Για την Τίνα

Δεν ξέρω ρε φίλε τι πρέπει να κάνουμε.

Η κατάσταση μου φέρνει απελπισία.

Σήμερα πήγα στη ΔΕΗ. Κάθε φορά που κινούμε σε χώρους που ζουν απλοί άνθρωποι βλέπω την απελπισία πάνω τους.

Η γαμημένη, αδυνατεί να γίνει οργή και να βάλει μπουρλότο σ’ αυτό το μπουρδέλο.

Και σκέφτομαι τι σκατά κάνουμε εμείς. Ποιοι εμείς, θα μου πεις; Αυτό το πράγμα, ο χώρος.

Ξαναδιάβασα σήμερα το κόμικ των Prole. Δεν ξέρω πως το βρίσκω. Θεωρητικά δεν υπάρχουν καθόλου αντιρρήσεις.

Αλλά τι να το κάνω όταν δεν μπορούμε με κάποιο τρόπο να το μετουσιώσουμε σε πράξη;

Η κρίση τους έχει ακόμη πολύ πράγμα μπροστά της, εμείς θα το δούμε; Θα κάνουμε κάτι γι’ αυτό; Τί;

Ερχόμαστε ένα χρόνο μετά τον Δεκέμβρη και προσπαθούμε να γίνουμε όπως πριν.

Πορείες ενάντια στην κρατική καταστολή. Κάτι σαν το Πολυτεχνείο θα γίνουμε κι εμείς;

Καμιά επιστροφή στην κανονικότητα για τον κόσμο, ας βρούμε τη δικιά μας, γίναμε.

Κι ύστερα λέμε έχουμε ξεκινήσει. Παπάρια.

Κάθομαι και φτιάχνω αφίσες για λευτεριά στον Νικολάου και πορείες ενάντια στην καταστολή.

Πού είναι ο χώρος μας να βγει να κάνει πορεία ενάντια στις ληστείες του κράτους και του κεφαλαίου;

Γιατί δεν καλεί κάθε μέρα ενάντια στις απολύσεις και στις εργατικές δολοφονίες;

Πού είναι ο χώρος που θα προχωρήσει προς μια επανάσταση που έρχεται;

Κι ύστερα πήζω σε κουβέντες περί σεξισμού και μαλακίες ή βρίσκω κόσμο να προσπαθεί να λύσει τα προβλήματα της ομοφωνίας.

Η κατάσταση μου φέρνει απελπισία.

Δεν ξέρω ρε φίλε τι πρέπει να κάνουμε.

Χμ…

…αν και η Τίνα βαλτώνει, αν και είναι πολύ πιθανό να σιωπήσει για πάντα αναζητώντας κάποιον άλλο τρόπο έκφρασης, η ΚΡΙΣΗ καλά κρατεί, όσο κι αν όλες οι μπάντες θέλουν να την κρύψουν. Κρίση του συνόλου του κόσμου στον οποίο ζούμε και τον οποίο αντιπαλεύουμε.

Αλλά και κρίση δική μας, που τείνει να δικαιώνει τον Σαιν Ζυστ, που πριν εξοντωθεί στην γκιλοτίνα, είπε το περίφημο “όποιος κάνει μισές επαναστάσεις σκάβει απλώς τον λάκκο του”. Και το σκιτσάκι, έτσι απλά για μια ιστορική υπενθύμιση.

Οι υπήκοοι του αυθόρμητου, συχνά πυκνά παραπονιόμαστε και ζητάμε περισσότερη οργάνωση.
Αυτό μας απαλλάσσει από δύο δυσβάσταχτες καταστάσεις.
Αφενός, την ανάγκη να δώσουμε ένα συνειδητό περιεχόμενο στο αυθόρμητο.
Αφετέρου, να οργανώσουμε το συνειδητό αυτό περιεχόμενο.

Η πολιτική μας πρέπει να είναι ΠΡΑΞΗ και ΘΕΩΡΙΑ επαναστατική.
Ειδάλλως, καλύτερα ας σιωπήσει.

Για όσους θα θέλαν σήμερα ένα Κόμμα Νέου Τύπου,

αλλά φοβούνται να το πουν έτσι…

Για όσους δυσκολεύονται να διαβάσουν ιστορία…

Το ζήτημα δεν είναι ποιος έχει τα όπλα, αλλά μάλλον τι κάνουν οι άνθρωποι που τα έχουν. 10.000 ή 100.000 οπλισμένοι σαν αστακοί προλετάριοι δεν μπορούν να καταφέρουν τίποτα αν εμπιστευθούν τις δυνάμεις τους σε οτιδήποτε άλλο πέραν του εαυτού τους. Διαφορετικά την επόμενη μέρα, τον επόμενο μήνα ή τον επόμενο χρόνο, η δύναμη, της οποίας την εξουσία αναγνωρίζουν, θα τους αφαιρέσει τα όπλα, τα οποία απέτυχαν να χρησιμοποιήσουν εναντίον της.

