Ω, ναι! Κρίση!
Οι απεργίες στην Κορέα είναι άγριες και μαχητικές…
Στη Κίνα οι εργαζόμενοι λιντσάρουν μέχρι θανάτου τους διευθυντάδες…
Στη Γαλλία οι ομηρίες των αφεντικών είναι πια ρουτίνα…
Γιατί η κρίση δεν είναι καθόλου φαντασιακιά όπως κάποιοι νομίζαν κι έλπιζαν.
Γιατί κι η αντιμετώπισή της από κάποιους δεν είναι καθόλου ιδεολογική.
Γιατί οι κουκούλες και οι σφεντόνες ή τα μπουκάλια είναι ταξικά όπλα που κανένα “Κ”Κ δεν μπορεί να αφαιρέσει από τα χέρια μας.
Χμ…
…αν και η Τίνα βαλτώνει, αν και είναι πολύ πιθανό να σιωπήσει για πάντα αναζητώντας κάποιον άλλο τρόπο έκφρασης, η ΚΡΙΣΗ καλά κρατεί, όσο κι αν όλες οι μπάντες θέλουν να την κρύψουν. Κρίση του συνόλου του κόσμου στον οποίο ζούμε και τον οποίο αντιπαλεύουμε.
Αλλά και κρίση δική μας, που τείνει να δικαιώνει τον Σαιν Ζυστ, που πριν εξοντωθεί στην γκιλοτίνα, είπε το περίφημο “όποιος κάνει μισές επαναστάσεις σκάβει απλώς τον λάκκο του”. Και το σκιτσάκι, έτσι απλά για μια ιστορική υπενθύμιση.