Για την Τίνα » Πόλεμος μωράκι μου

Περί κοινωνίας!!!

T.I.N.A. — Mon, 24 May 2010 05:25:46 +0000

Π.Ο.Ε.Π.Π.Π.

ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΩΝ ΠΡΑΚΤΟΡΩΝ ΠΑΙΧΝΙΔΙΩΝ ΠΡΟΓΝΩΣΗΣ ΟΠΑΠ

ΜΑΡΝΗ 56, 104 37 ΑΘΗΝΑ, ΤΗΛ. 210 5223580 – FAX: 210 5229289

web: www.poeppp.org

Αρ.Πρωτ. 1122-Δ Αθήνα 14/5/2010

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ / ΚΑΛΕΣΜΑ

ΠΡΟΣ: ΟΛΑ ΤΑ ΣΩΜΑΤΕΙΑ – ΕΝΩΣΕΙΣ ΜΕΛΗ ΤΗΣ Π.Ο.Ε.Π.Π.Π.

Θέμα: ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΑΠΕΡΓΙΩΝ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ

· Αυτοί που μας υποσχέθηκαν καλύτερες μέρες, άνοιξαν για μας τις πύλες της Κολάσεως.

· Αυτοί που διαλαλούσαν τη δίκαια αμοιβή του μεροκάματου, έπεσαν σαν αρπακτικά πάνω μας, αποφασισμένοι να στραγγίξουν κάθε τίμιο νοικοκυριό.

· Τα φαντάσματα του παρελθόντος, αντί να αντιμετωπίσουν τον λαϊκό εξευτελισμό και την παραδειγματική τιμωρία, ξαναγύρισαν στον θρόνο τους κοιτάζοντας από ψηλά τους ανθρώπους της δουλειάς, γεμάτοι περιφρόνηση.

· Οι Τραπεζίτες που έπνιξαν την ανάπτυξη και παγίδεψαν με ληστρικά δάνεια ανύποπτους επαγγελματίες, σήμερα ανακοινώνουν ξεδιάντροπα τα αστρονομικά κέρδη τους, εν μέσω πρωτοφανούς κρίσης. Δεν το κρύβουν πως ονειρεύονται να διορίσουν την επόμενη Κυβέρνηση.

· Οι απόμαχοι της δουλειάς τρέμουν τις μαύρες μέρες πείνας που τους περιμένουν, όμως στα στέκια του Συντάγματος τα παράσιτα πανηγυρίζουν. Οι γύπες μυρίστηκαν ανυπεράσπιστα θύματα.

Είμαστε πράγματι τόσο «ανυπεράσπιστοι»;

Από πότε σε αυτή τη χώρα μετράμε τη δύναμη του αντιπάλου και όχι την περηφάνια μας; Σήμερα μπαίνουμε στη μάχη 5.000 οικογένειες των πρακτόρων ΟΠΑΠ. Ούτε βήμα πίσω, πριν οι προδότες νοιώσουν την οργή μας. Δεν θα είναι οι δικές μας οικογένειες που θα πληρώσουν την κρίση. Εμείς δεν χρωστάμε ούτε 1 ευρώ. Γι’ αυτό και δεν τους χαρίζουμε ούτε μια σταγόνα από τον ιδρώτα μας.

Αντίπαλοι μας είναι αυτοί που αφού κατασπατάλησαν τη δημόσια περιουσία, αφού κατάκλεψαν τα ασφαλιστικά ταμεία στο χρηματιστήριο, τώρα μας στέλνουν στην παγίδα του Δ.Ν.Τ. και της Κομισιόν, λέγοντας πως μοναδική λύση είναι να υποθηκευτεί το μέλλον μας. Το δικό μας, των παιδιών μας, ακόμη και των δισέγγονων μας. Να φτάσουμε στα έσχατα όρια της απελπισίας εμείς, για να σωθούν οι μισθοί των golden-boys. Δεν θα τους περάσει. Μόνο κουφοί δεν ακούν το ποτάμι της οργής που ξεχειλίζει. Και το ποτάμι αυτό δεν θα σταματήσει πριν τους πνίξει όλους.

Αντίπαλοι μας είναι τα ιδιωτικά συμφέροντα, ξένα και ντόπια, που εδώ και μια δεκαετία σχεδιάζουν την πειρατική επίθεση στον ΟΠΑΠ. Τα κέρδη «για τον Αθλητισμό και τον Πολιτισμό», θέλουν να τα περάσουνε στολίδι στο λαιμό τους. Εμείς αποφασίσαμε να τους περάσουμε το σχοινί που θα κρεμαστούν. Τόσο προδομένοι νοιώθουμε. Τόση είναι η οργή μας.

Στο ίδιο ποτάμι θα πνίξουμε και τα αφεντικά και τους υπηρέτες τους.

Κάποιοι από μας κάνουν το λάθος να πιστεύουν πως αφού ξεπούλησαν τον ΟΠΑΠ κομμάτι-κομμάτι, ο ένας μετά τον άλλον, τώρα βγάζουν στο σφυρί και τα απομεινάρια του. Όχι. Δεν θέλουν να πουλήσουν τον ΟΠΑΠ. Να τον κλείσουν θέλουν. Γιατί αυτοί έχουν έτοιμες εταιρίες. Μόνο που στην Ελλάδα τα τυχερά παιχνίδια πουλιούνται στα πρακτορεία. Κι αυτοί πρακτορεία ούτε μπορούν ούτε θέλουν να κάνουν. Ονειρεύονται ίντερνετ, κινητή τηλεφωνία και αμφίδρομη τηλεόραση. Γι’ αυτό και μας έριξαν στο μάτι του κυκλώνα.