Gilles Dauve

Τί συμβαίνει εν τέλει με όσους δεν έχουν καμμία επιθυμία να εκφέρουν κρίση;

Γιατί οι άντρες και οι γυναίκες γίνονται επαναστάτες; Κατά πρώτον λόγο επειδή πιστεύουν, ως επί το πλείστον, πως αυτό που θέλουν υποκειμενικά από τη ζωή δεν μπορούν να το αποκτήσουν χωρίς θεμελιακή αλλαγή σε όλη την κοινωνία. Υπάρχει φυσικά το μόνιμο εκείνο υπόστρωμα ιδεαλισμού, ή ουτοπισμού αν προτιμάμε τον όρο, που είναι μέρος όλης της ανθρώπινης ζωής και ορισμένες φορές μπορεί να γίνει το κυρίαρχο για τα άτομα, όπως κατά την εφηβεία και το ρομαντικό έρωτα, και για τις κοινωνίες στις σποραδικές ιστορικές στιγμές που αντιστοιχούν στο να ερωτεύεσαι και στο να είσαι ερωτευμένος. Όλοι οι άνθρωποι, όσο κυνικοί κι αν είναι, μπορούν να συλλάβουν μια προσωπική ζωή ή μια κοινωνία που δεν θα ήταν ατελής. Όλοι θα συμφωνούσαν ότι αυτό θα ήταν θαυμάσιο. Οι περισσότεροι άνθρωποι κάποια στιγμή στη ζωή τους σκέφτονται πως μια τέτοια ζωή και μια τέτοια κοινωνία είναι εφικτές, και πολλοί θεωρούν ότι έχουμε χρέος να τις πραγματώσουμε. Κατά τις μεγάλες απελευθερώσεις κι επαναστάσεις, οι περισσότεροι άνθρωποι όντως θεωρούν, για λίγο ή προς στιγμήν μόνο, ότι έχει γίνει κατορθωτό το τέλειο, ότι τώρα χτίζεται η Νέα Ιερουσαλήμ, κι ο επίγειος παράδεισος έρχεται όπου να ‘ναι. Όμως οι περισσότεροι άνθρωποι κατά το μεγαλύτερο μέρος της ενήλικης ζωής τους, και οι περισσότερες κοινωνικές ομάδες κατά το μεγαλύτερο μέρος της ζωής τους, ζουν με προσδοκίες λιγότερο μεγαλόπνοες.

Όταν οι σχετικά μετρημένες προσδοκίες της καθημερινής ζωής φαίνεται ότι δεν μπορούν να επιτευχθούν χωρίς επαναστάσεις, τότε γίνονται τα άτομα επαναστάτες.

…

Αυτό που ωθεί τους ανθρώπους στη συνειδητή επαναστατική στάση δεν είναι η φιλοδοξία του σκοπού τους, αλλά η εμφανής αποτυχία όλων των εναλλακτικών τρόπων για την επίτευξή του, το ότι όλες οι πόρτες είναι κλειστές γι’ αυτούς. Αν έχουμε κλειδωθεί έξω από το σπίτι μας, κατά κανόνα υπάρχουν αρκετές δυνατότητες για να ξαναμπούμε μέσα, αν και μερικές προϋποθέτουν αισιοδοξία και υπομονή. Μόνο όταν καμιά τους δεν φαίνεται πραγματοποιήσιμη, είναι που σκεφτόμαστε να κοπανίσουμε την πόρτα. Ωστόσο, αξίζει να παρατηρήσουμε ότι είναι απίθανο να κοπανίσουμε την πόρτα, αν δεν νομίζουμε πως θα υποχωρήσει. Το να γίνει κανείς επαναστάτης συνεπάγεται κάμποση απελπισία, αλλά επίσης αρκετή ελπίδα.

Eric Hobsbawn

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Πριν ενάμιση, περίπου, μήνα, σε άρθρο με τίτλο “Τι είναι η στρατηγική της έντασης; ή γιατί το ΚΡΑΤΟΣ πυροβολεί τα σκυλιά του” ο Ιταλός έλεγε πως οι δύο ενέργειες για τις οποίες στη συνέχεια ανέλαβε την ευθύνη ο “Επαναστατικός Αγώνας” είναι κρατική δουλειά. Μέσα σε ένα μετεξεγερσιακό κλίμα παγώματος για τις ενέργειες, όταν το σύνολο σχεδόν του χώρου, με λιγοστές φωτεινές εξαιρέσεις, δεν μπορούσε να ψελλίσει λέξη αν δεν έβλεπε προκήρυξη. Τότε που αυτό που ακουγόταν ήταν πως είτε πρόκειται για ηλίθιους είτε για προβοκάτορες.

