Προπατορικό, τέλος!

Συγγραφέας: T.I.N.A.  |  Κατηγορία: Aurora  |  Σχόλια (0)  |  Σχολίασε
Ο επερχόμενος ποιητής θα υπερπηδήσει την καταθλιπτική ιδέα
του ανεπανόρθωτου διαχωρισμού της πράξης και του ονείρου.
Θα δοκιμάσει το θεσπέσιο καρπό του δέντρου με τις περιπλεγμένες ρίζες
και θα ξέρει να πείθει εκείνους που τον γεύονται ότι δεν είναι διόλου πικρός.
Α. Μπρετόν

Το επόμενο πρωί συνέχισαν να περπατούν, προς το βορρά και τη δύση. Αυτή ήταν απόφαση του Άρεν, όχι του Γκεντ, που είπε, “Διάλεξε εσύ το δρόμο μας, αγόρι. Όλοι οι δρόμοι φαίνονται ίδιοι σ’ εμένα”. Δεν βιάζονταν, γιατί δεν είχαν σκοπό, περιμένοντας κάποιο σημάδι από τον Ορλ Εμπάρ. Ακολούθησαν τη χαμηλότερη, εξωτερική σειρά λόφων, έχοντας σχεδόν συνέχεια στο οπτικό τους πεδίο τον ωκεανό. Το γρασίδι ήταν στεγνό και κοντό, αεικίνητο από τον άνεμο. Οι λόφοι υψώνονταν χρυσαφένιοι και μοναχικοί δεξιά τους, και στ’ αριστερά τους βρίσκονταν οι αλμυροί βάλτοι και η δυτική θάλασσα. Μια φορά είδαν κύκνους να πετούν, μακριά στο νότο. Κανένα άλλο ζωντανό πλάσμα δεν είδαν όλη εκείνη τη μέρα. Ένα είδος κούρασης από το φόβο, απ’ την διαρκή αναμονή για το χειρότερο, μεγάλωνε στον Άρεν όλη την ημέρα. Μέσα του γεννήθηκε ανυπομονησία κι ένας ακαθόριστος θυμός. Είπε, μετά από ώρες ολόκληρες σιωπής, “Αυτή η γη είναι νεκρή σαν την ίδια τη γη του θανάτου!”

“Μην το λες αυτό”, είπε ο μάγιστρος αυστηρά. Συνέχισε να περπατά για λίγο κι ύστερα συνέχισε, με αλλαγμένη φωνή, “Κοίτα αυτή τη στεριά. Κοίτα γύρω σου. Αυτό είναι το βασίλειό σου, το βασίλειο της ζωής. Αυτή είναι η αθανασία σου. Κοίτα τους λόφους, τους θνητούς λόφους. Δεν αντέχουν αιώνια. Οι λόφοι με το ζωντανό γρασίδι πάνω τους, και τα ποτάμια με το τρεχούμενο νερό… Σ’ όλο τον κόσμο, σε όλους τους κόσμους, σε όλη την απεραντοσύνη του χρόνου, δεν υπάρχει ούτε ένα ίδιο μ’ αυτά τα ποτάμια, που πηγάζουν δροσερά μέσα από τη γη εκεί που δεν τα βλέπει μάτι ανθρώπου, και κυλούν μέσα στη λιακάδα και το σκοτάδι ως τη θάλασσα. Οι ρίζες της ύπαρξης είναι βαθιές, βαθύτερες απ’ τη ζωή, από τον θάνατο…”

Ούρσουλα Λε Γκεν
Η πιο μακρινή ακτή


Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Ο Γκρεμιστής

Συγγραφέας: T.I.N.A.  |  Κατηγορία: Σημειώματα του Μηδενός  |  Σχόλια (0)  |  Σχολίασε


Ἀκοῦστε. Ἐγὼ εἶμαι ὁ γκρεμιστής, γιατί εἶμ᾿ ἐγὼ κι ὁ κτίστης,

ὁ διαλεχτὸς τῆς ἄρνησης κι ὁ ἀκριβογιὸς τῆς πίστης.