Ξεκίνησαν με την αυθαίρετη ένταξη μας στα καταστήματα απαγόρευσης του καπνίσματος, την ώρα που απέναντι μας, στα νετ-καφέ των παράνομων στοιχημάτων, πανηγύριζαν το πρώτο χτύπημα εναντίον μας. Επιχείρησαν την ύπουλη επίθεση στα κέρδη των παικτών μας από το πρώτο ευρώ, για να οδηγήσουν δισεκατομμύρια στα ταμεία των ιντερνετικών, που ποτέ κανείς δεν κατάφερε να φορολογήσει. Τώρα οι πουλημένοι πολιτικοί ζητούν τη νομιμοποίηση του ίντερνετ και το άνοιγμα εκατομμυρίων ηλεκτρονικών καζίνο σε κάθε νοικοκυριό που έχει σύνδεση στο διαδίκτυο. Γιατί; Ποιος ωφελείται από την καταστροφή που ρίχνουν στα ελληνικά σπίτια; Πόσο ξεχάστηκε η θύελλα των κουλοχέρηδων μέχρι τις αρχές αυτής της δεκαετίας και τώρα βάζουν τα φρουτάκια σε κάθε γειτονιά; Μας δολοφονούν στα πρακτορεία μας και η αστυνομία συμβουλεύει να «ενθαρρύνουμε» τους παίκτες να παίζουν με πλαστικές κάρτες, για να τους μάθουμε πώς να μπαίνουν στο ίντερνετ! Ανίκανοι έχουν οδηγήσει το Στοίχημα στον πάτο και τον κόσμο στα παράνομα. Τελευταίο χτύπημα εναντίον μας από την Κυβέρνηση που, ανίκανη να νομοθετήσει φορολογική δικαιοσύνη, ζητά να μας φορολογεί ως κέρδη ακόμη και τις ζημίες, στις οποίες η ίδια δεν μπορεί να εκδώσει παραστατικά. Κι αυτό, σε βάρος του μοναδικού κλάδου που το 100% των εσόδων του βεβαιώνονται από το ίδιο το Δημόσιο. Φτάνει πια. Έμεινε κανείς που δεν ξεπουλήθηκε;

Οι πράκτορες ξανά στον αγώνα. Όπως το 2003, όταν διαλύσαμε τον Κανονισμό που ήθελε το ΚΙΝΟ στα καφενεία. Όπως το 2006, που πήραμε το 8%. Και πέρυσι, που δεν πέρασε η ληστρική φορολόγηση των παικτών. Αλλά τώρα δεν είναι μάχη. Είναι ο πόλεμος. Και όποιος δειλιάσει, θα κηρυχτεί λιποτάκτης. Όποιος σπείρει τη διχόνοια, θα στηθεί στον τοίχο. Το δίκιο μας, μας δίνει δικαιώματα έκτακτης ανάγκης. Ξηλώστε τις μηχανές όποιου τολμήσει να βάλει κλειδί στην πόρτα πρακτορείου. Κλείστε τους όπου ανοίξουν. Αυτή η μάχη δεν θα έχει ΚΑΝΕΝΑΝ ΟΙΚΤΟ.

(Οι αφίσες της Απεργίας θα διανεμηθούν την Τρίτη 18 Μαΐου)

24ωρη προειδοποιητική Απεργία στον τελικό του Τσάμπιονς λίγκ. Οι ομάδες περιφρούρησης που θα οργανώσουν τα Σωματεία έχουν εντολή να κλείσουν με κάθε τρόπο τους προδότες. Να μην ξανακαρπωθούν τους αγώνες μας. Δεσμευόμαστε πως σε όποιου Σωματείου η διοίκηση ανοίξει κερκόπορτες, την επόμενη μέρα θα μας βρουν μπροστά τους. Στάχτη να γίνουν. Καλύτερα να κλάψουν 100 παρά οι οικογένειες πέντε χιλιάδων. ΚΑΝΕΝΑ ΕΛΕΟΣ.

48ωρες σε όλο το Μουντιάλ. Την Πέμπτη 10 Ιουνίου θα περικυκλώσουμε τα τυπογραφεία και τις αποθήκες της ΟΠΑΠ. Κανένα υλικό δεν θα φύγει για τους κεντρικούς. 100άδες πράκτορες θα κυκλώσουν και τα γραφεία της ΟΠΑΠ σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη. Κανείς δεν θα μπει και δεν θα βγει στα κτίρια αυτά, για όσο κρατά η απεργία μας. Χειρότερη θα είναι η κατάσταση στο μηχανογραφικό. Θα κλείσει και το Στούντιο των κληρώσεων.

Την Πέμπτη το βράδυ ως και την Παρασκευή 11 Ιουνίου, μέχρι τις 9 το πρωί, ΟΛΟΙ οι πράκτορες θα παραδώσουν τα SISCO τους στους κεντρικούς. Όποιος δεν παραδώσει με ΟΠΟΙΑΔΗΠΟΤΕ δικαιολογία, δίνουμε εντολή να του το πάρουν οι πράκτορες της περιοχής και η ευθύνη βαραίνει την Ομοσπονδία. Αυτός ο πόλεμος θα έχει θύματα. ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΘΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΜΕΙΣ.

