Για την Τίνα

Μεθάω... σκορπάω...
κάπου-κάπου κλαίω και γελάω...

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Κάνουμε για την επανάσταση κάτι διαφορετικό

απ’ ότι όταν είμαστε ερωτευμένοι;

Get the latest Flash Player to see this player.

Je suis comme je suis
Je suis faite comme ça
Quand j’ai envie de rire
Oui je ris aux éclats
J’aime celui qui m’aime
Est-ce ma faute à moi
Si ce n’est pas le même
Que j’aime à chaque fois
Je suis comme je suis
Je suis faite comme ça
Que voulez-vous de plus
Que voulez-vous de moi

Je suis faite pour plaire
Et n’y puis rien changer
Mes talons sont trop hauts
Ma taille trop cambrée
Mes seins beaucoup trop durs
Et mes yeux trop cernés
Et puis après
Qu’est-ce que ça peut vous faire
Je suis comme je suis
Je plais à qui je plais
Qu’est-ce que ça peut vous faire
Ce qui m’est arrivé
Oui j’ai aimé quelqu’un
Oui quelqu’un m’a aimée
Comme les enfants qui s’aiment
Simplement savent aimer
Aimer aimer…
Pourquoi me questionner
Je suis là pour vous plaire
Et n’y puis rien changer.

Jacques Prévert

Είμαι όπως είμαι
Είμ’ έτσι φτιαγμένη
Όταν μου ‘ρθει η όρεξη να γελάσω
Ναι σκάω στα γέλια
Αγαπάω όποιον μ’ αγαπάει
Κ’ εγώ τί φταίω
Αν δεν είναι ο ίδιος
Που αγαπώ κάθε φορά
Είμαι όπως είμαι
Ειμ’ έτσι φτιαγμένη
Τί άλλο θέλετε
Τί θέλετε από μένα

Είμαι φτιαγμένη ν’ αρέσω
Και δεν μπορώ να κάνω αλλιώς
Τα τακούνια μου είναι πολύ ψηλα
Η κορμοστασιά μου πολύ λυγερή
Τα στήθη μου πολύ σκληρά
Και τα μάτια μου πολύ κομμένα
Και λοιπόν
Τί σας κόφτει
Είμαι όπως είμαι
Αρέσω σ’ όποιον αρέσω
Τί σας κόφτει
Αυτό που μου έτυχε
Ναι αγάπησα κάποιον
Ναι κάποιος μ’ αγάπησε
Όπως τα παιδιά που αγαπιούνται
Απλώς ξέρουν ν’ αγαπάν
Ν’ αγαπάν ν’ αγαπάν…
Γιατί με ρωτάτε
Ειμ’ εδώ να σας αρέσω
Και δεν μπορώ να κάνω αλλιώς.

“Κοίταξες ποτέ στον καθρέφτη το μέτωπό σου, τους ώμους, τα νύχια στα δάχτυλά σου, τα γόνατα; Έχεις προσέξει πόσο ταιριαστά και αρμονικά είναι όλα, πως είναι χυμένα στο ίδιο καλούπι, πως έχουν το ίδιο μακρύ, απαλό και πολύ λεπτό σχήμα; Το έχεις προσέξει;”

“Τι όμορφα που μιλάς: Δεν το είχα προσέξει, μα τώρα που το λες, καταλαβαίνω τι θέλεις να πεις. Αλλά πάψε τις κολακείες, δεν μπορείς να με ξελογιάσεις έτσι.”

“Τι κρίμα. Γιατί νομίζεις ότι προσπαθώ να σε κολακέψω; Το μόνο που θέλω είναι να φανερώσω την ευγνωμοσύνη μου για την ομορφιά σου. Εσύ με αναγκάζεις να το λέω με λόγια. Υπάρχουν όμως χίλιοι άλλοι τρόποι καλύτεροι απ’ τα λόγια. Με τα λόγια δεν μπορώ να σου προσφέρω τίποτα! Με τα λόγια ούτε εγώ μπορώ να μάθω κάτι από σένα, ούτε εσύ από μένα.”