Καὶ θέλει καὶ τὸ γκρέμισμα νοῦ καὶ καρδιὰ καὶ χέρι.

Στοῦ μίσους τὰ μεσάνυχτα τρέμει ἑνὸς πόθου ἀστέρι.

Κι ἂν εἶμαι τῆς νυχτιᾶς βλαστός, τοῦ χαλασμοῦ πατέρας,

πάντα κοιτάζω πρὸς τὸ φῶς τὸ ἀπόμακρο τῆς μέρας.

ἐγὼ ὁ σεισμὸς ὁ ἀλύπητος, ἐγὼ κι ὁ ἀνοιχτομάτης·

τοῦ μακρεμένου ἀγναντευτής, κι ὁ κλέφτης κι ὁ ἀπελάτης

καὶ μὲ τὸ καριοφίλι μου καὶ μὲ τ᾿ ἀπελατίκι

τὴν πολιτεία τὴν κάνω ἐρμιά, γῆ χέρσα τὸ χωράφι.

Κάλλιο φυτρῶστε, ἀγκριαγκαθιές, καὶ κάλλιο οὐρλιάστε, λύκοι,

κάλλιο φουσκῶστε, πόταμοι καὶ κάλλιο ἀνοῖχτε τάφοι,

καί, δυναμίτη, βρόντηξε καὶ σιγοστάλαξε αἷμα,

παρὰ σὲ πύργους ἄρχοντας καὶ σὲ ναοὺς τὸ Ψέμα.

Τῶν πρωτογέννητων καιρῶν ἡ πλάση μὲ τ᾿ ἀγρίμια

ξανάρχεται. Καλῶς νὰ ῾ρθῆ. Γκρεμίζω τὴν ἀσκήμια.

Εἶμ᾿ ἕνα ἀνήμπορο παιδὶ ποὺ σκλαβωμένο τό ῾χει

τὸ δείλιασμα κι ὅλο ρωτᾷ καὶ μήτε ναὶ μήτε ὄχι

δὲν τοῦ ἀποκρίνεται κανείς, καὶ πάει κι ὅλο προσμένει

τὸ λόγο ποὺ δὲν ἔρχεται, καὶ μία ντροπὴ τὸ δένει

Μὰ τὸ τσεκοῦρι μοναχὰ στὸ χέρι σὰν κρατήσω,

καὶ τὸ τσεκοῦρι μου ψυχὴ μ᾿ ἕνα θυμὸ περίσσο.

Τάχα ποιὸς μάγος, ποιὸ στοιχειὸ τοῦ δούλεψε τ᾿ ἀτσάλι

καὶ νιώθω φλόγα τὴν καρδιὰ καὶ βράχο τὸ κεφάλι,

καὶ θέλω νὰ τραβήξω ἐμπρὸς καὶ πλατωσιὲς ν᾿ ἀνοίξω,

καὶ μ᾿ ἕνα Ναὶ νὰ τιναχτῶ, μ᾿ ἕνα Ὄχι νὰ βροντήξω;

Καβάλα στὸ νοητάκι μου, δὲν τρέμω σας ὅποιοι εἶστε

γκρικάω, βγαίνει ἀπὸ μέσα του μιὰ προσταγή: Γκρεμίστε!