Τη Δευτέρα 10 Μαΐου απαγορεύσαμε στην ΟΠΑΠ να πραγματοποιήσει τη Γενική Συνέλευση των Μετόχων της, που θα μοιράζονταν τα κέρδη του ιδρώτα μας και θα αποφάσιζαν το ίντερνετ και τα φρουτάκια εκτός πρακτορείων. Αν επιχειρήσουν να ξανακάνουν Συνέλευση, αυτή τη φορά δεν θα περιοριστούμε μόνο στον αποκλεισμό. Αυτή τη φορά όσοι προσέλθουν θα ζήσουν εφιάλτες.

Καλούμε τους πράκτορες να αποκλείσουν τα γραφεία ΟΛΩΝ των βουλευτών της περιφέρειας τους. Κανείς τους δεν θα πρέπει να κοιμάται ήσυχος, όσο το μέλλον των οικογενειών μας καταστρέφεται από ανίκανους και προδότες.

Και δεν θα σταματήσουμε αν δεν δικαιωθούμε. Αντέχουμε για όσο χρειαστεί. Έτσι κι αλλιώς δεν γίνεται να καταστραφούμε περισσότερο.

Απαιτούμε:

Από την ΟΠΑΠ: Την αύξηση στο 80% των διανεμόμενων κερδών στους παίκτες, για να ανταγωνιστούμε τους παράνομους και 12% προμήθεια για μας, σε όλα τα παιχνίδια. Μόνο έτσι μπορούν να αναπληρωθούν οι απώλειες του εισοδήματος μας που προκαλεί η οικονομική κρίση, η διάλυση του Πάμε Στοίχημα και η ληστρική φορολογία.

πίσης θα υποχρεώσουμε την ΟΠΑΠ να ασφαλίσει τις εισπράξεις της στα πρακτορεία μας, γιατί οι πράκτορες μετρούν θύματα και τα στελέχη της εταιρίας bonus εκατομμυρίων.

Από το Δημόσιο: Να μην προχωρήσει στην κατάργηση του Μοναδικού Συντελεστή Καθαρού Κέρδους (που είναι ήδη ο μεγαλύτερος στην αγορά, 40% επί των βεβαιωμένων από το ίδιο το Δημόσιο πωλήσεων) και στην επιβολή Βιβλίων Εσόδων-Εξόδων, πριν καταφέρει να εφαρμόσει τεχνοκρατικά αξιόπιστη διαδικασία καταγραφής των ζημιών μας, στις οποίες διαπιστωμένα δεν μπορούν να εκδοθούν παραστατικά.

Από τα συναρμόδια Υπουργεία, χωρίς καμιά χρονοτριβή να κατοχυρώσουν το νομοθετικό καθεστώς οργάνωσης και λειτουργίας των Τυχερών Παιχνιδιών στην Ελλάδα, καταστέλλοντας κάθε παράνομη δραστηριότητα, ακόμη και την απλή διαφήμιση τους.

Να εφαρμοστεί η σύμβαση της ΟΠΑΠ με το Ελληνικό Δημόσιο, σύμφωνα με την οποία η ΟΠΑΠ έχει το δικαίωμα πρώτης και αποκλειστικής επιλογής για κάθε νέο παιχνίδι. Άρα και για τα ηλεκτρονικά παιχνίδια «περιορισμένου κέρδους» ή όπως αλλιώς ονομάσουν τα φρουτάκια της ντροπής.

Σπάμε τη σύμβαση μας με την ΟΠΑΠ, αν προχωρήσει στη διοργάνωση των παιχνιδιών της μέσω διαδικτύου, και θα κατεβούμε αντίπαλοι της στον διαγωνισμό για ίντερνετ και φρουτάκια, με δική μας προσφορά. Η ΟΠΑΠ όμως θα αποκλειστεί από τον Διαγωνισμό για τα φρουτάκια και το Ξυστό, αν δεν μπορεί να καταθέσει κατάλογο με τα σημεία λιανικής που διαθέτει.

Τα πρακτορεία ανήκουν σε μας και όχι στην ΟΠΑΠ.

Εμείς λειτουργούμε και χωρίς την ΟΠΑΠ.

Η ΟΠΑΠ διαλύεται χωρίς εμάς.

24ωρη Απεργία στον Τελικό του Τσάμπιονς Λίνγκ

48ωρες σε όλο το Μουντιάλ του Ιουνίου – Ιουλίου

Καμιά διαπραγμάτευση δεν μπαίνει πλέον στο τραπέζι.

Την ευκαιρία της συναίνεσης την έχασαν.

Τα θέλουμε όλα και τα θέλουμε τώρα.

Για το Δ.Σ. της Π.Ο.Ε.Π.Π.Π.

Ο Γεν. Γραμματέας Ο Πρόεδρος

Δημήτριος Πίγκος Κυριάκος Τοπτσίδης

Για τη νεκροφιλία των ημερών

T.I.N.A. — Thu, 06 May 2010 09:58:46 +0000

[See post to watch Flash video]

Με αφορμή τις σκέψεις και τους προβληματισμούς του φίλου Γ. που ζει στην Ισπανία, μια απάντηση για τους θλιβερούς θανάτους του χθες.

Καλημέρα Γ.,
αν θέλεις μπορείς να με κατατάξεις στους συνένοχους αυτού του φρικτού εγκλήματος, αλλά θα σου πω δυο-τρεις σκέψεις μου κι εγώ.

Λοιπόν, εγώ αναρωτιέμαι τι σόι άνθρωπος είναι αυτός ο διευθυντής που υποχρεώνοντας τους συμβασιούχους του να μην απεργήσουν με την απειλή απόλυσης (γιατί έτσι λέει η σύμβασή τους), αναλαμβάνει το ρίσκο να σκοτωθούν μέσα στη φωτιά της μάχης χωρίς να το θέλουν οι ίδιοι.

