Δεν ξέρω ρε φίλε τι πρέπει να κάνουμε.

Η κατάσταση μου φέρνει απελπισία.

Σήμερα πήγα στη ΔΕΗ. Κάθε φορά που κινούμε σε χώρους που ζουν απλοί άνθρωποι βλέπω την απελπισία πάνω τους.

Η γαμημένη, αδυνατεί να γίνει οργή και να βάλει μπουρλότο σ’ αυτό το μπουρδέλο.

Και σκέφτομαι τι σκατά κάνουμε εμείς. Ποιοι εμείς, θα μου πεις; Αυτό το πράγμα, ο χώρος.

Ξαναδιάβασα σήμερα το κόμικ των Prole. Δεν ξέρω πως το βρίσκω. Θεωρητικά δεν υπάρχουν καθόλου αντιρρήσεις.

Αλλά τι να το κάνω όταν δεν μπορούμε με κάποιο τρόπο να το μετουσιώσουμε σε πράξη;

Η κρίση τους έχει ακόμη πολύ πράγμα μπροστά της, εμείς θα το δούμε; Θα κάνουμε κάτι γι’ αυτό; Τί;

Ερχόμαστε ένα χρόνο μετά τον Δεκέμβρη και προσπαθούμε να γίνουμε όπως πριν.

Πορείες ενάντια στην κρατική καταστολή. Κάτι σαν το Πολυτεχνείο θα γίνουμε κι εμείς;

Καμιά επιστροφή στην κανονικότητα για τον κόσμο, ας βρούμε τη δικιά μας, γίναμε.

Κι ύστερα λέμε έχουμε ξεκινήσει. Παπάρια.

Κάθομαι και φτιάχνω αφίσες για λευτεριά στον Νικολάου και πορείες ενάντια στην καταστολή.

Πού είναι ο χώρος μας να βγει να κάνει πορεία ενάντια στις ληστείες του κράτους και του κεφαλαίου;

Γιατί δεν καλεί κάθε μέρα ενάντια στις απολύσεις και στις εργατικές δολοφονίες;

Πού είναι ο χώρος που θα προχωρήσει προς μια επανάσταση που έρχεται;

Κι ύστερα πήζω σε κουβέντες περί σεξισμού και μαλακίες ή βρίσκω κόσμο να προσπαθεί να λύσει τα προβλήματα της ομοφωνίας.

Η κατάσταση μου φέρνει απελπισία.

Δεν ξέρω ρε φίλε τι πρέπει να κάνουμε.

…αν και η Τίνα βαλτώνει, αν και είναι πολύ πιθανό να σιωπήσει για πάντα αναζητώντας κάποιον άλλο τρόπο έκφρασης, η ΚΡΙΣΗ καλά κρατεί, όσο κι αν όλες οι μπάντες θέλουν να την κρύψουν. Κρίση του συνόλου του κόσμου στον οποίο ζούμε και τον οποίο αντιπαλεύουμε.

Αλλά και κρίση δική μας, που τείνει να δικαιώνει τον Σαιν Ζυστ, που πριν εξοντωθεί στην γκιλοτίνα, είπε το περίφημο “όποιος κάνει μισές επαναστάσεις σκάβει απλώς τον λάκκο του”. Και το σκιτσάκι, έτσι απλά για μια ιστορική υπενθύμιση.