Κωστής Παλαμάς

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Τί συμβαίνει…

Συγγραφέας: T.I.N.A.  |  Κατηγορία: Μετεξεγερσιακά  |  Σχόλια (0)  |  Σχολίασε

Τί συμβαίνει εν τέλει με όσους δεν έχουν καμμία επιθυμία να εκφέρουν κρίση;

Γιατί οι άντρες και οι γυναίκες γίνονται επαναστάτες; Κατά πρώτον λόγο επειδή πιστεύουν, ως επί το πλείστον, πως αυτό που θέλουν υποκειμενικά από τη ζωή δεν μπορούν να το αποκτήσουν χωρίς θεμελιακή αλλαγή σε όλη την κοινωνία. Υπάρχει φυσικά το μόνιμο εκείνο υπόστρωμα ιδεαλισμού, ή ουτοπισμού αν προτιμάμε τον όρο, που είναι μέρος όλης της ανθρώπινης ζωής και ορισμένες φορές μπορεί να γίνει το κυρίαρχο για τα άτομα, όπως κατά την εφηβεία και το ρομαντικό έρωτα, και για τις κοινωνίες στις σποραδικές ιστορικές στιγμές που αντιστοιχούν στο να ερωτεύεσαι και στο να είσαι ερωτευμένος. Όλοι οι άνθρωποι, όσο κυνικοί κι αν είναι, μπορούν να συλλάβουν μια προσωπική ζωή ή μια κοινωνία που δεν θα ήταν ατελής. Όλοι θα συμφωνούσαν ότι αυτό θα ήταν θαυμάσιο. Οι περισσότεροι άνθρωποι κάποια στιγμή στη ζωή τους σκέφτονται πως μια τέτοια ζωή και μια τέτοια κοινωνία είναι εφικτές, και πολλοί θεωρούν ότι έχουμε χρέος να τις πραγματώσουμε. Κατά τις μεγάλες απελευθερώσεις κι επαναστάσεις, οι περισσότεροι άνθρωποι όντως θεωρούν, για λίγο ή προς στιγμήν μόνο, ότι έχει γίνει κατορθωτό το τέλειο, ότι τώρα χτίζεται η Νέα Ιερουσαλήμ, κι ο επίγειος παράδεισος έρχεται όπου να ‘ναι. Όμως οι περισσότεροι άνθρωποι κατά το μεγαλύτερο μέρος της ενήλικης ζωής τους, και οι περισσότερες κοινωνικές ομάδες κατά το μεγαλύτερο μέρος της ζωής τους, ζουν με προσδοκίες λιγότερο μεγαλόπνοες.

Όταν οι σχετικά μετρημένες προσδοκίες της καθημερινής ζωής φαίνεται ότι δεν μπορούν να επιτευχθούν χωρίς επαναστάσεις, τότε γίνονται τα άτομα επαναστάτες.

Αυτό που ωθεί τους ανθρώπους στη συνειδητή επαναστατική στάση δεν είναι η φιλοδοξία του σκοπού τους, αλλά η εμφανής αποτυχία όλων των εναλλακτικών τρόπων για την επίτευξή του, το ότι όλες οι πόρτες είναι κλειστές γι’ αυτούς. Αν έχουμε κλειδωθεί έξω από το σπίτι μας, κατά κανόνα υπάρχουν αρκετές δυνατότητες για να ξαναμπούμε μέσα, αν και μερικές προϋποθέτουν αισιοδοξία και υπομονή. Μόνο όταν καμιά τους δεν φαίνεται πραγματοποιήσιμη, είναι που σκεφτόμαστε να κοπανίσουμε την πόρτα. Ωστόσο, αξίζει να παρατηρήσουμε ότι είναι απίθανο να κοπανίσουμε την πόρτα, αν δεν νομίζουμε πως θα υποχωρήσει. Το να γίνει κανείς επαναστάτης συνεπάγεται κάμποση απελπισία, αλλά επίσης αρκετή ελπίδα.