Αναρωτιέμαι γιατί άραγε προβληματίζουν όλο τον κόσμο (ή τουλάχιστον τον κόσμο που αντανακλάτε από τα ΜΜΕ) οι τρεις νεκροί τραπεζοϋπάλληλοι του χθες, και όχι οι 2 νεκροί σε εργατικά ατυχήματα του προχθές και οι άλλοι τόσοι κάθε μέρα που περνάει ή ακόμη και ο θεαματικά εκμεταλλεύσιμος παλουκωμένος εργάτης από την Αλβανία (για όσους τους ενδιαφέρει η καταγωγή) στη Κρήτη.

Τέλος, αναρωτιέμαι πως είναι δυνατόν σήμερα, στην κατάσταση που βρίσκεται ολόκληρη η κοινωνία, να λέμε πως έχουμε κολλήσει στην ηδονή του πολέμου και θα έπρεπε να βρούμε κάτι πιο δημιουργικό.

Φίλε μου, είτε το θέλουμε είτε όχι, δεν μένουν και πολλά πράγματα πέρα από την καταστροφή. Δεν νομίζω ότι ήταν “δικός μας” όλος αυτός ο κόσμος που την έπεφτε χθες στον “αντίπαλο στρατό”, όσο κι αν εγώ τους αισθάνομαι “δικούς μου” ανθρώπους, πολύ περισσότερο από όσους “δικούς μας” ζουν τις δημιουργικές τους αντιστάσεις. Όπως έλεγαν παλιά, η γη θα γίνει κόκκινη είτε από ζωή είτε από θάνατο. Αν μπορούμε να δούμε τι συμβαίνει αυτή τη στιγμή στη χώρα αλλά και στον κόσμο και όχι να συζητάμε ιστορικά για αυτό μετά από 2-3 χρόνια, απλά βάφουν τη γη με το δικό μας αίμα, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Αν αλλάξει αυτό το πράγμα αυτό δεν θα γίνει σίγουρα αναίμακτα.

Εγώ λοιπόν προσμετράω και τους τρεις που κάηκαν μέσα στην ατέλειωτη στρατιά των δολοφονημένων και σακατεμένων στα κάτεργα εργατών. Και ξέρω πως η αιτία για το θάνατό τους έχει όνομα που λέγεται καπιταλισμός παρόλο που η αφορμή έχει όνομα που λέγεται κοινωνική οργή.

Και για να κλείσω θα πω ότι πέρα από τη θλίψη και την οργή για τον θάνατό τους, νιώθω και στεναχώρια γιατί οι δομές μας δεν είναι τέτοιες ώστε να μπορούν να προχωρήσουν σε μια επιχείρηση διάσωσης όταν προκύπτει ανάλογο ζήτημα. Αλλά αντίστοιχα νιώθω θλίψη και οργή γιατί αυτή τη στιγμή βρήκαν το βούτυρο για το ψωμί τους κράτος, κεφάλαιο και ΜΜΕ. Κι εύχομαι να έχουν δίκιο οι παλιές μαρξικές αναλύσεις που βλέπαν την ιστορία σαν τη διαρκή πάλη των τάξεων και όχι σαν έργο 2-3 ιδιαίτερων ανθρώπων. Γιατί αν έχουν δίκιο και δεν έχουμε αλλοτριωθεί τόσο από τις ζωές μας, αυτός ο πόλεμος στον οποίο βρίσκεται σήμερα η κοινωνία δεν θα σταματήσει και δεν θα εκτονωθεί από τα τρία θύματα, αλλά θα συνεχίσει εις τον αιώνα.

Αυτά, εύχομαι να μπορούσες να πάρεις μια πραγματική εικόνα για το τι συμβαίνει αυτή την περίοδο στην αθλιότητα που ζούμε κι ελπίζω να έχεις τα μάτια σου ανοιχτά για να δεις τις εκρήξεις που έρχονται και στη γειτονιά σου.

group thinking

T.I.N.A. — Mon, 06 Apr 2009 17:12:51 +0000

…Ούτε συζήτηση ότι οι δημιουργικές ομάδες, που συνδυάζουν γνώση, φαντασία, εξειδίκευση, κάνουν τη διαφορά στην πολιτική. Αυτό, όμως, ισχύει μόνο όταν η ομάδα είναι πιο έξυπνη από τα άτομα που την απαρτίζουν. Όμως η λεγόμενη “ομαδική σκέψη” (group thinking) είναι μια παθολογία της πολιτικής σκέψης. Το έχω ζήσει επί χρόνια στις ομάδες και τις συνελεύσεις. Μαζεύεις δέκα, είκοσι, πενήντα έξυπνους ανθρώπους κι όμως το αποτέλεσμα της “ομαδικής σκέψης” είναι μια συλλογική βλακεία. Τί συμβαίνει; Συγκλίνουν αυθόρμητα, ειλικρινά, σε μια μέση γραμμή η οποία είναι πολύ πιο κάτω από την ευφυΐα και του λιγότερο έξυπνου της ομάδας. Προσέξτε, δεν μιλάμε για yesmen. Δεν αναφερόμαστε σε μια επιβαλλόμενη άνωθεν καταναγκαστική ομοφωνία ή σ’ αυτήν που προκύπτει όταν όλοι έχουν κουραστεί από τις διαφωνίες και τις συγκρούσεις. Ούτε σε μια συμφωνία στη βάση κάποιου υπολογισμού ή συναλλαγής. Είναι μια ψυχολογική κλίση στη μέση γραμμή. Είναι ένας ασύνειδος φόβος να μη βρεθεί κανείς μόνος, μακριά από τους πολλούς. Αν όμως κάποιος νιώθει σιγουριά και ηρεμεί με το ψευδο-consensus, αυτοκαταδικάζεται στη μετριότητα. Συχνά μόλις λήξει μια συνέλευση ομάδας με ψευδοσυναίνεση, ακολουθεί το ήρεμο σαμποτάζ της σχετικής απόφασης από τα ίδια τα μέλη της. Το βλέπουμε κάθε μέρα. Πιστεύω ότι αν κάποιος βλέπει εύκολη ομοφωνία σε μια συνέλευση πρέπει να τη διαλύει ως απροετοίμαστη και να τη συγκαλεί όταν η εισήγηση έχει δυο τρεις εναλλακτικές λύσεις. Αν έχει παραπάνω από τρεις, σημαίνει επίσης ότι είναι απροετοίμαστη.