Λίγο μετά δημοσιεύτηκε στο Ποντίκι η άθλια προκήρυξη του “Ε.Α.” και όλοι ήταν ευχαριστημένοι… Η απίστευτη ανοησία που κατατρέχει τον χώρο δεν μπορούσε παρά να βγάλει το συμπέρασμα πως αφού υπάρχει κείμενο που υπογράφει ο “Ε.Α.” δεν μπορούμε πια να μιλάμε για ΚΥΠατζίδες. Καθότι οι κρατικοί δεν έχουν, όπως φαίνεται σύμφωνα με τις ζητωκραυγές, τη στοιχειώδη νοημοσύνη να βγάλουν προκήρυξη.

Ο Ιταλός που λέγαμε, έχει πλέον την άποψη πως ο ίδιος ο “Ε.Α.” είτε είναι μια οργάνωση που δεν υπάρχει παρά μόνο στα γραφεία της ασφάλειας είτε είναι μια οργάνωση την οποία με θύματα του χώρου έστησε η ασφάλεια. Πράγμα που κάνει το ίδιο. Η μετατόπιση κατά πως τους ταιριάζει από τον αντί-ιμπεριαλισμό των πρώτων προκηρύξεων στον μπάχαλο-λενινισμό με τις γενικές κοινοτοπίες της τελευταίας, σε συνδυασμό με μια επανεξέταση όλων των αποτυχημένων ενεργειών αυτής της οργάνωσης και κυρίως με τις ξεκάθαρα προβοκατόρικες δύο τελευταίες, είναι το γενικό πλαίσιο που τον οδηγεί σε αυτό το συμπέρασμα.

Εν τω μεταξύ, η στρατηγική της έντασης που έλεγε, φαίνεται να έχει πετύχει αυτό που επιδίωκε. Το επίπεδο της βίας έχει ανέβει σε δυσθεώρητα ύψη το τελευταίο μήνα. Ταυτόχρονα έχει χαθεί οποιαδήποτε επαναστατική στόχευση. Ο χώρος ολόκληρος μοιάζει να έχει βρεθεί με τόση εξουσία στα χέρια του, την οποία δεν ξέρει πως να χειριστεί και, κυρίως, δεν ξέρει γιατί να τη χρησιμοποιήσει. “Ψημένες” εφεδρείες του κινήματος σε συνδυασμό με κρατικές παρεμβάσεις, έχουν φέρει μια κατάσταση στην οποίο κυριαρχεί ο φόβος. Και αν αυτό είναι ένα παιχνίδι στο οποίο δεν μπορείς να ξέρεις ποιος θα βγει νικητής, τουλάχιστον μπορείς να ξέρεις πως το κράτος, σε αντίθεση με το κίνημα, έχει στόχευση. Γι’ αυτό και επιδίωκε την στρατηγική της έντασης.

Και μέσα σ’ όλα, μας προέκυψαν και αναρχοσταλινίσκοι οι οποίοι ψάχνουν να βρουν ποιος είναι ο Ιταλός και του ζητάνε να γράψει και να αναθεωρήσει τις απόψεις του, γιατί είναι, λέει, εχθρικές!

από τα βουνά του Ιταλικού νότου
ΤΙΝΑ

υγ: πιθανότατα μιλάμε για τη πιο βαθιά οικονομική κρίση του καπιταλιστικού συστήματος, η οποία προβλέπεται μακρόχρονη και η οποία σίγουρα αλλάζει τον κόσμο που έχουμε γνωρίσει. Αλλά που να ασχολούμαστε με τέτοιες λεπτομέρειες… εμείς έχουμε και όπλα!

Άσκοπες συνελεύσεις μετεξεγερσιακής αδράνειας

Απλά η ΖΩΗ πάντα μας ξεπερνάει

και ευτυχώς απορρίπτει τα νεκρά κομμάτια

Δεν υπάρχει ανάγκη για λόγια

Μείναμε πάλι στο παρελθόν

Να υπερασπίζουμε μια ιστορία που

απλά είναι ήδη παρελθόν

Ερχόμαστε, όμως, από το Μέλλον

κι αν όχι εμείς

έρχονται άλλοι

μα πόσο εύκολα ξεχνάμε

ή πόσο δεν καταλαβαίνουμε

Αλληλεγγύη είναι Επίθεση

Εργάτες της Ουκρανίας!

Καθώς η Ουκρανία βυθίζεται στην οικονομική κρίση, το πλέον προφανές είναι ότι οι αρχές και οι μεγάλες επιχειρήσεις έχουν μόνο μια συνταγή γι’ αυτό. Προσπαθούν να φορτώσουν τα πάντα στις πλάτες των εργατών, των συνταξιούχων και της νεολαίας.

Το μαρτυρούν οι ολοένα αυξανόμενες τιμές των ειδών διατροφής, των καθημερινών αναγκαίων και των κοινωνικών υπηρεσιών, οι ανεξέλεγκτα αυξανόμενες τιμές των εισιτηρίων των δημόσιων συγκοινωνιών καθώς και το γεγονός ότι τα φάρμακα και η ιατρική φροντίδα γίνονται όλο και πιο απλησίαστα.