Eric Hobsbawn


Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Στο μυαλό σου διαμορφώνονται;

Συγγραφέας: T.I.N.A.  |  Κατηγορία: Πόλεμος μωράκι μου  |  Σχόλια (0)  |  Σχολίασε

Ακόμη δεν μπορώ να καταλάβω πώς μπορούν να νομίζουν ότι είναι ελεύθεροι όταν αρνούνται να δουν τους ανθρώπους ανοιχτά, όταν φοβούνται να αντικρίσουν τη φρίκη τους κι αντιδρούν αυτοασφυξιακά απέναντί τους. Μακάρι να ήταν όλα στο μυαλό…

Ο Δούλος που δραπέτευσε
έλεγε προσευχές στους φιλήσυχους πολίτες
γονατίζοντας σε λιγδωμένα προσκέφαλα.
Εγώ δεν ήλπιζα πως μπορεί να σωθεί.
Οι χωροφύλακες έχουν γερή όραση -
δε διαλύονται με αυταπάτες και ψυχοσάββατα.
Τώρα αυτός που επέμενε να ρωτάει
φαίνεται θαταν αποφασισμένος για θάνατο
ή θαταν κατάσκοπος που δε φοβάται.

Εγώ πάντως
εξακολουθώ να βλέπω τον επερχόμενο
μεσαίωνα
με φάλαγγες πιστών
με αργυρά δισκοπότηρα αφρίζοντα αίμα
με σημαιοστολισμούς και παρελάσεις
με ραβδούχους καλοθρεμμένους καλόγερους
εικόνες απο παλιές εκστρατείες
και τυφεκισμούς
ήρωες με αυστηρά βλέμματα
Άμες δε γ’ εσόμεθα
πληρωμένη εκπαίδευση
θεός αγέρας τα στοιχεία της φύσεως
κλειδωμένα στην εποχή σε χάλκινα θησαυροφυλάκια.

Αν άξαφνα σας γεννηθεί το ερώτημα
πως τα κατάφερε αυτός ο θνητός
μέσα σ’ αυτό το βαρύγδουπο διαπασών των ύμνων
να δραπετεύσει με αληθινό λαμπερόν ήλιο
με αληθινές εξαρτήσεις του βίου -
αν δε μπορείτε να καταλάβετε
τι τον οδήγησε σ’ αυτό το τελευταίο διάβημα
που βρήκε την έξοδο αφού γύρω ήταν μπετόν
αφού γύρω τραγουδούσε η φοιτήτρια
ένα τραγούδι ιστορικό παλιών ηρώων
τότε
δε θα’ χετε δεί κάτι κρυφές μικρές πόρτες
όμως ολοφάνερες στα μάτια των ειδικών
δεν θαχετε δεί το ραγισμένο τοίχο
όπου βλασταίνουν κάτι φυτά
πάνω σ’ ασβέστη κίτρινο απ’ την πολυκαιρία.

Το ζήτημα πια έχει τεθεί :

Η θα εξακολουθούμε να γονατίζουμε
όπως αυτός ο δραπέτης
ή θα σηκώσουμε άλλον πύργο ατίθασο
απέναντί τους.

Μιχάλης Κατσαρός


Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Δεν είμαι και πολλά πράγματα…

Συγγραφέας: T.I.N.A.  |  Κατηγορία: Σημειώματα του Μηδενός  |  Σχόλια (1)  |  Σχολίασε

… λέει το χνούδι & συνεχίζει:

Αυτά τα λίγα που είμαι – και τα ξέρω – θέλω να σου τα δίνω.

Λοιπόν, ναι, δεν είμαι και πολλά πράγματα. Ιδιαίτερα τελευταία, με τους πάντες υπό το μηδέν, ίσως μόνο η απεγνωσμένη προσπάθεια να γαντζωθείς από κάπου είναι αυτή που σε κάνει κάτι. Πάνε οι μέρες που ήμασταν έτοιμοι για όλα; Επιστροφή στο μηδέν, λοιπόν, και πάλι;

υγ: δεν άρχισα να ψάχνω video. Απλά τα υπόγεια φιλαράκια, ότι έχουν το μοιράζονται αφιδώς κι εγώ ούτε που τους ευχαρίστησα γι’ αυτό…

Έρωτας κι Επανάσταση

Συγγραφέας: T.I.N.A.  |  Κατηγορία: Ανίερες Δημοσιεύσεις  |  Σχόλια (0)  |  Σχολίασε

