο για να εγκαθιδρύσουν τη σκλαβιά.

Και να που βγήκαμε από τον εφιάλτη του πολέμου χωρίς να έχει γίνει ειρήνη, χωρίς ο άνθρωπος να αισθανθεί απελευθερωμένος, χωρίς ούτε οι μεγάλες ελπίδες του τέλους του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου να έχουν μια διστακτική αφύπνιση. Αισθανόμασταν παγιδευμένοι ανάμεσα στην επιθετική και συντριπτική ισχύ ενός ολοκληρωτισμού που είχε γεννηθεί από μια νικηφόρα σοσιαλιστική επανάσταση και στη ρουτίνα μιας παλιάς κοινωνίας, στρατευμένης, εν αγνοία της, μέσα στις μεταμορφώσεις τις οποίες η ίδια αρνείται να συνειδητοποιήσει. Εδώ κι εκεί, ο αρχέγονος άνθρωπος, βάρβαρος και στενοκέφαλος, άπληστος και ψεύτης, εργάζεται ενάντια στον καλύτερο άνθρωπο. Παραμένει το γεγονός ότι μπήκαμε εδώ και τριάντα χρόνια, με τις ανακαλύψεις που αύξησαν φοβερά την τεχνική δύναμη του ανθρώπου – χωρίς να αναπτύξουν ανάλογα τη συνείδησή του – σε έναν κύκλο διαμόρφωσης του κόσμου. Μπήκαμε αιχμάλωτοι των κοινωνικών συστημάτων που χρησιμοποιήθηκαν σε βαθμό που έγιναν αβίωτα. Διαμορφωμένα τα ίδια από έναν ξεπερασμένο κόσμο, οι ποιο οξυδερκείς και αυτοί που είχαν τις καλύτερες προθέσεις από τους πολιτικά στρατευμένους της γενιάς μου, αποκαλύφθηκαν αρκετές φορές, μέσα στις αναστατώσεις, κάτι περισσότερο από μισότυφλοι. Κανένα δόγμα δεν αντιστάθηκε στο σοκ. Τίποτε το εντυπωσιακό σ’ αυτό. Τόσο αξίζει ο άνθρωπος και τόσο αξίζει το δόγμα, τόσο αξίζει ο κόσμος και τόσο αξίζει ο άνθρωπος. Δεν πρόκειται ωστόσο για έναν φαύλο κύκλο.

Μεγάλες σειρές γεγονότων στην πορεία της ολοκλήρωσης διαχωρίζονται από το χάος. Δεν είναι πια οι επαναστάτες που κάνουν την τεράστια παγκόσμια επανάσταση, είναι απερίσκεπτοι τύραννοι που την έχουν εξαπολύσει, αυτοκτονώντας. Είναι η βιομηχανική και επιστημονική τεχνική του σύγχρονου κόσμου που διαρρηγνύει βίαια τις σχέσεις της με το παρελθόν και υποχρεώνει τους λαούς ολόκληρων ηπείρων εμπρός στην αναγκαιότητα να ξεκινήσουν ξανά τη ζωή του πάνω σε καινούργιες βάσεις. Το τι πρέπει να είναι αυτές οι βάσεις, που δεν μπορεί παρά να είναι ορθολογιστικά οργανωμένες, με κοινωνική δικαιοσύνη, με σεβασμό στο ανθρώπινο υποκείμενο, με ελευθερία, αυτό για μένα είναι προφανές και επιβάλλεται σιγά σιγά ακόμη και μέσα στην απανθρωπιά των τωρινών καιρών. Το μέλλον μου φαίνεται, όποια κι αν είναι τα σύννεφα στον ορίζοντα, γεμάτο πιθανότητες, περισσότερο πλατιές απ’ όσο ήταν στο παρελθόν. Το πάθος, η πικρή εμπερία, τα σφάλματα της γενιάς που αγωνίστηκε και στην οποία ανήκω μπορούν να φωτίσουν κάπως την πορεία. Με την εξής μοναδική προϋπόθεση, που έχει γίνει μια κατηγορική προσταγή: ποτέ να μην αρνηθείται την υπεράσπιση του ανθρώπου ενάντια στα συστήματα που προγραμματίζουν την εκμηδένιση του ατόμου.”

Β.Σερζ, Μεξικό, 1942 – Φεβρουάριος 1943

Ο συντάκτης της “Garnrolle” (“Κλωστοκούβαρο”), που έθεσε το ερώτημα: “Για τί ζούμε;”, φαίνεται πως έχει όρεξη να μπει στη λόχμη της φιλοσοφίας. Ίσως, όμως, να τον έπιασε μεγάλη πρεμούρα μπροστά στη ματαιότητα της ανθρώπινης ζωής. Στην πρώτη περίπτωση, όλα είναι εντάξει. Αν όμως πρόκειται για τη δεύτερη, τότε δεν πάμε καλά. Για τον εξής λόγο: “Ζούμε για να ζούμε”, είναι η μόνη απάντηση στην ερώτηση που έχει τεθεί, όσο παράξενο κι όσο μονόπλευρο κι αν μπορεί να φανεί. Ολόκληρος ο σκοπός της ζωής, όλο το νόημα της ζωής βρίσκεται, για τον άνθρωπο, στην ίδια τη διαδικασία της ζωής. Για να συλλάβει κανείς το σκοπό και το νόημα της ζωής, πρέπει, πρώτ’ απ’ όλα, ν’ αγαπά τη ζωή, να βυθίζεται, όπως λένε, ολότελα στο στρόβιλο της ζωής. Μόνο τότε θα συλλάβει το νόημα της ζωής, θα καταλάβει για τί ζει. Η ζωή είναι κάτι που, αντίθετα με όλα όσα έχει δημιουργήσει ο άνθρωπος, δεν χρειάζεται θεωρία. Όποιος μπορεί να συλλάβει τη πρακτική της λειτουργίας της ζωής, αυτός μπορεί να καταλάβει και τη θεωρία της ζωής.

Από το ημερολόγιο του μαθητή Κόστια Ριάμπτσεφ

Και πάλι ανύμπορος να καταλάβω το γίγνεσθαι των ανθρώπων.
Να μωρέ, είναι και πάλι το ότι όλο το παράλογο το έχω διαβάσει.
Ν’ αρχίσω πάλι να αραδιάζω κουβέντες του Ράιχ;