Αντί να παρέχουν αποτελεσματική υποστήριξη στους άσχημα αμειβόμενους και τους άνεργους, οι επίσημοι και οι καπιταλιστές σκέφτονται τελευταία μόνο πώς θα τους υπολογίσουν αριθμητικά. Αντί να κάνουν οτιδήποτε είναι δυνατόν να διατηρήσουν τις υπάρχουσες και να δημιουργήσουν νέες θέσεις εργασίας, οι επίσημοι και οι ιδιοκτήτες επιχειρήσεων που βρίσκονται πίσω από την κρίση πετούν τους εργάτες στο δρόμο.

Ως αποτέλεσμα αυτή της πολιτικής, το εργοστάσιο κατασκευής μηχανών Kherson βρέθηκε αντιμέτωπο με μια άσχημη κατάσταση: η παραγωγή σταμάτησε, οι μισθοί έπαψαν να καταβάλλονται και η εταιρία σταμάτησε όλες τις πληρωμές στον προϋπολογισμό και το συνταξιοδοτικό ταμείο. Ούτε ο ιδιοκτήτης ούτε και η παρούσα κυβέρνηση κάνουν κάποιο βήμα μπροστά για να σώσουν το εργοστάσιο.

Κάτω από αυτές τις συνθήκες, η εργατική κολλεκτίβα αποφάσισε να μην κάνει πίσω και να αγωνιστεί από κοινού για τα συμφέροντα των εργατών. Στο δύσκολο αυτό σταυροδρόμι αναλάβαμε μια αποφασιστική δράση: διοργανώσαμε μια δυναμική διαδήλωση, καταλάβαμε και αρχίσαμε την περιφρούρηση του εργοστασίου και μαχόμαστε για την αλήθεια του αγώνα μας.

Απαιτήσαμε από την ουκρανική κυβέρνηση εθνικοποίηση αλλά κάτω από εργατικό έλεγχο. Απαιτήσαμε την κατάσχεση των τραπεζικών λογαριασμών του ιδιοκτήτη του εργοστασίου και την επαναπληρωμή των μισθών καθώς και των πληρωμών στον προϋπολογισμό και το συνταξιοδοτικό ταμείο. Απαιτήσαμε την επαναπληρωμή των μισθών όλων των εργατών στην πόλη του Kherson και πλήρη απασχόληση στην πόλη και την περιφέρειά της.

Κατανοούμε ότι τα αιτήματά μας αυτά μπορούμε να τα ικανοποιήσουμε μόνο με τη συμπαράσταση των εργατών των άλλων εργοστασίων και εταιριών. Οι εργατικές ομάδες από διάφορες εταιρίες σε όλη την Ουκρανία πρέπει να ενώσουν τις προσπάθειές τους για να υποστηρίξουν ο ένας τον άλλον στον αγώνα. Δεν πρέπει να ελπίζουμε σε βοήθεια από τα πολιτικά κόμματα, αλλά εξαρτιόμαστε πρώτα και κύρια από μας τους ίδιους και τους συντρόφους εργάτες άλλων εργοστασίων. Και έχουν αποδείξει ότι ενδιαφέρονται βαθιά για τα συμφέροντά μας. Τα συμφέροντα των εργατών μπορούν να υπερασπιστούν μόνο από τους ίδιους!

Προσφερόμαστε να συντονίσουμε τις προσπάθειές μας δημιουργώντας την Συντονιστική Επιτροπή των αγωνιζόμενων ομάδων στην Ουκρανία. Η Επιτροπή αυτή θα προωθήσει τα επίσημα αιτήματά μας στο όνομα των εργατών της Ουκρανίας ενώ θα συντονίσει όλες τις δραστηριότητες ώστε να ικανοποιηθούν αυτά τα αιτήματα.

Προτείνουμε να θέσουμε τα ακόλουθα αιτήματα:

• Όχι περικοπές! Οι εργάτες δεν πρέπει να πληρώνουν τα λάθη των ιδιοκτητών και των αρμοδίων!

• Όχι χρεοκοπίες και κλεισίματα!

• Εθνικοποίηση των στρατηγικών εργοστασίων και εταιριών κάτω από εργατικό έλεγχο! Ειδικά όταν οι ιδιοκτήτες περικόπτουν θέσεις εργασίας, αρνούνται να πληρώσουν τους μισθούς και καταστρέφουν την παραγωγή!

• Κατάσχεση των τραπεζικών λογαριασμών των ιδιοκτητών των εργοστασίων και επαναπληρωμή των μισθών των εργατών καθώς και επανάληψη των πληρωμών στον προϋπολογισμό και τα συνταξιοδοτικά ταμεία!