Κάνουμε για την επανάσταση κάτι διαφορετικό

απ’ ότι όταν είμαστε ερωτευμένοι;

Συγκινησιακή Πανούκλα

Συγγραφέας: T.I.N.A.  |  Κατηγορία: Aurora  |  Σχόλια (0)  |  Σχολίασε


Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Ο όρος “συγκινησιακή πανούκλα” δεν είναι υποτιμητική φράση. Δεν υπονοεί καμιά συνειδητή μοχθηρία, ηθικό ή βιολογικό εκφυλισμό, ανηθικότητα κλπ. Ένας οργανισμός, που η φυσική του κινητικότητα παρεμποδίζεται συνεχώς από τη γέννησή του, αναπτύσσει τεχνητές μορφές κίνησης, κουτσαίνει ή περπατάει με δεκανίκια. Με τον ίδιο τρόπο, ένας άνθρωπος διασχίζει τη ζωή με τα δεκανίκια της συγκινησιακής πανούκλας, όταν οι εκφράσεις της φυσικής αυτορυθμιζόμενης ζωής έχουν κατασταλεί από τη γέννησή του. Ο άνθρωπος που έχει προσβληθεί από την συγκινησιακή πανούκλα χωλαίνει χαρακτηρολογικά. Η συγκινησιακή πανούκλα είναι μια χρόνια βιοπάθεια του οργανισμού. Εισέβαλε στην ανθρώπινη κοινωνία μαζί με την πρώτη μαζική καταπίεση της γενετήσιας σεξουαλικότητας. Έγινε μια ενδημική ασθένεια και έχει τυραννήσει τους ανθρώπους σ’ όλο τον κόσμο για χιλιάδες χρόνια. Δεν υπάρχει βάση για να υποθέσουμε ότι η συγκινησιακή πανούκλα μεταβιβάζεται κληρονομικά από μάνα σε παιδί. Σύμφωνα με τη γνώση μας, εμφυτεύεται στο κάθε παιδί από τις πρώτες μέρες της ζωής του. Είναι μια ενδημική ασθένεια, σαν τη σχιζοφρένεια ή τον καρκίνο, με μια αξιοσημείωτη διαφορά, δηλαδή, το ότι εκδηλώνεται ουσιαστικά στην κοινωνική ζωή. Η σχιζοφρένεια και ο καρκίνος είναι βιοπάθειες, που μπορούν να θεωρηθούν σαν αποτέλεσμα της καταστροφής που φέρνει η συγκινησιακή πανούκλα στην κοινωνία. Οι επιδράσεις της συγκινησιακής πανούκλας φαίνονται στον ανθρώπινο οργανισμό καθώς και στην κοινωνική ζωή. Κάθε τόσο η συγκινησιακή πανούκλα εξελίσσεται σε επιδημία, ακριβώς όπως και κάθε άλλη μεταδοτική ασθένεια, όπως η βουβωνική πανούκλα ή η χολέρα. Τα επιδημικά ξεσπάσματα της συγκινησιακής πανούκλας εκδηλώνονται με πλατιά διαδεδομένη και άγρια έξαρση του σαδισμού και της εγκληματικότητας, σε μικρή και μεγάλη κλίμακα. Μια τέτοια έξαρση ήταν η καθολική ιερά εξέταση του Μεσαίωνα. Ο διεθνής φασισμός του εικοστού αιώνα είναι μια άλλη.

Η φύση της συγκινησιακής πανούκλας έχει ανάγκη τη δύναμη της αστυνομίας και αυτός είναι ο τρόπος που διαδίδεται.

Κανείς δε θα θεωρήσει προσβολή το ότι πάσχει από μια καρδιοπάθεια ή ότι είναι νευρικός. Κανείς δε θα ‘πρεπε να θεωρήσει προβολή το ότι πάσχει από οξεία προσβολή συγκινησιακής πανούκλας.