Μίμης

Το παραπάνω απόσπασμα είναι από ένα βιβλίο το οποίο δεν σκοπεύω να αναφέρω. Γιατί μάλλον δεν θα κάνει κανέναν να ασχοληθεί με το τι λέει. Οι πράσινες λέξεις έχουν ελαφρός αλλάξει για να είναι πιο ευχάριστες στ’ αυτιά μας, μιάς και τις έχουμε συνηθίσει πολύ περισσότερο από αυτές του πρωτότυπου. Η κόκκινη λέξη, δεν άλλαξε, αν και μάλλον είναι πολύ σπάνια λέξη στις διαδικασίες μας. Αλλά είναι, για μένα, ζητούμενο.

Στο μυαλό σου διαμορφώνονται;

T.I.N.A. — Sun, 22 Mar 2009 13:49:39 +0000

Ακόμη δεν μπορώ να καταλάβω πώς μπορούν να νομίζουν ότι είναι ελεύθεροι όταν αρνούνται να δουν τους ανθρώπους ανοιχτά, όταν φοβούνται να αντικρίσουν τη φρίκη τους κι αντιδρούν αυτοασφυξιακά απέναντί τους. Μακάρι να ήταν όλα στο μυαλό…

Ο Δούλος που δραπέτευσε
έλεγε προσευχές στους φιλήσυχους πολίτες
γονατίζοντας σε λιγδωμένα προσκέφαλα.
Εγώ δεν ήλπιζα πως μπορεί να σωθεί.
Οι χωροφύλακες έχουν γερή όραση -
δε διαλύονται με αυταπάτες και ψυχοσάββατα.
Τώρα αυτός που επέμενε να ρωτάει
φαίνεται θαταν αποφασισμένος για θάνατο
ή θαταν κατάσκοπος που δε φοβάται.

Εγώ πάντως
εξακολουθώ να βλέπω τον επερχόμενο
μεσαίωνα
με φάλαγγες πιστών
με αργυρά δισκοπότηρα αφρίζοντα αίμα
με σημαιοστολισμούς και παρελάσεις
με ραβδούχους καλοθρεμμένους καλόγερους
εικόνες απο παλιές εκστρατείες
και τυφεκισμούς
ήρωες με αυστηρά βλέμματα
Άμες δε γ’ εσόμεθα
πληρωμένη εκπαίδευση
θεός αγέρας τα στοιχεία της φύσεως
κλειδωμένα στην εποχή σε χάλκινα θησαυροφυλάκια.

Αν άξαφνα σας γεννηθεί το ερώτημα
πως τα κατάφερε αυτός ο θνητός
μέσα σ’ αυτό το βαρύγδουπο διαπασών των ύμνων
να δραπετεύσει με αληθινό λαμπερόν ήλιο
με αληθινές εξαρτήσεις του βίου -
αν δε μπορείτε να καταλάβετε
τι τον οδήγησε σ’ αυτό το τελευταίο διάβημα
που βρήκε την έξοδο αφού γύρω ήταν μπετόν
αφού γύρω τραγουδούσε η φοιτήτρια
ένα τραγούδι ιστορικό παλιών ηρώων
τότε
δε θα’ χετε δεί κάτι κρυφές μικρές πόρτες
όμως ολοφάνερες στα μάτια των ειδικών
δεν θαχετε δεί το ραγισμένο τοίχο
όπου βλασταίνουν κάτι φυτά
πάνω σ’ ασβέστη κίτρινο απ’ την πολυκαιρία.

Το ζήτημα πια έχει τεθεί :

Η θα εξακολουθούμε να γονατίζουμε
όπως αυτός ο δραπέτης
ή θα σηκώσουμε άλλον πύργο ατίθασο
απέναντί τους.

Μιχάλης Κατσαρός

Υγεία και Βολονταρισμός!