• Δημόσιες κρατικές παραγγελίες και πωλήσεις των προϊόντων που παράγονται από τα εργοστάσια. Το κράτος έχει τύχει υποστήριξης από όλες τις τράπεζες, άρα απαιτούμε τα δημόσια ταμεία να μην είναι παρασιτικοί οικονομικοί σχηματισμοί, αλλά να παρέχουν εργασία και να υποστηρίξουν την πραγματική παραγωγή!

• Επαναπληρωμή των μισθών όλων των εργατών στην Ουκρανία, αύξησή τους σε ένα αξιοπρεπές επίπεδο και αναπροσαρμογή τους σύμφωνα με τον πληθωρισμό!

• Πλήρης απασχόληση σε όλη τη χώρα!

Καλούμε όλους τους εργάτες όλων των εταιριών στην Ουκρανία να ενωθούν στον αγώνα για τα συμφέροντα των εργατών, των συνταξιούχων και των φοιτητών/σπουδαστών! Δημιουργήστε εργατικά συμβούλια και μαχητικά συνδικάτα. Μαζί θα πετύχουμε τη νίκη.

Το εργαζόμενο εργοστάσιο μηχανών Kherson

{Ποιός τους δικάζει για τις αντιφάσεις τους; Ποιός θα τους οδηγήσει στο ξεπέρασμά τους; Ποιός θα κάνει πράξη την Αλληλεγγύη; Είναι η Αλληλεγγύη τίποτα άλλο από την εξάπλωση του πολέμου;}

Περίεργες ώρες, περίεργες μέρες…

Κι αν δεν ήταν η πίστη πως ΤΩΡΑ δεν σηκώνει καμμία υποχώρηση, θα προτιμούσα να “κάτσω σπίτι” για να μην αντικρίζω την εσωτερική μιζέρια αυτών που χρόνια τώρα είναι οι περίεργοι του περιθωρίου και το θεωρούν τιμή τους. Όλων αυτών που ούτε τώρα κατάλαβαν τίποτα. Κι επιμένουν προσκολλημένοι στις νευρώσεις τους.

Ας είναι καλά τα όμορφα μουτράκια που δεν τους κάνουν τη χάρη…

Απόσπασμα σχετικά με την οργάνωση από το βιβλίο του Β. Ράιχ Άνθρωποι σε μπελάδες:

