… λέει το χνούδι & συνεχίζει:
Αυτά τα λίγα που είμαι – και τα ξέρω – θέλω να σου τα δίνω.
Λοιπόν, ναι, δεν είμαι και πολλά πράγματα. Ιδιαίτερα τελευταία, με τους πάντες υπό το μηδέν, ίσως μόνο η απεγνωσμένη προσπάθεια να γαντζωθείς από κάπου είναι αυτή που σε κάνει κάτι. Πάνε οι μέρες που ήμασταν έτοιμοι για όλα; Επιστροφή στο μηδέν, λοιπόν, και πάλι;
υγ: δεν άρχισα να ψάχνω video. Απλά τα υπόγεια φιλαράκια, ότι έχουν το μοιράζονται αφιδώς κι εγώ ούτε που τους ευχαρίστησα γι’ αυτό…
Αναρχίζω παρεπιπτώντος,
αδιάφορα εκτεθιμένοις στον καρνάβαλο
του αγωνιστικού γίγνεσθαι.
Στηριγμένος κατά βάση σε αυτοτρομοκρατικές
διακυρήξεις αμετοχής
Δεν προσκυνώ άτσαλα ανατυπωμένες ορμές
Δεν συνουσιάζομαι πάνω σε ματωμένες σημαίες
Η πολιτική μου στοχεύει μόνο στην απαγχόνηση
του καπιταλιστή εαυτού μου.
Κ.Χ.
Τις τελευταίες μέρες ξαναθυμήθηκα τους Γκούλαγκ. Με το δημοσιευμένο σε προηγούμενο post κομμάτι τους “Τα παιδιά μόνο…” από τον δίσκο “Πάτα Γερά” να συμπυκνώνει για μένα ότι υπάρχει στο punk που αξίζει να ζήσει. Γιατί ως γνωστών το punk είναι νεκρό. Το rip που δίνω εδώ είναι ψηφιοποιημένο από βινύλιο με σκρατς και σκρουτς.