T.I.N.A. — Wed, 12 Nov 2008 11:34:59 +0000

Πριν από πέντε χρόνια σε ένα πόνημα αναφερόταν:

“Ο εμφανιζόμενος πόνος που ενημερώνει τον οργανισμό για μια τέτοια επιβολή, επιβεβαιώνει την πρωτοεπίτευξη της υλοποιητικής ιδεολογικοποίησης των ενστίκτων και αποτελεί τον κύριο τρόπο προώθησης των διαδικασιών για το ξεπέρασμα της επιβίωσης. Η επιμονή σε μια μορφή επιβίωσης όπου επικρατεί ο καταναγκασμός, γίνεται πια ανεπιθύμητη και ο οργανισμός που έχει κατορθώσει να πρωτοεδραιώσει με την πολυπλοκότητά του την υλοποιητική ιδεολογικοποίηση των ενστίκτων επιδιώκει ως όλον να ξεπεράσει αυτή την επιμονή, κατάλοιπο του πρώτερα εθελοδουλικού τρόπου λειτουργίας του.”
Σ.Τ. Υλοποιητική Ιδεολογικοποίηση των Ενστίκτων

Αν ξεφύγουμε απο τις άσκοπα δημιουργημένες λέξεις που κυριαρχούν στο εν λόγω κείμενο, αυτό που λέγεται είναι κάτι πολύ απλό. Το ίδιο το σώμα μας είναι η κινητήρια αρχή αλλαγών στις ετεροκαθοριζόμενες ζωές μας. Ξέρω πως μέσα από τέτοιες απλοϊκές κουβεντούλες κρύβω έννοιες που ο μεταμοντέρνος μεσαίωνας στον οποίο επιβιώνουμε δεν θα έκανε ευχάριστα αποδεκτές. Κι επειδή δεν θέλω να τις κρύβω, τις αναδιατυπώνω. Το ίδιο μας το σώμα, ως μια βιολογική οντότητα, ως ένα εντελώς ετεροκαθοριζόμενο από τις κοινωνικοπεριβαλλοντικές συνθήκες οικοσύστημα, είναι αρκετή αιτία για να οδηγήσει τις ζωές μας σε αλλαγές και ανατροπές.

“Από την άλλη όμως δεν μπορώ να μην εκφράσω τη διαφωνία μου σχετικά με το μέσο της απεργίας πείνας που επιλέχθηκε και θεωρώ χρήσιμο να εκφράσω αυτή την διαφωνία δημόσια και ανοιχτά. Με κανένα τρόπο δε θεωρώ αναγκαίο το να εξοντώσουμε από μόνοι μας τους εαυτούς μας και να προχωρήσουμε σε κινήσεις που σπαταλούν τις δυνάμεις μας, την ίδια ώρα που υπάρχουν πολλοί τρόποι αντίστασης κι αγώνα(τόσο από τους φυλακισμένους όσο κι από τους εκτός των τειχών αλληλέγγυους). Η υγεία μας, το σώμα μας και το μυαλό μας πρέπει να διατηρηθούν υγιέστατα και δυνατά για ΟΛΟΚΛΗΡΗ τη ζωή μας και όχι να φθαρούν εθελοντικά. Η σύγκρουσή μας με την κοινωνία που γεννά την αθλιότητα των φυλακών πρέπει να συνεχιστεί μέχρι να γίνουμε τροφή για τα σκουλήκια και γι΄ αυτό τον σκοπό η πλήρης σωματική και πνευματική μας υγεία πρέπει να διαφυλαχθεί ως κόρη οφθαλμού. Ίσως μια απεργία πείνας να έχει βραχυπρόθεσμα θετικά αποτελέσματα (συσπείρωση, ευαισθητοποίηση), αλλά μεσο-μακροπρόθεσμα λειτουργεί μόνο σαν φθοροποιός δύναμη. Με λίγα λόγια είναι ένα βήμα μπρος και δυο βήματα πίσω…”
Π. Γεωργιάδης, Σχετικά με τις κινητοποιήσεις στις φυλακές και το ζήτημα της απεργίας πείνας

Είμαστε ολοκληρωτικά δωσμένοι στον βολονταρισμό (βουλισιαρχία) μας, είτε μέσα από ενεργητικές είτε μέσα από εθελοδουλικές κινήσεις. Τόσο ως κοινωνία όσο και ως άτομα, η επιδίωξή μας είναι να ΜΗΝ αφεθούμε στις συνθήκες ΑΛΛΑ να τις επιρρεάσουμε και να τις αλλάξουμε. Αυτή είναι η δηλωμένη επιδίωξη του ενεργού βολονταρισμού, της βουλισιαρχίας απέναντι σε κοινωνικά καθορισμένες συνθήκες. Υποστηρίζω όμως, ότι και η εθελοδουλεία δεν είναι παρά μια μορφή βολονταρισμού, βουλισισαρχίας απέναντι σε φυσικοβιολογικά καθορισμένες συνθήκες. Καθότι είναι ξεκάθαρα βουλισιαρχική ενέργεια η απόρριψη του σώματος και όσον αυτό μας λέει, προς όφελος της υποταγής μας σε συνθήκες που το πολεμούν και δεν το ικανοποιούν.

“Θέλω να πω δυο λόγια στους περιφρονητές του σώματος. Κατά τη γνώμη μου, αυτό που πρέπει να κάνουν δεν είναι να αλλάξουν τον τρόπο που μαθαίνουν και τον τρόπο που διδάσκουν, αλλά να πουν αντίο στο σώμα τους – κι έτσι να γίνουν βουβοί.
“Είμαι σώμα και ψυχή”, αυτό λέει το παιδί. Και γιατί να μη μιλούμε σαν τα παιδιά;
Αλλά εκείνος που έχει ξυπνήσει, εκείνος που ξέρει, λέει: “είμαι σώμα πέρα για πέρα, και τίποτε άλλο. Και η ψυχή δεν είναι παρά μια λέξη για κάτι που ανήκει στο σώμα”.
Το σώμα είναι ένα μεγάλο λογικό, μια πολλότητα που έχει ένα νόημα, ένας πόλεμος και μια ειρήνη, ένα κοπάδι και ένας βοσκός.
Το μικρό σου λογικό, αδελφέ μου, το οποίο ονομάζεις “πνεύμα”, είναι κι αυτό ένα μικρό εργαλείο και παιχνίδι του μεγάλου λογικού σου.
“Εγώ” λες και είσαι περήφανος για τη λέξη αυτή. Αλλά το μεγαλύτερο, το οποίο δεν θέλεις να πιστέψεις, είναι το σώμα σου και το μεγάλο λογικό του: αυτό δεν λέει εγώ, αλλά το κάνει.”
Φ.Νίτσε, Για τους περιφρονητές του σώματος, Έτσι μίλησε ο Ζαρατούστρα