Hermann Hesse, Νάρκισσος & Χρυσόστομος

Πάνε περίπου δύο χρόνια από τότε που είπα πραγματικά με όλη μου τη καρδιά πως “ένα ξερό γαμήσι θα γέμιζε τη νύχτα μου”. Ήταν στην πιο δύσκολη, ίσως, φάση που πέρασα στην τελευταία φορά που δημιούργησα μια ερωτική σχέση με μια γυναίκα. Και όταν έφτασα να το πω και να αντιληφθώ ότι πραγματικά το λέω με όλη μου τη καρδιά, έκανα ταυτόχρονα και την σκέψη του πόσο κρίμα είναι να ξαναγυρνάω σε μια κατάσταση που είχα να τη νιώσω από τότε που πήγαινα σχολείο. Και πράγματι έτσι είναι. Όταν ερωτεύομαι μια γυναίκα, είμαι της τάσης “δώστα όλα” και το one night stand τότε, μου φαίνεται αδιανόητο. Ίσως γι’ αυτό και τον περισσότερο χρόνο της ζωής μου πέρα από συντροφικά μόνος είμαι και ερωτικά μόνος.

Τώρα θα μου πείτε, τί σχέση έχει αυτό με την πολιτική κουβέντα; Ε, ίσως επειδή πολιτικές αιτίες μου έφεραν στο μυαλό και τα παραπάνω, βλέπω κάποια σύνδεση και τα γράφω. Ίσως βλέπω παρόμοιους λόγους που στο μεγαλύτερο κομμάτι της ζωής μου είμαι και πολιτικά μόνος, αν και με τόσους συντρόφους τριγύρω. Γιατί αυτό το one night stand που δεν το χωνεύω στην ερωτική μου ζωή, δεν το χωνεύω και στην πολιτική μου ζωή. Όχι πάντα. Όταν είμαι στα πάνω μου και στο “δώστα όλα” κι εδώ. Κι επειδή κάπως έτσι αισθάνομαι και με σας τον τελευταίο καιρό, αυτό το one night stand αφου με πληγώνει, μετά μου τη βιδώνει. Το one night stand της ροής του χρόνου που παρασύρει προς το “ας κάνουμε κάτι για τον Μάη κι ότι μας κάτσει”. Το one night stand της ιδεολογίας που αρνείται να εξετάσει τις οριζόντιες ή μη σχέσεις και δομές με βάση τη λειτουργία τους. Τα one night stand που αντιμετωπίζουν το γίγνεσθαι νεκρά και μας φέρνουν στην ανάγκη της συνέλευσης για το ξεχορτάριασμα. Κι εντάξει, ο Μάης είναι επέτειος και “ας κάνουμε κάτι, έστω και μικρό” (κι εδώ βλέπω one night stand αντανακλαστικής δρασεολογίας), η Νεφέλη έκανε πλάκα και το ξέρω, αλλά δεν ξέρω αν δεν γνωριζόμασταν αν θα υπήρχε αυτή η πλάκα ή αν το θέμα θα έμπαινε σοβαρά (κι εκεί βλέπω one night stand αντίληψη περί αυτοοργάνωσης και οριζόντιων δομών). Και το ξεχορτάριασμα δεν είναι κανένα σοβαρό θέμα (αλλά γι’ αυτό ακριβώς βλέπω νοοτροπία one night stand στις λειτουργίες μας που θέλουν λίγες ορμόνες συνέλευσης για να κινηθούν, ιδιαίτερα όταν στην πραγματικότητα είναι καταναγκαστικές).

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Αυτές λοιπόν οι μπερδεμένες ερωτικοπολιτικές σκέψεις της βραδιάς. Ούτως ή άλλος όλα μου περνάνε με τον χρόνο και άλλη μια βραδιά με την ευχαρίστηση, τουλάχιστον, ότι δεν ενέδωσα στο one night stand της αποψινής μας συνεύρεσης, θα με κάνει μέχρι αύριο να έρθω και πάλι ανοιχτός πλάι σας. Ούτως ή άλλος, η ερωτική μοναξιά χαρίζει νευρώσεις εκεί που η πολιτική είναι ανίκανη.