Ένα ουσιαστικό και βασικό χαρακτηριστικό της αντίδρασης συγκινησιακής πανούκλας είναι ότι η πράξη και το κίνητρο της πράξης δεν συμπίπτουν ποτέ. Το πραγματικό κίνητρο είναι κρυμμένο και σαν αιτία της πράξης παρουσιάζεται ένα πλαστό κίνητρο.

Ο υγιής άνθρωπος δεν επιθυμεί να επιβάλλει τον τρόπο ζωής του σε κανέναν, αλλά θα θεραπεύσει και θα βοηθήσει τους άλλους όταν του ζητηθεί και όταν μπορεί. Σε καμιά περίπτωση ένα υγιές άτομο δε θα θέσει νόμο ότι καθένας “πρέπει να είναι υγιής”.

Το υγιές άτομο δεν έχει καμιά τάση για να επιβάλλει με τη βία τον τρόπο ζωής του στους άλλους, γιατί τα κίνητρα της συμπεριφοράς του συνδέονται συγκεκριμένα με τη δική του ζωή και όχι με οποιουδήποτε άλλου. Ο άνθρωπος που έχει προσβληθεί από συγκινησιακή πανούκλα, ξεχωρίζει από το υγιές άτομο από το γεγονός ότι προβάλλει τις απαιτήσεις του όχι μόνον στον εαυτό του αλλά, πάνω απ’ όλα, στο περιβάλλον του. Σε περιστάσεις που το υγιές άτομο κάνει προτάσεις και βοηθάει, που χρησιμοποιεί τις δικές του εμπειρίες σαν παράδειγμα για τους άλλους, αφήνοντάς τους ν’ αποφασίσουν αν θα τις ακολουθήσουν, το άτομο που έχει προσβληθεί από συγκινησιακή πανούκλα επιβάλλει τους τρόπους ζωής του στους άλλους με τη βία. Άτομα που έχουν προσβληθεί από συγκινησιακή πανούκλα δεν ανέχονται απόψεις που απειλούν τη θωράκισή τους ή ξεσκεπάζουν τα παράλογα κίνητρά τους. Το υγιές άτομο χαίρεται όταν φωτίζονται τα κίνητρά του. Το πανουκλιασμένο άτομο κυριεύεται από φρενίτιδα. Όταν απόψεις αντίθετες προς τις δικές του παρεμποδίζουν τη ζωή του και την εργασία του, το υγιές άτομο ρίχνεται σε μια λογική μάχη για τη διατήρηση του δικού του τρόπου ζωής. Το πανουκλιασμένο άτομο μάχεται ενάντια σ’ άλλους τρόπους ζωής, ακόμα κι αν δεν τον αφορούν με κανένα τρόπο. Εξαναγκάζεται να πολεμήσει, επειδή νιώθει την ύπαρξη άλλων τρόπων ζωής σαν πρόκληση.

Η ροπή στη συγκινησιακή πανούκλα είναι παγκόσμια. Δεν υπάρχει ξεκάθαρος διαχωρισμός ανάμεσα σ’ εκείνους που προσβλήθηκαν και σ’ εκείνους που έμειναν αμόλυντοι από την πανούκλα. Όπως κάθε άνθρωπος, κάπου στο βάθος, είναι επιρρεπής στον καρκίνο, τη σχιζοφρένεια ή τον αλκοολισμό, έτσι ακόμα και ο πιο υγιής και πιο καταφατικός στη ζωή ανάμεσά μας είναι επιρρεπής σε παράλογες αντιδράσεις πανούκλας.

Η περιφέρεια της συγκινησιακής πανούκλας συμπίπτει περίπου με την πλατιά περιφέρεια της κοινωνικής κατάχρησης, που πάντα πολεμούσε και ακόμα πολεμάει κάθε κίνημα κοινωνικής ανεξαρτησίας. Με μερικούς περιορισμούς, μπορεί να ειπωθεί ότι η σφαίρα της συγκινησιακής πανούκλας συμπίπτει με την σφαίρα της “πολιτικής αντίδρασης” και ίσως ακόμη με την αρχή της πολιτικής γενικότερα.