Όσο και αν συνειδητά επιλέγουμε να είμαστε στη μία ή στην άλλη πλευρά της βουλισιαρχίας, οι απρόσωπες κοινωνικοπεριβαλλοντικές συνθήκες μπορούν πάντα να μας οδηγούν στην εθελοδουλεία. Κι εκεί έρχεται το σώμα και η υγεία του, ως έσχατο μέσο αναδιάταξης του πλέγματος της ισορροπίας. Αλλά συχνά εμείς είμαστε τόσο τυφλοί απέναντί του που τα μάτια μας δεν ανοίγουν παρά μόνο τη στιγμή του θανάτου.

Ν. Μάχνο: Για την επαναστατική πειθαρχία

T.I.N.A. — Mon, 10 Nov 2008 13:59:32 +0000

Μερικοί σύντροφοι μού έχουν θέσει το ακόλουθο ερώτημα: Πώς καταλαβαίνεις την επαναστατική πειθαρχία;

Παίρνω την επαναστατική πειθαρχία για να της δώσω τη σημασία της αυτοπειθαρχίας του μεμονωμένου ατόμου στα πλαίσια μιας αυστηρά καθορισμένης συλλογικής δραστηριότητας εξίσου κατανεμημένης σε όλους, καθώς και τη σημασία της υπεύθυνης πολιτικής γραμμής των μελών εκείνης της συλλογικότητας που οδηγεί στην ακριβή συμφωνία μεταξύ της πράξης και της θεωρίας τους.

Χωρίς πειθαρχία στην οργάνωση – την εμπροσθοφυλακή της επανάστασης – δεν μπορεί κάποιος να σκεφτεί για την ανάληψη οποιασδήποτε σοβαρής δραστηριότητας για την υπόθεση της Επανάστασης. Χωρίς πειθαρχία, η επαναστατική εμπροσθοφυλακή δεν μπορεί να είναι επαναστατική εμπροσθοφυλακή, εφόσον – εάν βρισκόταν σε μια κατάσταση αταξίας και αποδιοργάνωσης – θα ήταν ανίκανη να αναλύσει και να παρέχει την καθοδήγηση όσον αφορά τα σημαντικά θέματα του παρόντος, κάτι που ως εμπροσθοφυλακή θα απαιτούσαν οι μάζες από αυτήν. Βασίζω αυτές μου τις θέσεις στην παρατήρηση και την εμπειρία των ακόλουθων προϋποθέσεων:

Η Ρωσική επανάσταση ανέχτηκε στο εσωτερικό της ένα πρόταγμα που ήταν ουσιαστικά αναρχικό από πολλές απόψεις. Αν οι αναρχικοί είχαν οργανωθεί πολύ καλά και αν με τις ενέργειές τους είχαν τηρήσει αυστηρά μια καθορισμένη και σαφή πειθαρχία, δεν θα είχαν υποστεί ποτέ την συντριπτική ήττα που υπέστησαν.

Αλλά επειδή οι αναρχικοί «όλων των πεποιθήσεων και τάσεων» δεν αντιπροσώπευαν (ούτε καν στις συγκεκριμένες ομάδες τους) μια ομοιογενή συλλογικότητα με μια πειθαρχημένη γραμμή δράσης, ήταν ανίκανοι να αντισταθούν στην πολιτική και στρατηγική διερεύνηση που τους επέβαλαν οι επαναστατικές περιστάσεις. Η αποδιοργάνωσή τους τούς καθήλωσε σε μια πολιτική ανικανότητα, με αποτέλεσμα τη γέννηση δύο κατηγοριών αναρχικού.

Η μια κατηγορία αποτελέστηκε από εκείνους που επιδόθηκαν στη συστηματική κατάληψη σπιτιών αστών, όπου αναδιοργάνωσαν αυτά τα σπίτια και έζησαν με ανέσεις. Αυτοί είναι εκείνοι που τους έχω ονομάσει «αναρχικοί τουρίστες», οι οποίοι αφού περιπλανήθηκαν από πόλη σε πόλη, με την ελπίδα να βρουν κάποιο μέρος να ζήσουν εκεί για ένα χρονικό διάστημα, ξόδευαν τον ελεύθερο χρόνο τους χαζεύοντας τριγύρω όσο το δυνατόν περισσότερο για να ζουν σε άνεση και ευκολία.

Η άλλη κατηγορία αποτελέστηκε από εκείνους που έκοψαν όλες τις πραγματικές συνδέσεις με τον αναρχισμό (αν και μερικοί απ’ αυτούς περνιούνται τώρα στο εσωτερικό της ΕΣΣΔ ως οι μόνοι αντιπρόσωποι του ρωσικού αναρχισμού) και οι οποίοι εφόρμησαν για να καθίσουν στις θέσεις που τους προσφέρθηκαν από τους μπολσεβίκους, ακόμα και όταν η εξουσία εκτελούσε αναρχικούς που παρέμειναν πιστοί στα επαναστατικά τους πιστεύω καταγγέλλοντας την προδοσία των μπολσεβίκων.