Πάνε αρκετοί μήνες τώρα που ερωτεύτηκα τη συντρόφισσα. Μετά από κάποιο διάστημα δισταγμών, εξομολογήθηκα αυτόν τον έρωτά μου και γέμισα το στομάχι μου με μια ευγενική χιλόπιτα. Μπορεί να είπα κάτι πολύ απλό και φυσικό, αλλά αυτό φαίνεται παράξενο. Ένα κομμάτι της είναι εδώ, ένα άλλο είναι εκεί δίπλα, ένα τρίτο είναι πότε εδώ και πότε εκεί, αλλά η συνισταμένη που βγαίνει είναι “θέλω την ελευθερία μου, καλύτερα κρατήσου σε απόσταση”. Φυσικά δεν υπάρχει θέμα αμφισβήτησης αυτής της ελευθερίας. Είναι μάλιστα αδιαχώριστο κομμάτι του έρωτά μου. Κάτι που βέβαια δεν αρκεί να το υποστηρίξω στα λόγια. Όπως και με καθετί, κριτήριο της αλήθειας είναι η πράξη. Έτσι λοιπόν, παραμένοντας ερωτευμένος, δεν μπορώ να κάνω τίποτα περισσότερο από το να περιμένω. Τί όμως είναι αυτό που περιμένω;

Ο έρωτας θεωρείται ένα παιχνίδι εξουσίας. Παραμένοντας αντιεξουσιαστής στο συγκεκριμένο ζήτημα, δεν μπορώ να περιμένω τίποτα. Επειδή πιστεύω ότι είναι αδύνατο για κάποιον άνθρωπο να ζήσει χωρίς τον έρωτα και μόνο οι ερημίτες καταφέρνουν κάτι τέτοιο (για ποιο λόγο τέτοια θυσία;), επειδή δεν πιστεύω (και απεύχομαι) να γίνει ερημίτης, το μόνο που μπορώ να περιμένω είναι κάποια εξουσία που θα την γοητεύσει και θα την κάνει να την ερωτευτεί. Καθότι, η εξουσία είναι γοητευτικότατη. Κι έτσι, βρίσκομαι εξουσιασμένος από τον έρωτά μου, χωρίς καμία ελπίδα πέρα από την χρήση εξουσίας. Κι έτσι, για πάντα χαμένος.

Πάνε αρκετοί μήνες τώρα που προσκολλήθηκα πολιτικά στα άτομα αυτής της ομάδας. Μετά από κάποιο διάστημα δισταγμών, εξομολογήθηκα τις επιθυμίες και τις απόψεις μου και γέμισα το στομάχι μου με μια ευγενική χιλόπιτα. Μπορεί να είπα κάτι πολύ απλό και φυσικό, αλλά αυτό φαίνεται παράξενο. Ένα κομμάτι της ομάδας είναι εδώ, ένα άλλο είναι εκεί δίπλα, ένα τρίτο είναι πότε εδώ και πότε εκεί, αλλά η συνισταμένη που βγαίνει είναι “θέλω την ελευθερία μου, καλύτερα κρατήσου σε απόσταση”. Φυσικά δεν υπάρχει θέμα αμφισβήτησης αυτής της ελευθερίας. Είναι μάλιστα αδιαχώριστο κομμάτι της επιθυμίας μου. Κάτι που βέβαια δεν αρκεί να το υποστηρίξω στα λόγια. Όπως και με καθετί, κριτήριο της αλήθειας είναι η πράξη. Έτσι λοιπόν, παραμένοντας προσκολλημένος, δεν μπορώ να κάνω τίποτα περισσότερο από το να περιμένω. Τί όμως είναι αυτό που περιμένω;

Η πολιτική θεωρείται ένα παιχνίδι εξουσίας. Παραμένοντας αντιεξουσιαστής στο συγκεκριμένο ζήτημα, δεν μπορώ να περιμένω τίποτα. Επειδή πιστεύω ότι είναι αδύνατο για κάποιον άνθρωπο να ζήσει χωρίς μια συλλογικότητα και μόνο οι ερημίτες καταφέρνουν κάτι τέτοιο (για ποιο λόγο τέτοια θυσία;), επειδή δεν πιστεύω (και απεύχομαι) η ομάδα να μας κάνει ερημίτες, το μόνο που μπορώ να περιμένω είναι κάποια εξουσία που θα την γοητεύσει και θα την κάνει να ξεκουνηθεί. Καθότι, η εξουσία είναι γοητευτικότατη. Κι έτσι, βρίσκομαι εξουσιασμένος από την προσκόλησή μου στην ομάδα, χωρίς καμία ελπίδα πέρα από την χρήση εξουσίας. Κι έτσι, για πάντα χαμένος.

