για την Τίνα…

Έφυγε την παρασκευή 3 Απρίλη το πρωί από τη ζωή, σε ηλικία 61 ετών, ύστερα από μάχη με τον καρκίνο, ο συνθέτης, στιχουργός και ερμηνευτής Σταμάτης Μεσημέρης. Γεννημένος το 1948 στην Αθήνα, σπούδασε πολιτικές επιστήμες και κλινική ψυχολογία, και στη δισκογραφία μπήκε το 1987.

Τον πρωτοάκουσα το 1997 από το Ράδιο Ουτοπία, στη Θεσσαλονίκη. Κι ύστερα δεν τον ξαναβρήκα για καιρό.

Σχετικά πρόσφατα τον ξαναανακάλυψα χάρη στον Κ.Α. και στον Θανάση

Τον χρησιμοποίησα σε αρκετές δημοσιεύσεις αυτού εδώ του ημερολογίου και μόλις σήμερα έμαθα τον θάνατό του. Όσο το ακούσατε εσείς από τα ΜΜέσα που τόσο απεχθανόταν, άλλο τόσο το άκουσα κι εγώ…

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

…Ούτε συζήτηση ότι οι δημιουργικές ομάδες, που συνδυάζουν γνώση, φαντασία, εξειδίκευση, κάνουν τη διαφορά στην πολιτική. Αυτό, όμως, ισχύει μόνο όταν η ομάδα είναι πιο έξυπνη από τα άτομα που την απαρτίζουν. Όμως η λεγόμενη “ομαδική σκέψη” (group thinking) είναι μια παθολογία της πολιτικής σκέψης. Το έχω ζήσει επί χρόνια στις ομάδες και τις συνελεύσεις. Μαζεύεις δέκα, είκοσι, πενήντα έξυπνους ανθρώπους κι όμως το αποτέλεσμα της “ομαδικής σκέψης” είναι μια συλλογική βλακεία. Τί συμβαίνει; Συγκλίνουν αυθόρμητα, ειλικρινά, σε μια μέση γραμμή η οποία είναι πολύ πιο κάτω από την ευφυΐα και του λιγότερο έξυπνου της ομάδας. Προσέξτε, δεν μιλάμε για yesmen. Δεν αναφερόμαστε σε μια επιβαλλόμενη άνωθεν καταναγκαστική ομοφωνία ή σ’ αυτήν που προκύπτει όταν όλοι έχουν κουραστεί από τις διαφωνίες και τις συγκρούσεις. Ούτε σε μια συμφωνία στη βάση κάποιου υπολογισμού ή συναλλαγής. Είναι μια ψυχολογική κλίση στη μέση γραμμή. Είναι ένας ασύνειδος φόβος να μη βρεθεί κανείς μόνος, μακριά από τους πολλούς. Αν όμως κάποιος νιώθει σιγουριά και ηρεμεί με το ψευδο-consensus, αυτοκαταδικάζεται στη μετριότητα. Συχνά μόλις λήξει μια συνέλευση ομάδας με ψευδοσυναίνεση, ακολουθεί το ήρεμο σαμποτάζ της σχετικής απόφασης από τα ίδια τα μέλη της. Το βλέπουμε κάθε μέρα. Πιστεύω ότι αν κάποιος βλέπει εύκολη ομοφωνία σε μια συνέλευση πρέπει να τη διαλύει ως απροετοίμαστη και να τη συγκαλεί όταν η εισήγηση έχει δυο τρεις εναλλακτικές λύσεις. Αν έχει παραπάνω από τρεις, σημαίνει επίσης ότι είναι απροετοίμαστη.

Μίμης

Το παραπάνω απόσπασμα είναι από ένα βιβλίο το οποίο δεν σκοπεύω να αναφέρω. Γιατί μάλλον δεν θα κάνει κανέναν να ασχοληθεί με το τι λέει. Οι πράσινες λέξεις έχουν ελαφρός αλλάξει για να είναι πιο ευχάριστες στ’ αυτιά μας, μιάς και τις έχουμε συνηθίσει πολύ περισσότερο από αυτές του πρωτότυπου. Η κόκκινη λέξη, δεν άλλαξε, αν και μάλλον είναι πολύ σπάνια λέξη στις διαδικασίες μας. Αλλά είναι, για μένα, ζητούμενο.