{…} μια υπόθεση που απαιτούσε ντομπροσύνη, προθυμία να ριψοκινδυνεύεις και υπερανεπτυγμένη ελευθερία από προσωπικές και οργανωτικές δεσμεύσεις. Αυτά είναι ζητήματα καθολικής σημασίας και διέπουν την αναπτυξιακή πορεία τής κάθε οργάνωσης. Μια οργάνωση διαμορφώνεται γύρω από μια υπόθεση με σκοπό να την προστατέψει, να της δώσει την ευκαιρία να διαδοθεί, και, παραπέρα, να της εξασφαλίσει μια στέγη. Αυτό όμως δημιουργεί ταυτόχρονα μια αντίφαση. Μια νέα υπόθεση είναι ζωτική και συνεχίζει ν’ αναπτύσσεται όσο μένει ανεξάρτητη – ανεξάρτητη και από τις προσωπικές δεσμεύσεις των υποστηρικτών της. Αν έχει μεγάλο αριθμό υποστηριχτών, τότε αυξάνει η παρεμβολή των προσωπικών αναστολών – κι αυτό, με τη σειρά του, αναστέλλει την ελεύθερη αναπτυξιακή της πορεία. Στην αρχή εμφανίζεται καθυστέρηση, μετά ευγενικός αποκλεισμός των ριζοσπαστικών, οργισμένων στοιχείων, και τέλος αντιστροφή των κατευθύνσεων της και προσαρμογή της σ’ αυτά τα ίδια πράγματα, ενάντια στα όποια δημιουργήθηκε αρχικά. Αν η οργάνωση εμφανισθεί πολύ αργά, τότε χάνονται αξιόλογοι συνεργάτες, που το μόνο τους λάθος είναι ότι δεν μπορούν να δουλέψουν δίχως εξάρτηση από κάποια στέγη, δεν μπορούν να μείνουν ολομόναχοι. Αν η οργάνωση εμφανιστεί πολύ νωρίς, τότε και η καθυστέρηση και η αντιστροφή αρχίζουν πολύ νωρίς – δηλ. προτού να ‘χει η υπόθεση αρκετό καιρό στη διάθεση της, ώστε να περάσει τη φάση των πειραματισμών. Στην αντιπολίτευση, όλες οι δυνάμεις πού βλέπουν κριτικά την καθεστηκυία τάξη πρέπει πρώτα να δουλέψουν γερά τις θεωρίες τους, να διαμορφώσουν νέες παραγωγικές αντιλήψεις, προτού να ‘ναι έτοιμη μια καινοτομία να ρισκάρει τη δοκιμασία της αντικατάστασης του παλιού. Πάντοτε του παλιού η άρνηση γίνεται στα σημεία, όπου είναι λάθος. Ταυτόχρονα όμως, μια τίμια αντιπολίτευση ξέρει ακριβώς τι επιθυμεί – ή είναι υποχρεωμένη – να κρατήσει από το παλιό, και φροντίζει αυτό να τ’ αναπτύξει παραπέρα. Δεν υπάρχουν αξίες που να θεωρούνται μονοσήμαντα σωστές ή λαθεμένες. Ο καιρός αλλάζει πολλά σχετικά με το «σωστό» και το «λάθος». Το «σωστό» σήμερα μπορεί αύριο να γίνει «λάθος», κι αντίστροφα. Από την άλλη, μια νέα αντίληψη, που λειτουργεί σαν κριτική δεν μπορεί να δώσει απάντηση στα πάντα κι αμέσως, εξαιτίας της δυσκολίας των ζητημάτων πού αντιμετωπίζει. Δεν πρέπει μάλιστα μήτε καν ν’ αποπειραθεί ν’ απαντήσει τα πάντα, γιατί αυτό θα την παρέλυε απεξαρχής. Έτσι, π.χ., είναι αδύνατο για κάποιον, πού θέλει να καταπολεμήσει το φασισμό, να ‘χει έτοιμα στην τσέπη όλα τα πρακτικά μέτρα, με τα όποια θ’ αντικατασταθεί ο φασισμός. Το κύριο σημείο είναι ότι η κριτική πρέπει ν’ ανταποκρίνεται στα πράγματα κι ότι οι θετικές προτάσεις δεν πρέπει να ‘ναι ουτοπικές. Όμως δεν αρκεί ν’ ανταποκρίνεται η κριτική στις πραγματικές διαδικασίες του κόσμου – δεν πρέπει να στηρίζεται μόνο στο προχώρημα προς τα μπρος. Το αντιπολιτευτικό κίνημα μιας ομάδας, μέσα σε μια λιμνάζουσα ή ξεπερασμένη οργάνωση, πρέπει να κάνει κι άλλα ακόμη. Πρέπει ν’ αναζητήσει, να βρει και να γνωρίσει επακριβώς ποιες άλλες δυνάμεις στον κόσμο αγωνίζονται ανεξάρτητα για τους ίδιους σκοπούς. Μόνο τότε υπάρχει ελπίδα ενσωμάτωσης του κινήματος της ομάδας μέσα στην όλη κοινωνική διαδικασία. Σ’ αυτό το στάδιο, ο σημαντικότερος στόχος είναι να επεξεργαστεί κανείς τη δικιά του σκοπιά, σ’ αντιπαράθεση προς τη σκοπιά της λιμνάζουσας οργάνωσης. Μια και κάθε καινοτομία δεν είναι μόνο άρνηση του παλιού, αλλά και συνέχιση του παλιού σ’ ορισμένους τομείς, τα κοινά στοιχεία απαιτούν πάντοτε ιδιαίτερη προσοχή. ‘Οποιοσδήποτε όμως αντιτίθεται σε μια υπόθεση, και ισχυρίζεται ότι το μόνο πού επιθυμεί είναι να προωθήσει τα κοινά στοιχεία με τρόπο πιο αποτελεσματικό, αυτός είναι τρελός, γιατί δεν μπορεί να το κάνει αυτό καλύτερα απ’ την προηγούμενη οργάνωση. Αν δε βλέπει παρά μόνο κοινά σημεία μέσα στο κίνημα που κριτικάρει, καλύτερο θα ‘ταν να σώπαινε, γιατί αυτό είναι ισχυρότερο άπ’ αυτόν. Η τέχνη βρίσκεται στη διατύπωση και προώθηση της αντιπαράθεσης με τρόπο, που να εξασφαλίζει τη συμπάθεια των καλύτερων δυνάμεων μες στην οργάνωση. Αυτό δεν μπορεί να το αντικαταστήσει η τακτική, γιατί βασίζεται στην απόλυτη ειλικρίνεια και συνέπεια, παρά τον κίνδυνο προσωρινής αποτυχίας. Μ’ άλλα λόγια, πρέπει να ‘χει κανείς τη δύναμη να μείνει και μόνος, χωρίς να ξεχνά ποτέ ότι τα μέλη των ξεπερασμένων οργανώσεων ζουν μέσα σε μια σοβαρή σύγκρουση. Αγαπούν την οργάνωση, στην οποία ανήκουν, και ταυτίζονται μ’ αυτήν. Η οργάνωση πάλι τους προσφέρει προστασία και ασφάλεια. Κι οι ίδιοι λίγο-πολύ αντιπολιτεύονται, με διάφορο βαθμό σαφήνειας. Έτσι λοιπόν αυτόματα συ
μπαθούν το άτομο, που γνωρίζει την οργάνωση τους κι επισημαίνει που είναι αναποτελεσματική και πως θα μπορούσαν ν’ αντιμετωπιστούν καλύτερα τα ζητήματα. Αν όμως αυτό το άτομο δείχνει και την παραμικρή αδυναμία, παίζονται αντιπολιτευτικά παιχνίδια, άλλα δε δημιουργείται κανένα σοβαρό κίνημα υπέρβασης της οργάνωσης. Τα μέλη μιας οργάνωσης τρέφουν ανοικτή ή συγκαλυμμένη συμπάθεια μόνο για τον αντιπολιτευόμενο ηγέτη, πού δείχνει ότι είναι έτοιμος και για την απόλυτη ρήξη κι εχθρότητα. {…} το ζήτημα δεν ήταν μερικοί φίλοι, που δημιούργησαν από κοινού ένα αντιπολιτευτικό κίνημα, κι ότι ο στόχος δεν ήταν να κερδίσουν κύρος μερικά άτομα, άλλα να διατυπωθούν με σαφήνεια ορισμένες αποφασιστικές αρχές.