Η ΑΝΕΣΗ
Πολύ απλά, σχεδόν δίχως να τους γνωρίζει, τους κάλεσε βραδιάτικα – κορίτσι πράμα, τρεις μαντράχαλους – στο σπίτι της να τους φιλοξενήσει. Εκεί ανακάλυψαν πως ήταν σπιτωμένοι κι άλλοι δύο. Δεν ήταν σπίτι εκείνο, ήταν θάλαμος στρατώνας. Το ίδιο βράδυ, καθώς είχαν κουτσά στραβά βολευτεί στο σαλονάκι, εκείνη τρύπωσε μέσα πατώντας στα νύχια και κοιμήθηκε με έναν απ’ όλους.
Φυσικά, το άλλο πρωί δεν έτρεχε τίποτε. Είχαν το ελεύθερο να κάνουν ότι θέλουν. Την ώρα του καφέ, που ήταν δυο καφετιέρες ολόγεμες, παρά τα ενδιαφέροντα που έλεγε, κανένας δεν την άκουγε. Όλοι κοιτούσαν εξεταστικά τον κώλο και τα μπούτια της.
Τόση άνεση βλάπτει. Άλλο φιλοξενία κι άλλο παροχή υπηρεσιών.
Ζήσης Σαρίκας, Μακριά απ’ τον κόσμο

Το έλεγα κι αλλιώς.

Υπάρχουν άνθρωποι που δεν κάνουν άλλο από το να υποβιβάζουν διαρκώς τον εαυτό τους, να αυτομαστιγώνονται και να αυτοκλαίγονται. Άνθρωποι με δυο λόγια που είναι τόσο βαθιά χριστανοί που ούτε το καταλαβαίνουν, ο χριστιανισμός είναι κομμάτι του εαυτού τους ακόμα κι αν δηλώνουν άθεοι ή αγνωστικιστές ή παγανιστές ή… Στον άνθρωπο όμως, υπάρχει και η ανάγκη για συνύπαρξη και επιβεβαίωση. Από τους πιο απλούς και διαδεδομένους τρόπους διατήρησης κάποιου στην χριστιανική του κατάσταση και ταυτόχρονα συνύπαρξης και επιβεβαίωσης, είναι η εύρεση κάποιου προς λύπη. Αυτό δεν είναι ανάγκη να είναι συνειδητή προσπάθεια και κίνηση, είναι κάτι που το μαθαίνουμε από πιτσιρίκια. Θέλουμε να είμαστε κομμάτι της παρέας στο σχολείο, γιατί αυτό μας εξασφαλίζει την συνύπαρξή μας με ανθρώπους και ταυτόχρονα αναζητάμε τον “απόβλητο” που θα μας εξασφαλίσει την επιβεβαίωση. Κι όσο περνάν τα χρόνια και δυσκολεύουν τα πράγματα, τόσο περισσότερο στηρίζουμε την επιβεβαίωσή μας που κινδυνεύει από τον χριστιανισμό μας, στην ύπαρξη του άλλου, του προς λύπηση. Από τη στιγμή που έχουμε κάποιον άλλο να λυπηθούμε, καταφέρνουμε να στηρίζουμε τον εαυτό μας που, ο καημένος, πόσα έχει τραβήξει… Το δυστύχημα είναι πως αυτή η κατάσταση μπορεί να τρώει όλη την ενέργεια του ανθρώπου και να τον διατηρεί καθηλωμένο σε αυτή την κατάσταση επ αόριστο. Το ευτύχημα είναι ότι υπάρχουν στιγμές που ο άνθρωπος βλέπει την κατάσταση και μπορεί να επιλέξει να την εγκαταλείψει. Πράγμα που μπορεί να συνεχίσει να επαναλαμβάνεται σπειρωτά, δίνοντας σταδιακά περισσότερο χώρο στην μία ή στην άλλη κατάσταση. Ή να δημιουργηθεί η οριστική ρήξη. Και τότε, υπάρχουν μόνο ψήγματα χριστιανισμού και η επιβεβαίωση χάνει τον αρνητικό της πόλο. Ο άνθρωπος συνυπάρχει πια και επιβεβαιώνεται θετικά με τη δύναμη και όχι την αδυναμία του. Πράγμα που τα αλλάζει όλα.