Ο συντάκτης της “Garnrolle” (“Κλωστοκούβαρο”), που έθεσε το ερώτημα: “Για τί ζούμε;”, φαίνεται πως έχει όρεξη να μπει στη λόχμη της φιλοσοφίας. Ίσως, όμως, να τον έπιασε μεγάλη πρεμούρα μπροστά στη ματαιότητα της ανθρώπινης ζωής. Στην πρώτη περίπτωση, όλα είναι εντάξει. Αν όμως πρόκειται για τη δεύτερη, τότε δεν πάμε καλά. Για τον εξής λόγο: “Ζούμε για να ζούμε”, είναι η μόνη απάντηση στην ερώτηση που έχει τεθεί, όσο παράξενο κι όσο μονόπλευρο κι αν μπορεί να φανεί. Ολόκληρος ο σκοπός της ζωής, όλο το νόημα της ζωής βρίσκεται, για τον άνθρωπο, στην ίδια τη διαδικασία της ζωής. Για να συλλάβει κανείς το σκοπό και το νόημα της ζωής, πρέπει, πρώτ’ απ’ όλα, ν’ αγαπά τη ζωή, να βυθίζεται, όπως λένε, ολότελα στο στρόβιλο της ζωής. Μόνο τότε θα συλλάβει το νόημα της ζωής, θα καταλάβει για τί ζει. Η ζωή είναι κάτι που, αντίθετα με όλα όσα έχει δημιουργήσει ο άνθρωπος, δεν χρειάζεται θεωρία. Όποιος μπορεί να συλλάβει τη πρακτική της λειτουργίας της ζωής, αυτός μπορεί να καταλάβει και τη θεωρία της ζωής.
Από το ημερολόγιο του μαθητή Κόστια Ριάμπτσεφ
Και πάλι ανύμπορος να καταλάβω το γίγνεσθαι των ανθρώπων.
Να μωρέ, είναι και πάλι το ότι όλο το παράλογο το έχω διαβάσει.
Ν’ αρχίσω πάλι να αραδιάζω κουβέντες του Ράιχ;