Ακούμε: δε θέλεις πια να δουλέψεις μαζί μας.
Γονάτισες. Δεν μπορείς άλλο να τρέχεις.
Κουράστηκες. Δε μπορείς πια να μαθαίνεις καινούργια.
Ξόφλησες.
Κανείς δε μπορεί να σου ζητήσει να κάνεις πια τίποτα.

Μάθε λοιπόν:
Εμείς το ζητάμε.

Σαν κουραστείς κι αποκοιμηθείς
Κανείς δε θα σε ξυπνήσει πια να πει:
Σήκω το φαΐ ειν’ έτοιμο.
Γιατί να υπάρχει έτοιμο φαΐ;
Σαν δε θα μπορείς άλλο να τρέχεις,
θα μείνεις ξαπλωμένος. Κανείς
Δε θα σε ψάξει για να πει:
Έγινε επανάσταση. Τα εργοστάσια
Σε περιμένουν.
Γιατί να γίνει επανάσταση;
Όταν πεθάνεις θα σε θάψουν
Είτε φταις που πέθανες είτε όχι.

Λες:
Πολύ καιρό αγωνίστηκες. Δεν μπορείς άλλο πια
ν’ αγωνιστείς.
Άκου λοιπόν:
Είτε φταις είτε όχι:
Σαν δε μπορείς άλλο να παλέψεις, θα πεθάνεις.

Λες: Πολύ καιρό έλπιζες. Δεν μπορείς άλλο πια
να ελπίσεις.
Έλπιζες τί;
Πως ο αγώνας θαν’ εύκολος;

Δεν είν’ έτσι.
Η θέση μας είναι χειρότερη απ’ όσο νόμιζες.

Είναι τέτοια που:
Αν δεν καταφέρουμε το αδύνατο
Δεν έχουμε ελπίδα.
Αν δεν κάνουμε αυτό που κανείς δεν μπορεί να μας ζητήσει
Θα χαθούμε.

Οι εχθροί μας περιμένουν να κουραστούμε.

Όταν ο αγώνας είναι στην πιο σκληρή καμπή του.
Οι αγωνιστές έχουν την πιο μεγάλη κούραση.
Οι κουρασμένοι, χάνουν τη μάχη.

Μπ.Μπρεχτ

Δεν πάει πολύς καιρός που ο Μπάφετ, ένα πολυεκατομμυριούχο παράσιτο, δήλωνε σε εφημερίδα ότι η ταξική πάλη υπάρχει, αλλά ότι είναι η δική του πλευρά αυτή που κερδίζει. Τότε, με την ήττα ενσωματωμένη μέσα μας παρ’ όλες τις προσπάθειες ανάτασης, δεν μπορούσαμε παρά να σκεφτούμε ότι αυτοί το βλέπουν πολύ περισσότερο απ’ ότι εμείς. Ότι αυτοί έχουν οργανωμένο πόλεμο μαζί μας κι εμείς ψυχολογίζουμε αρνούμενοι να δούμε τι συμβαίνει και να μπούμε στη μάχη.

Από τότε, μεσολάβησε ένας Δεκέμβρης της φωτιάς και αρκετά άλλαξαν. Ο πόλεμός τους συνεχίζεται με αμείωτη ένταση, αλλά τώρα παίρνουν άλλες απαντήσεις. Όσοι από μας προσπαθούσαμε τότε με κάθε μέσω που μας βρίσκονταν να πάρουμε μέρος στη μάχη, είδαμε την πραγματικότητα να μας ξεπερνά και να αφήνει πίσω τις παλιές μας νευρώσεις, χαρίζοντάς μας και πάλι τη ζωή, μέσα από τα οδοφράγματα.