Δεν είναι εκπληκτικό το ότι η ειλικρίνεια και η ευθύτητα, αν και τόσο εγκωμιασμένοι τρόποι συμπεριφοράς, σπάνια συμπεριλαμβάνονται στις ανθρώπινες συναλλαγές. Είναι πραγματικά τόσο σπάνιες, που οι περισσότεροι άνθρωποι ξαφνιάζονται όταν περιστασιακά εμφανίζονται. Αν κρίνει κανείς από τα “πολιτιστικά” μας ιδεώδη, θα περίμενε την ειλικρίνεια και την ευθύτητα να είναι καθημερινές, αυτονόητες στάσεις. Το γεγονός ότι δεν είναι, ότι αντιμετωπίζονται με κατάπληξη, ότι οι ειλικρινείς και ευθείς άντρες και γυναίκες θεωρούνται τέρατα, λίγο “τρελούτσικοι στο μυαλό”, ότι, πράγματι, το να είσαι τίμιος και ειλικρινής συνεπάγεται ισχυρούς κοινωνικούς κινδύνους…

Βίλχελμ Ράιχ
Η ανάλυση του χαρακτήρα


Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Πολιτικές

Συγγραφέας: T.I.N.A.  |  Κατηγορία: Σημειώματα του Μηδενός  |  Σχόλια (0)  |  Σχολίασε

Αναρχίζω παρεπιπτώντος,

αδιάφορα εκτεθιμένοις στον καρνάβαλο

του αγωνιστικού γίγνεσθαι.

Στηριγμένος κατά βάση σε αυτοτρομοκρατικές

διακυρήξεις αμετοχής

Δεν προσκυνώ άτσαλα ανατυπωμένες ορμές

Δεν συνουσιάζομαι πάνω σε ματωμένες σημαίες

Η πολιτική μου στοχεύει μόνο στην απαγχόνηση

του καπιταλιστή εαυτού μου.

Κ.Χ.

Τις τελευταίες μέρες ξαναθυμήθηκα τους Γκούλαγκ. Με το δημοσιευμένο σε προηγούμενο post κομμάτι τους “Τα παιδιά μόνο…” από τον δίσκο “Πάτα Γερά” να συμπυκνώνει για μένα ότι υπάρχει στο punk που αξίζει να ζήσει. Γιατί ως γνωστών το punk είναι νεκρό. Το rip που δίνω εδώ είναι ψηφιοποιημένο από βινύλιο με σκρατς και σκρουτς.

Je suis comme je suis

Συγγραφέας: T.I.N.A.  |  Κατηγορία: Ανίερες Δημοσιεύσεις  |  Σχόλια (0)  |  Σχολίασε

Je suis comme je suis
Je suis faite comme ça
Quand j’ai envie de rire
Oui je ris aux éclats
J’aime celui qui m’aime
Est-ce ma faute à moi
Si ce n’est pas le même
Que j’aime à chaque fois
Je suis comme je suis
Je suis faite comme ça
Que voulez-vous de plus
Que voulez-vous de moi

Je suis faite pour plaire
Et n’y puis rien changer
Mes talons sont trop hauts
Ma taille trop cambrée
Mes seins beaucoup trop durs
Et mes yeux trop cernés
Et puis après
Qu’est-ce que ça peut vous faire
Je suis comme je suis
Je plais à qui je plais
Qu’est-ce que ça peut vous faire
Ce qui m’est arrivé
Oui j’ai aimé quelqu’un
Oui quelqu’un m’a aimée
Comme les enfants qui s’aiment
Simplement savent aimer
Aimer aimer…
Pourquoi me questionner
Je suis là pour vous plaire
Et n’y puis rien changer.