Λαμβάνοντας υπόψη αυτά τα αξιοθρήνητα γεγονότα, γίνεται εύκολα κατανοητό το γιατί δεν μπορώ να παραμείνω αδιάφορος στην αδιαφορία και την αμέλεια που επικρατούν αυτή την περίοδο στους αναρχικούς κύκλους. Τους αποτρέπει (η κατάσταση αυτή) από τη δημιουργία μιας συλλογικότητας, γιατί είναι αντιμέτωποι με όλους αυτούς τους ανθρώπους που αρπάζονται από τον αναρχισμό ή που η υπόθεση του αναρχισμού είναι εδώ και πολύ καιρό νεκρή μέσα τους ή που χαρακτηρίζονται ακριβώς από μια πολυλογία για τον αναρχισμό και των οποίων την ενότητα και τις ενέργειές τους ενάντια στον εχθρό (αλλά που, όταν ερχόμαστε στη δράση, τορπιλίζουν αυτήν την ενότητα), θα την έβλεπαν με ένα διαφορετικό φως και θα εξοβελίζονταν στη θέση όπου ανήκουν.

Γι’ αυτό μιλώ για μια οργάνωση αναρχικών που να στηρίζεται πάνω στην αρχή της συντροφικής πειθαρχίας. Μια τέτοια οργάνωση θα οδηγούσε στον απαραίτητο εκείνο συντονισμό όλων των ζωντανών δυνάμεων του αναρχισμού στη χώρα και θα βοηθούσε τους αναρχικούς να καταλάβουν τη θέση που τους ανήκει στον σπουδαίο αγώνα της εργασίας ενάντια στο κεφάλαιο. Μόνο κατ’ αυτό τον τρόπο μπορεί η ιδέα του αναρχισμού να κερδίσει μαζική υπόσταση και να μην παραμένει αποδυναμωμένη. Οι μόνοι που θα μπορούσαν να εμποδίσουν μια τέτοια οργανωτική συγκρότηση είναι οι ανεύθυνοι και οι κουφιοκέφαλοι φλύαροι οι οποίοι μέχρι τώρα έχουν σχεδόν κυριαρχήσει στο κίνημά μας εξαιτίας των δικών μας λαθών.

Η υπευθυνότητα και η πειθαρχία δεν πρέπει να φοβίζουν τον επαναστάτη. Είναι οι ταξιδευτές σύντροφοι της πρακτικής του κοινωνικού αναρχισμού.

Nestor Makhno Archive

περί αντίληψης και ουσίας

T.I.N.A. — Mon, 13 Oct 2008 22:19:56 +0000

Χρειάζονται πολλά,τον κόσμο για να αλλάξεις:
Οργή κι επιμονή.Γνώση κι αγανάκτηση.
Γρήγορη απόφαση,στόχαση βαθιά
Ψυχρή υπομονή,κι ατελείωτη καρτερία.
Κατανόηση της λεπτομέρειας και κατανόηση
του συνόλου.
Μονάχα η πραγματικότητα μπορεί να μας
μάθει πως την πραγματικότητα ν’αλλάξουμε

Μπ. Μπρέχτ

Σήμερα έμαθα πως σ’ έναν χώρο που οι περισσότεροι υποστηριχτές του δουλεύουν, είσαι λίγο out αν κάνεις προβολή για τους εργατικούς αγώνες.

Σήμερα έμαθα πως δεν πα να καίγεται το σύμπαν δίπλα σου, εσύ καλύτερα θα κάνεις να προσπαθήσεις να διατηρήσεις ανέγγιχτο τον μικρόκοσμό σου.

Σήμερα έμαθα πως δεν έχει τόσο σημασία το τί λέει ένα βιβλίο, αλλά το αν αυτός που το βγάζει είναι “σύντροφος” – αντιεμπορευματικός, βεβαίως βεβαίως – ή επιχείρηση.

Σήμερα έμαθα πως δεν πειράζει αν εσύ ξεπουλιέσαι καθημερινά για να επιβιώσεις, μπορείς πάντα να δουλέψεις λίγο παραπάνω για να μείνεις “καθαρός” και ανέγγιχτος από το κέρδος.

Σήμερα έμαθα πως αυτός ο κακός, ο καπιταλισμός, δεν είναι και τόσο τρομερός βρε αδελφέ… Λίγο περισσότερο αν προσπαθήσεις μπορείς να καταφέρεις πολλά πράγματα. Είναι λίγο αυστηρός, πράγματι, αλλά αν κάτσεις λιγάκι παράμερα και προσπαθήσεις ν’ αλλάξεις δυο τρία πράγματα σε σένα, δεν θα σε φάει κιόλας.

Αδιαφορείς, γιατί δεν καταλαβαίνεις,
ρίξε όμως μια ματιά σ` εκείνο το υπόγειο,
ο τοίχος γράφει:
ΚΟΥΡΑΣΤΗΚΑ , ΒΑΡΕΘΗΚΑ , ΑΗΔΙΑΣΑ…

Κι αυτοί για την Τίνα παλεύουν. Αλλά από την ανάποδη…

Έστω. Τουλάχιστον μου έγινε ακόμη πιο ξεκάθαρο, πόσο η ουσία της αντίληψης του περιθωρίου είναι ξένη από την πραγματικότητα. Κι όπως ειπώθηκε κι από το περιθώριο, αυτό το δείχνει και η πρόσφατη ιστορία μας…

Ευτυχώς η ιστορία αλλάζει. Και κάποιοι θέλουν ν’ αλλάξουν και την πραγματικότητα. Κι ας έτυχε να βρίσκονται στο περιθώριο που έχουν απέναντί τους.