Έχοντας βρεθεί πια σε ανοιχτό πόλεμο και κινούμενοι επιθετικά, δεν ήρθε παρά η μόνη απάντηση που ξέρουν. Η λευκή τρομοκρατία. Εκατοντάδες συλλήψεις, χιλιάδες σακατεμένοι σωματικά, δολοφονικές επιθέσεις σε μαθητές και συνδικαλιστές, Κατασταλτικά Κόμματα Ελλάδος, κρατικές “επαναστατικές” οργανώσεις…

Κι εμείς, μη μπορώντας να δούμε πόσο πολύ η κατάσταση έχει αλλάξει, αρνούμενοι να αντιληφθούμε ότι τώρα πια δεν είναι κανένας ικανοποιημένος από τη ζωή του, όπως δεν ήμασταν εμείς τόσα χρόνια, φοβούμενοι το άγνωστο που απλώνεται μπροστά στα πόδια μας, ήμαστε έτοιμοι να βρούμε καταφύγιο στις παλιές μας ιδεοληψίες. Όμως, σύντροφοι μου αγαπημένοι, τώρα είναι η μόνη στιγμή που δεν μπορούμε πια να κάνουμε κάτι τέτοιο. Είτε το θέλουμε είτε όχι, ΤΩΡΑ, ΕΜΕΙΣ, κάνουμε ΙΣΤΟΡΙΑ. Τώρα θα δείξουμε τι εννοούσαμε όταν λέγαμε “ποιοι αν όχι εμείς, πότε αν όχι τώρα”.

Τις μέρες που μας έρχονται, οι ψεύτικες υποσχέσεις του καπιταλισμού θα δείχνουν όλο και περισσότερο την ανυπαρξία τους. Ο παλιός κόσμος που ήδη χάνει κάθε λόγο ύπαρξης, όπως και στα πρόθυρα του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου, στρέφεται με ιλιγγιώδη ταχύτητα προς τον μηδενισμό των “τελευταίων ανθρώπων” κι όλοι εμείς που τόσα χρόνια βρίσκομασταν στην αγκαλιά του μηδενός δεν μπορούμε παρά να είμαστε αυτοί που πρώτοι θα βγούμε – μα τί λέω, είμαστε ήδη έξω! – από τη λάσπη του. Κι αν τίποτα απ’ το χθες δεν αξίζει ένα χάδι μας, είναι γιατί ξέρουμε πως τώρα είναι η πιο δύσκολη ώρα. Κι ένας νέος ήλιος μας περιμένει να τον εμφανίσουμε…

“Είμαστε τρελοί κι ευτυχισμένοι”, έλεγαν το ’85 στο Χημείο.

“Είμαστε ενωμένοι, τρελοί κι ευτυχισμένοι”, επαναλάμβαναν το ’95 στο Πολυτεχνείο.

Αν και συνήθως η ιστορία επαναλαμβάνεται σαν φάρσα, σήμερα, Δεκεμβριανά του 2008, μπορώ κι εγώ να αισθάνομαι το ίδιο. Μπορεί ο “συναισθηματισμός” μου να έχει πάθει “ανήκεστο βλάβη” εδώ και χρόνια, μπορεί ο ήχος της λογικής να αντηχεί πολύ καιρό μέσα στ’ αυτιά μου, μα η φλόγα των ημερών κατάφερε να συνδέσει τα σπασμένα κομμάτια. Η εξέγερση έκανε υλική πραγματικότητα πολλά θεωρητικά σχήματα. Πάνω απ’ όλα έφερε στην πράξη αυτή τη, “μεταφυσική” όπως κατηγορούνταν, αλλαγή σε συνειδήσεις και ψυχοσυνθέσεις. Ο καινούργιος άνθρωπος δημιουργείται την ώρα της εξέγερσης, μέσα στη φωτιά της επανάστασης. Και είμαστε εμείς!

Δεν ήμασταν λίγα τα σκουλήκια που μέχρι πριν λίγες μέρες σερνόμασταν μεταξύ ζωής και θανάτου. Μα σήμερα σταθήκαμε στα πόδια μας και βλέπουμε πια αναπόφευκτη την παραμονή της ζωής μαζί μας! Μια ζωή εκτός κανονικότητας. Γιατί για μας ήδη τίποτα δεν είναι ίδιο με πριν. Γιατί τώρα πια είμαστε απ’ αυτούς που δεν έχουν τίποτα να χάσουν. Γιατί πια δεν έχουμε ούτε τον φόβο μας. Κι αυτή η απόλυτη αδυναμία επιστροφής στην προηγούμενη κατάσταση, αυτή η καθολική άρνηση της κανονικότητας είναι αυτό που μας έδωσε η εξέγερση. Και σ’ αυτόν το δρόμο συνεχίζουμε.

“Πάρε τηλέφωνο τη μοναξιά σου
ή βγες ξανά στο δρόμο της φωτιάς”

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.