Jacques Prévert

Είμαι όπως είμαι
Είμ’ έτσι φτιαγμένη
Όταν μου ‘ρθει η όρεξη να γελάσω
Ναι σκάω στα γέλια
Αγαπάω όποιον μ’ αγαπάει
Κ’ εγώ τί φταίω
Αν δεν είναι ο ίδιος
Που αγαπώ κάθε φορά
Είμαι όπως είμαι
Ειμ’ έτσι φτιαγμένη
Τί άλλο θέλετε
Τί θέλετε από μένα

Είμαι φτιαγμένη ν’ αρέσω
Και δεν μπορώ να κάνω αλλιώς
Τα τακούνια μου είναι πολύ ψηλα
Η κορμοστασιά μου πολύ λυγερή
Τα στήθη μου πολύ σκληρά
Και τα μάτια μου πολύ κομμένα
Και λοιπόν
Τί σας κόφτει
Είμαι όπως είμαι
Αρέσω σ’ όποιον αρέσω
Τί σας κόφτει
Αυτό που μου έτυχε
Ναι αγάπησα κάποιον
Ναι κάποιος μ’ αγάπησε
Όπως τα παιδιά που αγαπιούνται
Απλώς ξέρουν ν’ αγαπάν
Ν’ αγαπάν ν’ αγαπάν…
Γιατί με ρωτάτε
Ειμ’ εδώ να σας αρέσω
Και δεν μπορώ να κάνω αλλιώς.

“Κοίταξες ποτέ στον καθρέφτη το μέτωπό σου, τους ώμους, τα νύχια στα δάχτυλά σου, τα γόνατα; Έχεις προσέξει πόσο ταιριαστά και αρμονικά είναι όλα, πως είναι χυμένα στο ίδιο καλούπι, πως έχουν το ίδιο μακρύ, απαλό και πολύ λεπτό σχήμα; Το έχεις προσέξει;”

“Τι όμορφα που μιλάς: Δεν το είχα προσέξει, μα τώρα που το λες, καταλαβαίνω τι θέλεις να πεις. Αλλά πάψε τις κολακείες, δεν μπορείς να με ξελογιάσεις έτσι.”

“Τι κρίμα. Γιατί νομίζεις ότι προσπαθώ να σε κολακέψω; Το μόνο που θέλω είναι να φανερώσω την ευγνωμοσύνη μου για την ομορφιά σου. Εσύ με αναγκάζεις να το λέω με λόγια. Υπάρχουν όμως χίλιοι άλλοι τρόποι καλύτεροι απ’ τα λόγια. Με τα λόγια δεν μπορώ να σου προσφέρω τίποτα! Με τα λόγια ούτε εγώ μπορώ να μάθω κάτι από σένα, ούτε εσύ από μένα.”

Hermann Hesse, Νάρκισσος & Χρυσόστομος

έκθεση ζωής ή carpe diem

Συγγραφέας: T.I.N.A.  |  Κατηγορία: Aurora  |  Σχόλια (0)  |  Σχολίασε

«Ξέρω πως νιώθεις. Είναι σαν να βρίσκεσαι πίσω από ένα τζάμι, δεν μπορείς ν’ αγγίξεις τίποτε απ’ όσα βλέπεις. Πέρασα τα τρία τέταρτα της ζωής μου κλεισμένος απ’ έξω, μέχρι που κατάλαβα πως η μοναδική λύση είναι να το σπάσεις. Κι αν φοβάσαι μήπως τραυματιστείς, προσπάθησε να φανταστείς πως είσαι κιόλας γέρος, νεκρός σχεδόν, γεμάτος μεταμέλεια για όλα όσα χάθηκαν για πάντα.»

Αντρέα ντε Κάρλο
Δύο από Δύο

δεν κλείνω τα φτερά στη μπόρα κι ας πλαντάξω,
ποτέ μου δεν εδιάλεξα καιρό για να πετάξω