Για τη νεκροφιλία των ημερών
Με αφορμή τις σκέψεις και τους προβληματισμούς του φίλου Γ. που ζει στην Ισπανία, μια απάντηση για τους θλιβερούς θανάτους του χθες.
Καλημέρα Γ.,
αν θέλεις μπορείς να με κατατάξεις στους συνένοχους αυτού του φρικτού εγκλήματος, αλλά θα σου πω δυο-τρεις σκέψεις μου κι εγώ.
Λοιπόν, εγώ αναρωτιέμαι τι σόι άνθρωπος είναι αυτός ο διευθυντής που υποχρεώνοντας τους συμβασιούχους του να μην απεργήσουν με την απειλή απόλυσης (γιατί έτσι λέει η σύμβασή τους), αναλαμβάνει το ρίσκο να σκοτωθούν μέσα στη φωτιά της μάχης χωρίς να το θέλουν οι ίδιοι.
Αναρωτιέμαι γιατί άραγε προβληματίζουν όλο τον κόσμο (ή τουλάχιστον τον κόσμο που αντανακλάτε από τα ΜΜΕ) οι τρεις νεκροί τραπεζοϋπάλληλοι του χθες, και όχι οι 2 νεκροί σε εργατικά ατυχήματα του προχθές και οι άλλοι τόσοι κάθε μέρα που περνάει ή ακόμη και ο θεαματικά εκμεταλλεύσιμος παλουκωμένος εργάτης από την Αλβανία (για όσους τους ενδιαφέρει η καταγωγή) στη Κρήτη.
Τέλος, αναρωτιέμαι πως είναι δυνατόν σήμερα, στην κατάσταση που βρίσκεται ολόκληρη η κοινωνία, να λέμε πως έχουμε κολλήσει στην ηδονή του πολέμου και θα έπρεπε να βρούμε κάτι πιο δημιουργικό.
Φίλε μου, είτε το θέλουμε είτε όχι, δεν μένουν και πολλά πράγματα πέρα από την καταστροφή. Δεν νομίζω ότι ήταν “δικός μας” όλος αυτός ο κόσμος που την έπεφτε χθες στον “αντίπαλο στρατό”, όσο κι αν εγώ τους αισθάνομαι “δικούς μου” ανθρώπους, πολύ περισσότερο από όσους “δικούς μας” ζουν τις δημιουργικές τους αντιστάσεις. Όπως έλεγαν παλιά, η γη θα γίνει κόκκινη είτε από ζωή είτε από θάνατο. Αν μπορούμε να δούμε τι συμβαίνει αυτή τη στιγμή στη χώρα αλλά και στον κόσμο και όχι να συζητάμε ιστορικά για αυτό μετά από 2-3 χρόνια, απλά βάφουν τη γη με το δικό μας αίμα, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Αν αλλάξει αυτό το πράγμα αυτό δεν θα γίνει σίγουρα αναίμακτα.
Εγώ λοιπόν προσμετράω και τους τρεις που κάηκαν μέσα στην ατέλειωτη στρατιά των δολοφονημένων και σακατεμένων στα κάτεργα εργατών. Και ξέρω πως η αιτία για το θάνατό τους έχει όνομα που λέγεται καπιταλισμός παρόλο που η αφορμή έχει όνομα που λέγεται κοινωνική οργή.
Και για να κλείσω θα πω ότι πέρα από τη θλίψη και την οργή για τον θάνατό τους, νιώθω και στεναχώρια γιατί οι δομές μας δεν είναι τέτοιες ώστε να μπορούν να προχωρήσουν σε μια επιχείρηση διάσωσης όταν προκύπτει ανάλογο ζήτημα. Αλλά αντίστοιχα νιώθω θλίψη και οργή γιατί αυτή τη στιγμή βρήκαν το βούτυρο για το ψωμί τους κράτος, κεφάλαιο και ΜΜΕ. Κι εύχομαι να έχουν δίκιο οι παλιές μαρξικές αναλύσεις που βλέπαν την ιστορία σαν τη διαρκή πάλη των τάξεων και όχι σαν έργο 2-3 ιδιαίτερων ανθρώπων. Γιατί αν έχουν δίκιο και δεν έχουμε αλλοτριωθεί τόσο από τις ζωές μας, αυτός ο πόλεμος στον οποίο βρίσκεται σήμερα η κοινωνία δεν θα σταματήσει και δεν θα εκτονωθεί από τα τρία θύματα, αλλά θα συνεχίσει εις τον αιώνα.
Αυτά, εύχομαι να μπορούσες να πάρεις μια πραγματική εικόνα για το τι συμβαίνει αυτή την περίοδο στην αθλιότητα που ζούμε κι ελπίζω να έχεις τα μάτια σου ανοιχτά για να δεις τις εκρήξεις που έρχονται και στη γειτονιά σου.
Μαΐου 6th, 2010 at 2:05 μμ
https://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=1164172